Prezent... dla mnie?

A więc dopiero teraz w Hogwarcie oprócz wyliniałego kocura i durnowatego poltergaistra, nie ma nic denerwującego. Spokojnie poszedłem do szkoły. Powolnym krokiem, delektując się ciszą wszedłem do mojego gabinetu.

Kufry były spakowane od wczoraj. Może nie najdelikatniej, bo wściekłość na Pottera dawała o sobie znać, no ale były spakowane. Rozsiadłem się w fotelu. Właściwie, to nie za bardzo śpieszyło mi się do domu. Przecież tam i tak, nikt na mnie nie czekał.

Co mnie napadło, do tego czekania?

Jakoś nigdy nie przeszkadzało mi, że mieszkam sam! Wszystko przez to, że w tym roku zaczął naukę Potter – uzmysłowił mi, że ja jeszcze do niczego nie doszedłem, nie mam rodziny…

Co mnie napadło?! Jak to nie doszedłem? Jestem najlepszy z eliksirów. Żaden z uczniów, nigdy nie osiągnie mojego poziomu, jestem…

Rozległo się pukanie do drzwi.

- Wejść – warknąłem krótko.

- Dobry, psorze – wielka, zwalista postać wlazła do mojego gabinetu.

- Tak, Rubeusie? – zapytałem łagodnie.

- Ja… no tego, holibka… – zająknął się olbrzym. Podniosłem wyczekująco brwi. – Ja… no tego… Proszę – wcisnął mi w ręce jakąś dziwnie podskakującą klatkę.

- Co to?

- Niech, psor otworzy – Hagrid był strasznie czerwony, nerwowo skubał swoją wielką brodę.

- T –to dla mnie? – zająknąłem się.

- No… prezent.

- P –prezent dla mnie? – niedowierzałem.

- Tak…ale jeżeli psor nie chce to… to… ja mogę zabrać. 

- Nie! – krzyknąłem. – Nie zostaw, ale dlaczego?

- Dlaczego? – zdziwił się olbrzym.

- Czego ode mnie oczekujesz? – zapytałem cicho.

Właściwie, nie dostawałem prezentów. To znaczy nigdy ot tak dla mnie samego. Czasem Lucjusz coś mi podrzucał, ale… raczej chodziło o przysługi.

- Oczekujesz? – zdumiał się Hagrid. – Przecież to prezent. Ja tego… psorze… no wiedziałem, że pan nie ma zwierzątka, i se pomyślałem, że może by tak panu coś dać. Bo trafiłem na ciekawy okaz…

Paplał bezsensu dalej, a ja z chorym namaszczeniem wpatrywałem się w topornie ciosaną skrzynkę. Bezinteresowny prezent, dla mnie? Tak, bez okazji? I on jest mój? Mogę go zatrzymać? W mojej głowie, panował natłok myśli. Jak ja w tej chwili polubiłem gajowego: wielkiego, głupiego pół-olbrzyma ze szczerym sercem. Delikatnie otworzyłem wieczko skrzynki, a tam skulona w kącie siedziała jaszczurka! Błękitka Perłozębna – nazwa ładna, ale to cudeńko miało tak silną ślinę, że potrafiło uleczyć nawet osobę, która była na skraju śmierci. Gdy dorośnie, będzie miała jakieś czterdzieści – pięćdziesiąt centymetrów. Teraz była jeszcze bardzo malutka, ale…

Zrozumiałem, że olbrzym od paru ładnych chwil milczy.

- D –dziękuję – szepnąłem cicho.

Wieczorem ja i Merlin (tak nazwałem moją jaszczurkę) pojechaliśmy Błędnym Rycerzem do mojego domu. W pierwszej chwili chciałem po prostu teleportować się, ale nie byłem pewien jak zniesie to jaszczur. To jeszcze malec, a jak coś mu się stanie? Ostatecznie pół godziny po jedenastej w nocy byłem przy moim domu. 

Mieszkam w Spinner's End. Mam tam mieszkanie, kilkadziesiąt kilometrów na południowy – zachód od Londynu. Mały, raczej ponury, ale …ehm zadbany, że tak to nazwę – mój dom.

Furtka cicho skrzypnęła, a ja wzdrygnąłem się ze wstrętem. Nie cierpię jak coś nie działa tak jak powinno. Trochę od wakacji się tu zmieniło, trawa sięgała mi do ud. Merlin wyjrzał z klatki i z zainteresowaniem spoglądał na otaczającą go zieleninę.

- Nawet o tym nie myśl! – warknąłem.