Egzaminy i panna Granger

Egzaminy. Jak ja lubię ten okres. Uczniowie dopiero wtedy zdają sobie sprawę jak trudną sztuką jest uwarzenie eliksiru. Męczą się i pocą, ale efekty ich pracy i tak można opisać jako mierne.

Po trzech egzaminach eliksirów byłem w wyśmienitym humorze. Wstawiłem prawie 38 „nędznych”, w tym dla pana Pottera i Malfoya, 16 zadowalających, 4 powyżej oczekiwań i jedną wybitną.

Raczej nie staram się stawiać tej oceny, ale… gdybym tego nie zrobił byłoby to najbardziej niesprawiedliwe w dziejach mojej 10 letniej szkolnej kariery. A prawdę powiedziawszy zrobiłem już bardzo wiele niesprawiedliwych rzeczy. Zostały jeszcze tylko dwa dni egzaminów z eliksirów i kolejny rok szkolny będzie należał do przeszłości.

Sprzątałem loch po wyczynach niektórych uczniów. Weasley’owie powinni zacząć się pakować. Gdyby nie to, że dyrektor z jakiegoś tylko jemu znanego powodu każe im rokrocznie dawać pozytywny stopień już od pierwszej klasy kiblowaliby.

- Dzień dobry – usłyszałem tuż za plecami przemądrzały głos.

- Co cię panno Granger do mnie sprowadza? – zapytałem cicho, stojąc do niej plecami.

- Mam jedno, małe pytanie.

- Czy cokolwiek powstrzyma cię od zadania go? – spojrzałem na nią z krzywym, ironicznym uśmiechem.

- Dlaczego, panie profesorze, White ma za egzamin „W”, a ja „P”. Mój eliksir był uwarzony zgodnie z przepisem. 

Właśnie tego nie lubię w Gryfonach: tej ich przeraźliwej mani bycia najlepszym.

- Odpowiedź na to pytanie jest zadziwiająco prosta, Granger – warknąłem, a dziewczyna skuliła się słysząc ton mojego głosu. – Trzeba mieć niestety talent. Wszystkiego nie da się wykuć na pamięć.

Przez chwilę obserwowałem jej zdziwioną minę. Głupia idiotka! Nauczyła się tylko książki na pamięć, a już jej się wydaje, że jest najmądrzejsza na świecie. Odwracała się, żeby wyjść, gdy przyszło mi na myśl jeszcze jedno:

- Ty chyba nie jesteś, aż tak głupia, aby przychodzić tu tylko po to aby zapytać o coś, z czego doskonale zdajesz sobie sprawę, co?

Dziewczyna zamarła, trafiłem w samo sedno.

- Potter cię przysłał, co? – zapytałem. Stała jak osłupiała, powoli cofając się ku wyjściu.

- Co on kombinuje, Granger? Myślisz, że nie zdaję sobie sprawy z tego o co mnie podejrzewacie? – zrobiłem pauzę dla większego efektu. – Jeżeli dowiem się, że maczałaś palce w czymś KARYGODNYM, obiecuję CI, że będziesz miała w drugiej klasie najgorsze eliksiry w swoim życiu.

Zbladła i poczerwieniała.

- A więc nie robisz nic niezgodnego z prawem? – wyszeptałem cicho. – Skoro taka, jest twoja wola… Do widzenia.

Wyszła, a właściwie wybiegła. Uśmiechnąłem się cicho, efektowne przemowy to moja specjalność.