Kamień filozoficzny

Była północ, a w moim gabinecie, było jeszcze ciemniej niż na dworze. Za oknami deszcz siąpił, uczniowie spali. Więc, dlaczego ja nie mogłem usnąć? Jakaś chora myśl pulsowała w mojej głowie, że oto tak blisko mnie dzieje się coś nie w porządku.

Rozległo się pukanie do mojego gabinetu.

- Wejść – warknąłem krótko. Drzwi uchyliły się i stanął w nich dyrektor. Był cały mokry.

- Severusie?! – to było dziwne pytanie, spojrzałem w jego oczy i dostrzegłem zdziwienie moja obecnością.

- Słucham dyrektorze.

- Obawiam się, że ktoś chce ukraść kamień.

- To niemożliwe, przecież mówił pan, że…

- Myliłem się… – szepnął. – …ale najgorsze jest to, że zginęła trójka uczniów z Gryffindoru.

- Potter, Weasley i Granger? – zapytałem. Poranna rozmowa ze szlamą, dziwne spojrzenia trójki „przyjaciół”, to wszystko przemawiało przeciw im.

- Ron i Hermiona już są w skrzydle szpitalnym, ale…

- …Harry nie wrócił? – wpadłem mu w zdanie, pokiwał głową i wtedy jakby coś w nim odżyło.

– Szybko, za mną! Weź miksturę życia – krzyknął.

Biegliśmy na korytarz na trzecie piętro. Drzwi były uchylone, a Puszek na nasz widok, zaczął głośno ujadać.

- Siliciento! – szepnąłem w stronę psa. Umilkł, ale nadal był groźny. Dumbledore rzucił zaklęcie samoistnego grania na harfę. Bydle powoli zasypiało.

- Do klapy – mruknął patrząc na mnie. – Lumos! – to skierowane było do Diabelskich Sideł.

Ktoś już tu był. Wszystko było pootwierane, zniszczone. Figury McGonnagall leżały porozbijane, moje eliksiry wypite, troll zabity. BEZ WĄTPIENIA ktoś tu był. Minęliśmy to gruzowisko, obraz zniszczenia i pożogi, a ja miałem niejasne przeczucie, że pewien jąkała tu BYŁ. Dobiegł nas ogłuszający krzyk:

- Mistrzu! Nie mogę go utrzymać… moje ręce… moje ręce…! – wrzeszczał dziwnie znajomy głos.

- A więc zabij go, głupcze, skończ z nim raz na zawsze! – skrzeczał inny, zimny i dobrze mi znany drugi głos.

Stanąłem. On żył. Ten – którego – imienia – nie wolno – wymawiać, wcale nie zginął z ręki chłopca – który – przeżył…

- Aaaauuuuuu! – ten krzyk rozsadzał moją głowę.

Nie ustawał, a zimny głos szepczący tak cicho, a jednocześnie głośniej od Quirella: „ZABIJ GO! ZABIJ!” tylko potęgował hałas w mojej czaszce. I nagle, gdy byłem już niemal pewien, że zaraz rozsadzi mi mój łeb wrzask ustał. Zapadła wibrująca cisza.

Wszedłem do wielkiej okrągłej sali. Na małych stopniach leżał, trzymając w ręku Kamień Filozoficzny, Harry Potter. A obok niego kupka piasku, jakby makabryczna pisarka chciała pokazać istotę naszego przemijania.

- Severusie, daj mi miksturę życia – szepnął dyrektor. Podałem mu ją. W nieme usta Pottera wlał się życiodajny płyn

- Weź kamień, ja poniosę Harry’ego – powiedział Dumbledore.

- Oczywiście – szepnąłem cichym, łagodnym głosem.

Szedłem za nim otępiały. Mały, czerwony kamień ciążył mi w ręce. Już nic nie było ważne, przecież on nie zginął. Voldemort istnieje i wcześniej czy później powróci do świata czarodziejów…i ja powrócę do niego.