Sprawdzałem eliksiry przygotowane przez pierwszoroczniaków. Jak dla mnie powinno się wyrzucać wszystkich, którzy nie potrafią odróżnić dwóch zamieszań od trzech. A połowa uczniów nie tylko nie potrafiła odróżnić tych jakże prostych czynności, ale również nie wykazała szczerej chęci przeczytania instrukcji. Ich dwugodzinna praca poszła na marne, a mi sadystyczną radość sprawiało stawianie im olbrzymiego „O”. Głupie, rozwydrzone bachory mają jeszcze pretensje, że zamiast chwalić ich nędzne chęci, jeszcze ich karzę.
Wziąłem kolejną fiolkę z eliksirem. Nie była lepsza od reszty. Nie rozumiem jak można postawić jakąś inną ocenę niż „O” lub „P”? No jeszcze przy głupocie swego umysłu można rozgraniczyć na ocenę „Z”, ale to wszystko. W prawdziwym życiu od jednego zamieszania w prawo lub w lewo zależy często zdrowie, a czasem nawet życie. Dlatego mikstura jest albo dobra, albo zła. Nie może być połowiczna.
Wziąłem do ręki fiolkę Dracona. Na lekcji wprost rozpływałem się nad jego umiejętnościami, ale prawda była taka, że narobił tyle samo błędów co reszta. Z tak jawną niesprawiedliwością, że nawet mnie to uraziło wstawiłem mu „Z”. (Prawdę powiedziawszy, żadna siła nie zmusiłaby mnie do wypicia tej jego mikstury).
Kolejna. Jakaś Granger Hermiona. Zaraz… zaraz… Granger Hermiona? Przypomniałem sobie piątkową lekcję i dziewczynę o zębach dużych jak u nutrii. Ach… to ta zarozumiała, ale miałem w ręku pierwszy eliksir, co do którego nie było zastrzeżeń. „P” – niech ma.
„Ronald Wesley”. Nic mu nie wyszło, a szkoda… Widać poza rozmnażaniem nic Wesleyom nie wychodzi: „O”.
Kolejna. „Harry Potter”. Jego miksturę oglądałem siedem razy. Podchodziłem pod światło badając przejrzystość substancji. Była zrobiona prawidłowo. Nic szczególnie idealnego, ale była dobra. Uśmiechnąłem się na myśl o minie Dracona, gdy ten zobaczy, że Potter dostał „P”. Harry otrzymał tę ocenę również dlatego, że miałem lekkie wyrzuty sumienia, że się na nim tak wyżyłem. Zresztą to dopiero pierwsza mikstura, resztę zawali i już.
Kolejne eliksiry sprawdzałem dużo szybciej. Wstawiłem jednego Trolla, 14 Okropnych i 3 zadowalające, gdy natrafiłem na miksturę idealnej barwy, idealnego połysku.
Mówi się, że eliksiry to nie magia, ale to kłamstwo. Jeżeli nie masz talentu, to w najlepszym wypadku uwarzysz coś takiego jak Granger: dobrą miksturę. Jeśli natomiast masz talent, wtedy twój eliksir będzie miał właśnie taki wygląd, jak ten, który trzymałem w ręce. Bo najlepiej przyrządzony eliksir usypiający z czyraków jest bezbarwny, krystaliczny, bezwonny, a jego dotyk przypomina muśnięcie watą.
„Ale kto mógł zrobić taki eliksir?”- zastanawiałem się. Odwróciłem fiolkę, aby przeczytać nazwisko ucznia. Małymi, koślawymi literami napisane było:
„Blanche White”.
Zacząłem się śmiać. Gdyby ktokolwiek był na korytarzu w piątkowy wieczór po północy, dostałby chyba zawału na myśl o tym, że mistrz eliksirów się śmieje.
- A więc Blanche White. Gratulacje – szepnąłem rozbawiony, stawiając jej „W”.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz