Eliksir Pecha

Eliksiry z drugorocznymi gryfonami i ślizgonami nie były takie najgorsze. Co prawda jak zwykle (zadziwiająca większość), nie umiała nic przyrządzić, ale byli w tej grupie i tacy uczniowie jak: mieszaniec, Granger i (o dziwo) Malfoy, którym cokolwiek wychodziło. Oczywiście nie można było porównywać umiejętności White do reszty, ale…

- Dziś będziecie ważyć Eliksir Pecha. Bardzo skomplikowany, czy ktoś może mi powiedzieć od czego zależy skuteczność tego eliksiru? – zapytałem cicho. Ręka Granger wystrzeliła w górę. – Nikt?

Panna Wszystko Wiem wstała z palcami wycelowanymi we mnie. Kretynka!

- Słucham – warknąłem. – Eliksir Pecha jest jedynym eliksirem, który ma moc zmieniania ludzkiego fatum… – zaczęła.

- Nie odpowiadasz na moje pytanie, Gryffindor właśnie stracił pięć punktów – przerwałem jej. – Potter, od czego zalezą skutki…

- Nie wiem – przerwał mi. 

– Gryffindor traci pięć punktów i pięć za przerywanie nauczycielowi.

- Niech pan zapyta ślizgonów – usłyszałem znajomy głos z końca sali. Odwróciłem się, White patrzyła na mnie z niechęcią.

- Pytam kogo chcę – warknąłem. – Ale skoro tak się wyrywasz do odpowiedzi – uśmiechnąłem się złośliwie.

- Skuteczność Eliksiru Pecha zależy od naszego życiowego fatum. Hermina, powiedziałaby panu to samo, gdyby jej pan nie przerwał – zauważyła.

- Na kogo eliksir nie działa? – wycedziłem. Miałem rychłą nadzieję, że nie zna prawidłowej odpowiedzi.

- Może nie działać tylko na dwa typy ludzi i to w teorii: na najszczęśliwszego, bo go przy swoim farcie nie wypije i na tego z największym pechem, bo nie można zwiększyć największego pecha.

- Dokładnie. Ważenie tego eliksiru jest niezwykle skomplikowane, dlatego będę naprawdę zdumiony, jeśli komukolwiek o waszym ilorazie inteligencji coś z tego wyjdzie. Składniki macie napisane w podręcznikach na stronie trzydziestej drugiej – wyszeptałem. – I nie chcę widzieć, kolejnego stosu próbek z pomyjami.

Wzięli się do pracy. Przez chwilę obserwowałem Pottera. Czytał instrukcję, nie on studiował instrukcję! Chyba bardzo zależało mu na nie popełnieniu żadnego błędu. Drżącymi rekami zaczął kroić korzonki barbinki zielonki i pierwsza klapa – pomylił noże. Podszedłem do stolika mieszańca. Jak zwykle robiła wszystko dobrze. Poza tym dość wprawnie mieliła grudki smoczego łajna.

- Jak chce pan profesor porozmawiać, wystarczy dać szlaban – powiedziała cicho i uśmiechnęła się szeroko.

- A dlaczegóż bym chciał z tobą rozmawiać? – zapytałem.

- Bo mnie pan lubi.

- Uważaj, żebyś zaraz nie dostała szlabanu – warknąłem. Mimo to wcale nie byłem zły.

- Mógł się pan na początku przyznać, że chce mi dać szlaban – granatowe oczy śmiały się do mnie. Musiałem wyjść z twarzą z tej potyczki.

- Sama tego chcesz – wycedziłem. – Masz szlaban z Filchem, będziesz czyścić nocniki w Izbie Pamięci. Dzisiaj.

Parsknęła śmiechem. Spojrzałem na nią ostrzegawczo.

- Przepraszam – zreflektowała się.

Odwróciłem się, żeby zobaczyć jaką katastrofę warzą inni uczniowie. Gdy odchodziłem od jej stolika, dodała:

- I tak pan przyjdzie do Izby Pamięci.

Podszedłem do Malfoy’a. Dziś chyba nie był jego dzień, bo robił błąd za błędem.

- Wylej tą zawartość póki jeszcze możesz – mruknąłem. Spojrzał na mnie ze zdziwieniem. – Użyłeś nie tego noża, nie tym co trzeba młynkiem zmieliłeś łajno – podpowiedziałem bardzo cicho. Draco pospiesznie wylał zawartość kociołka i zaczął warzyć wszystko od początku.

- Koniec – warknąłem półtora godziny później. – Macie dziesięć minut na sprzątnięcie stanowisk pracy i przyniesienie mi próbek.

- Mam pytanie – powiedziała White, przynosząc swoją pracę. Miała bardzo poważną minę. – Za co pan woźny dostał szlaban?

Spojrzałem na nią niewyraźnie. Co ona bredzi?

- Co takiego zrobił, że musi razem ze mną czyścić nocniki? – podpowiedziała. – Przecież to taki miły człowiek… – dodała filozoficznie.

————

Wracając do swojego gabinetu, natknąłem się na dziwną scenę. Rozdziawa Storm i dwie drugoroczne (bodajże) Brown i Pati stały przy wejściu do lochów. O czymś szeptały, gdy je mijałem usłyszałem strzępy rozmowy:

- … poskarż się komuś, to urządzimy cię…

- …pamiętaj…

Minąłem je pospiesznie, co mnie obchodzą gryfoni?