Zwierzenia i mecz Quidditcha

Nigdy nie przepadałem za Quidditchem. Na pierwszej lekcji latania, nie szło mi najgorzej. Oceniając siebie dałbym „Z”.

Oczywiście nie mogłem się równać z Jamesem Potterem, ale latać jednak umiałem…

Gdy ludzie opisują moje relacje z Huncwotami, wiele rzeczy wyolbrzymiają. Zazwyczaj ukazują mnie jako biednego, nielubianego Smarkerusa pełnego zawiści do „uwielbianych, kochanych przez wszystkich: Blacka, Pottera, Petigrewa i Lupina”. Moja wersja wygląda troszkę inaczej. Ale może opiszę ją innym razem? Może nikogo nie interesuje jak czuje się wyrzutek? Zresztą teraz i tak nie ma to znaczenia.

Ja… ja chciałem być taki jak James. Lubiany, podziwiany, pewny siebie, trochę zarozumiały, ale przede wszystkim otoczony fanami. Doskonale pamiętam, że jako pierwszoroczniak włóczyłem się za nimi. Nie rozumiałem dlaczego się ze mnie nabijają, skoro przyjęli do paczki tego ciamajdę Petigrewa. Dlaczego nie mogą przyjąć i mnie? Robiłem za nich prace domowe, zamiast nich otrzymywałem szlabany, przyznawałem się do „przestępstw”, które oni popełnili, a oni? Oni się ze mnie nabijali, naśmiewali… 

To było na trzecim roku. Doskonale pamiętam tę sytuację. Syriusz Black przyszedł do mnie i powiedział:

- Słuchaj Smarkerusie. Postanowiliśmy dać ci szansę – usta wydął mu ironiczny uśmiech, na widok mojej radości. Chcą mnie przyjąć! – Musisz tylko w czasie pełni wejść do Wrzeszczącej Chaty.

- Ale jak? – zapytałem. Zrezygnowanie odmalowane na mojej twarzy chyba musiało wydać się Blackowi zabawniejsze niż wcześniejsza radość, zawahał się.

- To proste. Wystarczy jak jakimś patykiem naciśniesz na narośl znajdującą się na Wierzbie Bijącej. Drzewo znieruchomieje, a pod nim jest tunel. Zaprowadzi cię do Wrzeszczącej Chaty.

- I to wszystko? – byłem trochę nieufny.

- Nie. Musisz przetrwać tam noc. Noc w towarzystwie… ehm… DUCHÓW – odwrócił się i z głośnym śmiechem poszedł do swoich przyjaciół.

Doskonale pamiętam, że byłem bardzo podniecony. Oto trzy lata moich starań zostaną uwieńczone sukcesem, jeśli tylko przenocuję w tej starej chacie przyjmą mnie do swojej drużyny. Nie mogłem uwierzyć we własne szczęście. Wieczorem wymknąłem się z dormitorium i łamiąc chyba z tuzin przepisów zgodnie z instrukcjami Blacka, poszedłem pod Wierzbę Bijącą. Chwyciłem długi patyk i nacisnąłem na błyszczące w blasku księżyca znamię. Znieruchomiała. A więc mnie nie okłamał. Może wydać komuś się to dziwne, ale ja naprawdę wierzyłem, że oni chcą mnie włączyć do paczki. Jak dziś pamiętam, że tunel był śmierdzący i mokry. Brnąłem coraz bardziej utaplany w błocku. Jeszcze trochę. Już widziałem koniec tunelu. Wyszedłem. Musiałem przedstawiać żałosny widok.

Usłyszałem hałas. Dobiegał z góry. Wszedłem, a tam… to musiał być Remus. Na moich oczach przeszedł transformację w wilkołaka. Chyba tylko osłupienie sprawiło, że mnie nie zaatakował. Powoli zbliżał się obnażając kły. Poczułem szarpnięcie za ramie. James! James przybył, aby mnie uratować.

