Miałem rację!

Wszedłem do gabinetu dyrektora. Dumbledore spojrzał na mnie i uśmiechnął się szeroko, ja jednak nie byłem zbyt skory do jakiejkolwiek mimiki.

- Przepraszam, Severusie – powiedział na powitanie.

- Nic nie szkodzi – warknąłem niedbale. – Nie przejąłem się tym.

- A ja myślę, że bardzo się przejąłeś. Przejąłeś się, że chociaż od tylu lat darzę cię zaufaniem, znalazłeś się jako pierwszy na liście potencjalnych sprzymierzeńców Voldemorta.

Wzdrygnąłem się.

- A kogo miał pan typować? – zapytałem złośliwie.

- Mam już swój wiek, powinienem zauważyć pewne niepokojące oznaki u Quirella, powinienem posłuchać twoich wniosków, ale… zbyt mocno… ufam – dokończył koślawo, a ja uzmysłowiłem sobie, że jest już bardzo stary i bardzo zmęczony.

- Czarny Pan powrócił?

- Nie wiem, Severusie. Harry opisał go jako coś na kształt ducha. Niematerialna forma egzystencji – westchnął ciężko.

- Potter po raz kolejny zbawił świat? – warknąłem ironicznie.

- Tak. Harry ma w sobie olbrzymią moc. Kiedyś się ujawni. Nie teraz, nie za rok, ale jeszcze dokona rzeczy niezwykłych. – zagrzmiał dyrektor.

- Potter raczej nie jest moim ulubionym tematem – powiedziałem.

- To bardzo dobrze Severusie, że nie lubisz plotkować – roześmiał się, a ja poczułem, że też chce się śmiać, powstrzymałem się jednak. – Severusie, znam cię przez całe życie – zaczął Dumbledore, na jego twarzy widać było powagę i jakiś smutek – Widziałem twoje wzloty i upadki. Znam cię lepiej niż ktokolwiek inny i widzę jak kumulujesz w sobie nienawiść. Najgorsze jest to, że kumulujesz ją w sobie, bo tak naprawdę nienawidzisz siebie.

- To nieprawda! – krzyknąłem wściekły.

- Severusie…

- To nieprawda! – gniotłem oparcie krzesła, na którym jeszcze chwilę temu siedziałem.

Po co ja tu w ogóle przychodziłem? Żeby się nasłuchać o moich niby fobiach?

- … ty się boisz – dokończył.

- Ta rozmowa do niczego nie prowadzi, Dumbledore – warknąłem.

- Masz rację, nie zaprowadzi dopóki nie przyznasz się sam przed sobą do własnego strachu – odparł.

Wzruszyłem ramionami. Czułem, że ta cała rozmowa jest całkiem bezsensu. Frustracja tylko we mnie wzrosła, a niechęć jaką czułem do… tylko się spotęgowała. Spojrzałem na dyrektora, który przyglądał mi się badawczo znad okularów połówek.

- Do widzenia – mruknąłem. Było mi głupio, że krzyczałem na człowieka, który tyle dla mnie zrobił.

- Do widzenia Severusie.

Wyszedłem. Na schodach natknąłem się na mieszańca. Dziewczyna spojrzała na mnie zaskoczona.

- Dzień dobry p…

- Gryffindor właśnie stracił… – zacząłem.

- Nie musi pan już nic odejmować mojemu domowi. I tak ma ostatnie miejsce w tabeli.

Uśmiechnąłem się złośliwie. Przynajmniej jedna rzecz wyszła. Kolejny raz Slytherin zdobył Puchar Domów.

- Wynocha – warknąłem do White i poszedłem dalej.