Co jest gorsze: wegetacja czy śmierć?

„Różnica w wykonaniu w wykonaniu eliksiru żywej śmierci, a eliksiru toksycznych wyziewów…” – przekreśliłem kolejne zdanie mrucząc pod nosem:

- Ja ci dam toksyczne wyziewy!

„Ciemny, ognistorudy płomień unoszący się z nad kociołka zwiastuje…”

- Klęskę! – dokończyłem złośliwie. „Okropny” – napisałem i odłożyłem pracę na stosik jej podobnych.

- Naprawdę są takie kiepskie, czy pan po prostu się nad nami pastwi? – usłyszałem spokojny głos Blanche.

Dziewczyna powoli czyściła szafki z ingrediencjami do eliksirów. Spojrzałem na nią zdumiony. To ona jeszcze tu jest? Zwykle, gdy sprawdzam wypracowania uczniów zapominam co się wokół mnie dzieje.

- Odnoszę wrażenie, że oni uczą się z całkiem innych podręczników do eliksirów niż ja im każę – odpowiedziałem w końcu.

Uśmiechnęła się szeroko.

- Nie rozumiem: Jak można źle napisać wypracowanie z eliksirów – przyznała. – Przecież wystarczy otworzyć byle jaką książkę o eliksirach I tam jest wszystko dokładnie opisane.

- Błąd – warknąłem kpiąco. – Wielu uczniów uważa eliksiry za przedmiot nader prosty. Naprawdę jednak wymagają tyle samo siły skupienia co transmutacja i zwinności, co zaklęcia.

- Mógłby się pan nad nimi rozwodzić godzinami, prawda? – zapytała. – Uwielbia je pan.

- Nie, po prostu szanuję każdy eliksir, jaki przyrządzam – odparłem. – Są jednak inne, bardziej ciekawe przedmioty niż eliksiry.

- I mówi to Mistrz Eliksirów! – zaśmiała się.

Przez chwilę wydawało mi się, że tysiące srebrnych dzwoneczków zaczęły nagle brzęczeć.

- Mówi to człowiek, który doskonale zdaje sobie sprawę, że nie wszyscy są zdolni z przedmiotu jaki wykłada – przeciągnąłem się jak kot.

Nie dam rady siedzieć dwie godziny bez żadnego ruchu. Dziewczyna utkwiła swoje granatowe oczy we mnie. Przygryzła wargę, zauważyłem, że zawsze tak robiła, gdy się nad czymś zastanawiała.

- Złamał pan nos – zauważyła po prostu – w walce, którą pan przegrał.

- Skąd ty wiesz takie rzeczy? – warknąłem.

- Nie wiem, jakoś tak mi się skojarzyło – odparła całkowicie szczerze. – Po prostu, to było pierwsze, co mi przyszło do głowy.

Przypomniałem sobie, coś co mnie zastanawiało od dawna.

- Blanche, rozmawiałem z twoim ojcem i myślę, że mam dowód na to, że twój brat popełnił samobójstwo, a nie został zamordowany.

Dziewczyna spojrzała na mnie zaintrygowana. Znowu przygryzła wargę.

- Portret w galerii. Skoro twój brat kazał sobie namalować portret, to musiał wiedzieć, albo chociaż przeczuwać własną śmierć – wyjaśniłem.

Eden wpatrywała się we mnie jak na wariata. Przekrzywiła głowę. Chyba chciała coś powiedzieć, ale tylko machnęła ręką. Z powrotem zaczęła czyścić półki.

- Panie profesorze – powiedziała, gdy już wykonała swoją pracę. – Nie wiem skąd pan wymyślił taką bzdurę, ale Ethan… mój brat nigdy nie chciał mieć portretu. Ostatniego lata, zgodził się na namalowanie swojej podobizny tylko dlatego, że tato tego pragnął.

—————–

Naddall spojrzała na mnie ze złością. Podniosła różdżkę. Mężczyzna wijący się między nami jęknął. „Nie, nie, błagam zabijcie!” – powtarzał. Nie był stary. Najwyżej pięć lat starszy od nas. Brązowe polepione od krwi włosy bezwiednie zasłaniały dziurę w czaszce. Przerażone oczy, szukały u mnie pocieszenia. U mnie! Choć chwilę temu to JA rzuciłem w niego cruciatusem.

- Notti, to wiesz, gdzie jest ta rodzina, czy nie? – zapytała spokojnie.

- Nie powiem, nie powiem… – szeptał jak w malignie.

- Crucio! – warknąłem.

Ogłuszający wrzask rozniósł się echem po lesie. Trzymałem go tak kilkanaście sekund. Cruciatus był i tak lepszy niż te czary, których używała Naddall. Czarna Magia. Ja też się jej uczyłem. Nawet więcej. Obydwoje uczyliśmy się jak zabijać. I zabijam, ale… ale nie człowieka. Nie człowieka leżącego, bezbronnego, osamotnionego w swojej walce. Dotychczas nie zabiłem.

Co nie oznacza, że jestem święty. Są czary o wiele gorsze od Avady, są gorsze rzeczy od powolnej śmierci. To, że od moich czarów nikt jeszcze nie umarł to zasługa Naddall. Ona dobija.

Nie zabiłem chociaż Czarny Pan myśli inaczej. Gdy przyszedłem wtedy do niego, aby go poinformować o komplikacjach, powiedział tylko: „Dobrze wykonałeś swoje zadanie, śmierciożerco”

- Notti, naprawdę chcesz umrzeć? – Naddall roześmiała się piskliwie. – Jedno, głupie nazwisko i jedno miejsce, gdzie się ukrywają. Czarny Pan i tak ich znajdzie, wcześniej, czy później, ale znajdzie – uśmiechnęła się kpiąco. – Obiecuję, że jeśli powiesz mi, gdzie oni są, puszczę cię wolno.

Mężczyzna patrzył nieufnie na moją towarzyszkę. „Przyrzekam” – słyszę jej zapewnienie. – „Skończy się twój ból”. To go chyba przekonało:

- Walked Street 16, Londyn – szepcze – ukrywają się pod nazwiskiem: Trawers. John i Mezopha i ich dzieci Jose i Elizabeth – kończy.

Naddall znów się śmieje. Jeszcze bardziej piskliwie niż zazwyczaj.

- A teraz dam ci lekcje, jakiej nie zapomnisz do końca życia Notti, – mówi w końcu – nienawidzę zdrajców. A poza tym nigdy nie wierz w przysięgi śmierciożercy. – Podnosi różdżkę. – Avada kedavra! – Zielony strumień światła godzi mężczyznę w samo serce.

Śmierć, jak szybko przyszła. Po pięciu godzinach tortur jedna krótka chwila i koniec. Głupie dwa słowa.

- Nie podoba ci się Snape? – zapytała ze złością. – Szukaliśmy tych aurorów cztery miesiące, a tu Notti, rozwiązał naszą zagadkę w kilka minut.

- Zabiłaś go – warknąłem. – Przysięgłaś…

- Snape, gdybym go nie zabiła, to TWOJE zaklęcia by to zrobiły – poszarzałem na twarzy. – Widziałbyś tanią imitację życia patrząc na niego: w Św. Mungu na oddziale zamkniętym. Czasami śmierć jest wybawieniem.