- Uciekajmy, idioto! – wrzasnął. Pędem ruszyliśmy do drzwi. Zamknąłem je i już zbiegaliśmy po schodach. Wilkołak był tuż, tuż… ale my też byliśmy już blisko wyjścia.

- Dretwota! – zawył Potter. Zaklęcie na chwilę oszołomiło Remusa. Ta chwila uratowała nam życie. Wskoczyliśmy do tunelu. James zamknął klapę. Czołgaliśmy się w stronę wyjścia nie mówiąc ani słowa. 

Pół godziny później w milczeniu szliśmy do zamku.

- Jak mogłeś być tak głupi?! – wycharczał Potter. Nigdy wcześniej nie widziałem go tak złym.

- Myślałem… to miała być próba… – próbowałem się jakoś wytłumaczyć.

Chłopak stanął. Włosy miał jeszcze bardziej rozczochrane niż zwykle. Patrzył na mnie ze złością.

- Smarkerus, spójrz na siebie! – warknął – Spójrz na mnie!

Nic nie rozumiałem. Obaj byliśmy utytłani błotem.

- Jesteś ze SLYTHERINU. Rozumiesz?! A my jesteśmy z GRYFFINDORU!

Nadal nie rozumiałem o co chodzi.

- Ciebie nikt nie lubi. Mnie, Blacka i resztę lubią wszyscy. Paplasz się w czarnej magii, my jej nienawidzimy. Wyglądasz… – zabrakło mu słów, a ja powoli zaczynałem rozumieć o co chodzi. – Ty nigdy nie będziesz w naszej paczce, dotarło?!

Tak, dotarło.

Od tamtej pory ich znienawidziłem. Uważali mnie za coś gorszego. Uważali za kupę nawozu do użyźniania szklarni. Tylko, że Black oddał mi niespodziewaną przysługę, bo nie traciłem już więcej czasu na próby przyjaźni. Tej nocy narodziłem się na nowo. Poprzysiągłem sobie, że w przyszłości każdy powie, że jestem więcej wart niż Potter, Petigrew, Lupin i Black razem wzięci.

Wzdrygnąłem się, za każdym razem, gdy wspominam tę historię zaczynam się denerwować. I po co mi to? Potter i Petigrew nie żyją, Lupin gdzieś się zaszył, a Black siedzi w Azkabanie. Już teraz znaczę więcej niż oni.

Usiadłem w loży nauczycieli, przepasany szalikiem z barwami Slytherinu. Na boisko zaczęli wybiegać poszczególni gracze. Lee Jordan z Gryffindoru komentował mecz. I jak człowiek, może wierzyć, że tu jest jakakolwiek sprawiedliwość? Przeklęty gryfon wyraźnie faworyzował swój dom. Obserwowałem boisko. Gryfoni zdobyli dziesięć punktów. To nic zaraz, któryś z moich chłopców złapie znicza i będzie po sprawie.

Spojrzałem na Pottera, który jakoś tak dziwnie zachowywał się na miotle. Miotał się, podskakiwał. Szybko rozejrzałem się, nie zobaczyłem nikogo, kto rzucałby jakiś urok, ale jakiś urok był właśnie rzucany.

„Gówniarz się zabije, a wszyscy mnie oskarżą!” – pomyślałem.

Na oślep zacząłem rzucać wszystkie znane mi przeciwzaklęcia. Było coraz gorzej. Jeszcze chwila i dzieciak spadnie! Jakiś głosik w mojej głowie kazał mi nie przerywać tej bezsensownej walki. I nagle, kiedy wydawało mi się, że sytuacja staje się coraz bardziej opanowana poczułem, że płonę! Moja szata płonęła!

- Aguamenti! – szepnąłem.

Teraz zamiast płonącej szaty miałem dosłownie mokrą, podpaloną szmatę.

Ryk, który nagle dał się słyszeć na trybunach poinformował mnie, że Harry Potter złapał znicza.

„Gratulacje panie Potter” – pomyślałem złośliwie – „Na piątkowej lekcji, ten znicz wyjdzie ci bokiem.”