Pyszny i Nieudolna

Wnętrze było całkiem magiczne. Wnętrze domu, oczywiście. Spodziewałem się jakiś elfickich ozdób, a tu nic.

Spojrzałem zawiedziony na dziewczynę. Uśmiechnęła się promiennie.

- Potem panu pokażę galerię i drzewo życia – widząc, że chcę zapytać co to jest, szybko zaprzeczyła ruchem głowy.

Drzwi do jadalni otworzyły się i stanął w nich skrzat domowy. Ale, jaki skrzat! W porównaniu z tym Malfoyowatym szkaradztwem, prezentował się o wiele lepiej. Uśmiechnął się do nas i schylił głowę ku samej ziemi. Zauważyłem, że ma na sobie jakąś czystą szmatkę.

- Nareszcie! – usłyszałem radosny głos Ethana. – Już się bałem, że Eden zagadała cię na śmierć.

- Była blisko – odparłem.

Roześmieli się gromko.

—————–

Mężczyzna siedzący na tronie wpatrywał się we mnie dumnym wzrokiem. Zimne, granatowe oczy śledziły każdy z moich ruchów. Był wysoki i szczupły (zdążyłem zauważyć, że każdy z White’ów miał taką sylwetkę). Drogie, ciemnozłote szaty okrywały całą sylwetkę. Spod tiary wystawały kręcone, złote włosy. W lewej dłoni trzymał książkę, a w prawej różdżkę. Ulryk White Pyszny.

- W wojnie Grimewalda z Dumbledore’m, opowiedział się po stronie Grimewalda – spokojny głos Ethana przywołał mnie do rzeczywistości.

- Jak blisko byliście spokrewnieni? – zapytałem.

- Był moim ojcem.

Spojrzałem na niego zdziwiony, ale nic więcej nie dodał. Podszedłem do następnego obrazu. Siedziała na nim kobieta o czarnych, błyszczących włosach i zielonych rozbieganych oczach. Uśmiechnęła się do mnie niepewnie. Morgana White Nieudolna.

- Te przydomki, nie są zbyt pochlebne – zauważyłem.

- Bo, patrzysz na niewłaściwą część rodziny.

Kolejny obraz przedstawiał młodego (najwyżej dwunastoletniego) chłopca. Na jego ramieniu siedział jastrząb, a przy nodze stał wilk. Zwierzę zaczęło warczeć. Odwróciłem wzrok w stronę chłopca. Miał jasnoniebieskie oczy, mały nos i złote, kręcone włosy. Ethan Jaskier White.

Jakaś gula niebezpiecznie podniosła się w moim żołądku.

Brat Blanche, tu na obrazie uśmiechający się i niewinny. Czy wiedział, że nie żyje?

- Mój syn – głos Ethana był dziwnie pusty. – Zabawne, ale kazał zrobić sobie ten obraz na kilka miesięcy przed śmiercią – roześmiał się nerwowo.

Ja nie widziałem w tym nic zabawnego. A jedynie potwierdzenie słów Karkarowa o samobójstwie. Chciał zostawić pamiątkę najbliższym.

- Jestem gotowa! – usłyszałem radosny krzyk Blanche. Dziewczyna stała przy wejściu. Miała na sobie szeroki t-shirt i workowate dżinsy.

———————

Gdy już będziesz z Eden, wróć do Flowerstown i aportuj się z nią do Hogsmeade. Ot i banalna instrukcja dyrektora. W jego planach zawsze jest tyle luk, że…

Powoli szliśmy do miasta (kufry zostaną odtransportowane do Hogwartu siecią Fiuu).

- Zastanawiał się pan, jaki świat jest piękny? – zapytała znienacka Blanche. Ona i jej pytania.

- Nie, ale przypomnij mi, żebym dał ci szlaban, za spoufalanie się z nauczycielem – mruknąłem.

Roześmiała się, jakbym powiedział wyjątkowo dobry żart.

- Drzewa wydają owoce, liście złocą się – szeptała – trawy żółkną…

- Umiera i kończy się ich nędzny żywot – skwitowałem złośliwie.

- Nieprawda – zaprzeczyła szybko. – Gdyby umierało i nie pozostawiało po sobie niczego świat byłby pusty.

- A nie jest? – warknąłem szorstko.

- Oczywiście, że nie.

- Blanche, co ty mówisz! – zdenerwowałem się. – Zabito ci brata, cały czas upokarzają cię za pochodzenie, na świecie jest tyle niesprawiedliwości, jak możesz kochać świat?!

- Nie mogę go też nienawidzić – warknęła zdenerwowana. – Miłość to jedyna rzecz, jaka odróżnia mnie od ludzi takich jak Karkarow. Może uzna pan to za głupie, ale dzięki radości życia jestem od nich lepsza.

Spojrzałem na nią zdezorientowany.

O czym ona mówi? Jak można nie nienawidzić kogoś, kto zrobił nam krzywdę? Jak można tak ufać ludziom?

- I nie pokazałam panu Drzewa Życia – mruknęła ni z gruszki ni z pietruszki.