Morton i "Kruk"

Już miesiąc siedziałem w mugolskiej wiosce. Od czasu do czasu, pojawiałem się na pokątnej, kupić parę potrzebnych drobiazgów. Mimo to, świat czarodziejów, nie upominał się o mnie. Nawet mi to odpowiadało. Oni mnie też nie obchodzą. 

Dzisiaj niestety nadszedł dzień, mojej wyprawy na pokątną. Rankiem po śniadaniu aportowałem się przed Dziurawym Kotłem. Speluna wyglądała gorzej niż zwykle. Lekko wzdrygnąłem się i wszedłem do środka. Stary kelner tarł brudną szklankę, co tylko wzmogło moje obrzydzenie.

- Dzień dobry – uśmiechnął się bezzębnie. Okropieństwo. – Czy coś podać?

„Jasne, żebyś mi to podał w tej szarej szklance?” – pomyślałem złośliwie.

- Nie, dziękuję Tom. Dzisiaj tylko przechodzę – powiedziałem niemal łagodnie.

- Klient nasz pan – pochylił się tak nisko.

Pośpiesznie opuściłem lokal. Przez chwilę czekałem, aż cegły w murku uformują się w wejście. Gwar pokątnej uderzył mnie w uszy.

- Idiotyzm! – prychnąłem, patrząc na jakąś starą wiedźmę z sępem na głowie. – Czego ci czarodzieje nie wymyślą?

Wtopiłem się w tłum. Co jakiś czas potrącano mnie, szturchano, raz nawet dostałem torbą z zakupami.

Skręciłem na ulice Śmiertelnego Nokturnu – jakby na to nie patrzeć, tylko tu można znaleźć prawdziwe książki magiczne. Wszedłem do księgarni „Kruk”. Jak wszystko na tej ulicy, tak i tu szyld był stary, farba odłaziła. I pomyśleć, że tak naprawdę tylko TU można znaleźć prawdziwe czarno-magiczne przedmioty.

Wnętrze księgarni było ciemne i zatęchłe. Mimowolnie rozejrzałem się. Na wystawie leżały dwie stare i zniszczone książki. Z głębin sklepu wychynął stary i pomarszczony sprzedawca.

- O! Pan Snape! – wykrzyknął na mój widok i uśmiechnął się fałszywie.

- Dzień dobry, Morton – warknąłem niedbale.

- Cóż dzisiaj, pana interesuje? – lizusowaty ton głosu mężczyzny denerwował mnie.

- „Zabić, czy pozbawić życia” Archibalda More’a, oraz „Najsilniejsze trucizny jakie znał świat” Elien McTruch – powiedziałem cicho.

Świdrujące oczy Mortona przez chwilę zabłysły. Stary idiota wiedział kim jestem. Odwrócił się i zniknął za regałami. Pojawił się po paru minutach z dwoma opasłymi tomiskami.

- Chcę je najpierw zobaczyć – warknąłem.

Podał mi niechętnie książki. Obejrzałem je, były w porządku.

- Ile? – spytałem.

- Trudno zdobyć je w dzisiejszych czasach… – zaczął.

- Ile? – powtórzyłem, ze złością. – Morton, dobrze wiem, że znalezienie tych książek nie jest dla ciebie niczym trudnym – dodałem złośliwie.

- Po siedem galeonów za książk. – Sprzedawca przymrużył oczy. – To prawdziwa okazja.

- Biorę – warknąłem, bynajmniej nie dlatego, że to jakakolwiek okazja, po prostu ja chciałem mieć te książki.

- No co ty, Sev – usłyszałem znajomy głos za plecami. – Chcesz dać czternaście galeonów, za stare książki?

- Lucjusz? – spytałem cicho. Cholera, nie spodziewałem się go.

- A któż inny, druhu! – sprawiał wrażenie wyraźnie ucieszonego moim widokiem. – Sprzedawco, ja zapłacę za te książki. – powiedział z wyższością. 

Morton, przyglądał mu się podejrzliwie. Raczej klientela Kruka, nie jest skora do płacenia za kogoś.

- Ależ nie trzeba.. – zacząłem, ale mi przerwał.

- Trzeba – uciął krótko. Wyjął z sakiewki czternaście galeonów i rzucił na blat stołu. – Severusie, wychodzimy – zakomenderował.

Morton pożegnał nas ukłonami do pasa.

- Żałosne – powiedział Lucjusz, gdy byliśmy już na zewnątrz. W duchu przyznałem mu rację. – Ostatnio nie zaglądasz do nas.

- Nie miałem czasu – skłamałem. Właściwie, to nie miałem ochoty na jakieś spotkania.

- No, ale teraz skoro powróciłeś do świata czarodziejów mam nadzieję, że znajdziesz czas – zganił mnie pogodnie Malfoy.

- Oczywiście – uśmiechnąłem się fałszywie. A jaki miałem wybór? Musiałem zgodzić się na przyjacielskie wizyty.

Lucjusz roześmiał się gardłowym, tak samo nieszczerym jak mój śmiechem.