Kto ma rację?

- Kiedy wracałem z Eden do jej domu, opowiedziała mi przedziwną historię, Severusie.

- Ach, nie wątpię, ona mówi bardzo ciekawe historie – wycedziłem.

- O pewnym nauczycielu – pobladłem. Co White mogła o mnie naopowiadać? – Powiedziała, że naprawdę go polubiła, ale on jej nienawidzi, bo dowiedział się o jej pochodzeniu.

- Doprawdy dyrektorze, chyba nie wierzy pan w te brednie!

Zatrzymaliśmy się. Stary mężczyzna spojrzał na mnie. Jego wzrok był czujny, ale ja dostrzegłem w nim przede wszystkim strach, strach o MNIE?

- Severusie, jest tyle rzeczy, które bym zmienił względem ciebie. Tyle błędów popełniłem – westchnął ciężko – ale nie mogę nic na to poradzić. Chcę ci tylko powiedzieć, że Eden ma najczystszą krew jaką można mieć.

- Ale ja mam… mnie wcale nie obchodzi jej krew! – warknąłem. Czy oni powariowali?

- Więc dlaczego, radykalnie zmieniłeś swoje nastawienie do niej?

- Bo, bo ja jestem NAUCZYCIELEM, a on jest UCZENNICĄ. Panie dyrektorze zna pan moją reputacje, pracowałem na nią ciężko przez dziesięć lat, nie mogę jej nagle zmienić dla jednej… osoby.

- Poruszyłeś ciekawą kwestię, tak jesteś nauczycielem, a ona jest uczennicą, ale możesz być też przyjacielem. Jedno nie wyklucza drugiego.

Może ma rację? Tylko, że… ja przy niej nie jestem sobą. Chce mi się żartować, śmiać. Nie panuję nad sobą, nie mogę zachować obojętności do świata.

- Ona tak działa na ludzi, Severusie – dyrektor poklepał mnie po ramieniu – nie ma sensu z tym walczyć.

Nie odpowiedziałem. Bo co miałem powiedzieć?

- Bardzo ładnie się zachowałeś – Dumbledore patrzył na mnie zza okularów połówek. – Eunice będzie ci wdzięczna. Wierzę, że nie jest tak… niezdolna jak sądzą wszyscy.

- Panie dyrektorze… – zacząłem.

- Ach, więc już nie jesteśmy na ty? – przerwał mi z uśmiechem. – Rozumiem, nerwy – a widząc moją minę, dodał – ja także zdenerwowałbym się, gdyby ktoś przeszkodził mi w kłótni ze spetryfikowaną Eden.

- To było, aż tak żałosne? – zapytałem cicho.

- Nie Severusie, to nie było żałosne.

————

Już dwadzieścia minut, siedziałem w klasie ze Storm. Im dłużej, tym mocniej utwierdzała mnie w przekonaniu, że po prostu nie wierzy w siebie. Robiła wszystko dobrze, dopóki nie zrozumiała, że ktoś się na nią patrzy. Wtedy zaczynała popełniać błąd za błędem.

- A jednak potrafisz – warknąłem, gdy skończyła warzyć Eliksir Dobrego Humoru. Spojrzała na mnie zdumiona.

- Wyszło mi? – zapytała z niedowierzaniem.

- Wypij, to sprawdzisz – zachęciłem.

Niepewnie, ze strachem, wzięła czerpak mikstury.

- Chcesz mieć dobry humor przez cały rok? – zapytałem, a widząc po jej minie, że nie wie o co chodzi, wytłumaczyłem – Starczy siedem kropli.