Gilderoy, ja wiem co widzę w lustrze

Zebranie było okropnie nudne, dopóki nie pojawił się Lockhart. Złote loczki, zadziwiająca umiejętność ciągłego uśmiechania się, niebieskie oczy i ohydna fiołkowa szata – cały on. Żeby chociaż zachowywał się normalnie. Cały czas uśmiechał się do Hooch, która pod koniec spotkania sprawiała wrażenie wściekłego jastrzębia.

A mówią, że to ja jestem nerwowy!

- Pozostało mi tylko przedstawić nazwiska nowych uczniów – mówił spokojnie dyrektor. Wyciągnął długą listę i zaczął czytać.

Ziewnąłem. Przecież i tak ich zobaczę, pierwszego września. A co mi powiedzą nazwiska? Np. takie „Storm”, dla mnie to nie nazwisko, no najwyżej przydomek. „Storm” i jeszcze imię Eve Eunice – kretynizm.

Nauczyciele zaczęli wstawać. Czyli koniec. Nie spiesząc się, powoli, z ociąganiem, wstałem. W sali został tylko Dumbledore.

- Jak wakacje, Severusie? – zapytał pogodnie.

- Całkiem w porządku – odparłem. – A u pana?

- A dziękuję wyśmienicie! – chciałem go wyminąć, ale chwycił mnie za ramię. – Chyba nie jesteś zły, że nie wybrałem cię na nauczyciela obrony przed czarną magią? – zapytał.

- Skądże! Skoro woli pan clowna w peruce, od wykształconego czarodzieja. Pana wola, dyrektorze – nie mogłem nie powiedzieć tego co myślę, o Lockharcie.

- Severusie, twój czas jeszcze nadejdzie.

- Nadchodzi od dwunastu lat. Chyba mu się nie spieszy! – warknąłem i wyszedłem.

Szybko ruszyłem korytarzem. Skoro dyrektor jest, aż tak tępy i nie zauważył, że Gilderoy to tani pisarzyna, łachmaniarz i obsuw, to ja nie mam nic przeciwko! Niech napisze kolejną książkę, w której pokaże siebie jako bohatera. Kopnąłem ze złości w jakąś zbroję. Teraz jeszcze bolała mnie noga!

- Severus! – usłyszałem za sobą przesłodzony głos łachmaniarza, bohatera od siedmiu boleści.

- Gilderoy! – wykrzyknąłem z tak fałszywym entuzjazmem, że patałach musiał się czegoś domyśleć – Cóż za PRZYPADKOWE spotkanie!

- Prawda? – Wyszczerzył zęby.

- Ktoś mógłby pomyśleć, że ZACZAIŁEŚ SIĘ na mnie. Ale ty Gilderoy nigdy byś tego nie zrobił! Całe spotkanie jest najzupełniej przypadkowe! – szydziłem z błazna, clowna w peruce.

- Oczywiście, że nie zaczaiłem – bronił się. – Po prostu chciałem zapytać, ile lat ma ta nauczycielka z żółtymi oczyma. Ty jako mężczyzna w kwiecie wieku, z uderzającą aparycją, doskonale wiesz jakie sztuki można wyrwać.

W pierwszej chwili chciałem się roześmiać z jego głupoty. Lockhart pyta mnie jakie sztuki są do wyrwania… No, ale jak ktoś jest w …phi… kwiecie wieku, w dodatku z aparycją taką jak moja… Wszystkie kobiety padają od mojego wzroku… Albo padałyby, gdyby wzrok mógł zabijać! Przebrzydły lizus!

- Gilderoy, ja wiem co WIDZĘ w lustrze – warknąłem zimno i odszedłem.