Rana wyglądała coraz gorzej. Zaczynałem poważnie wątpić w jej normalność. Zresztą na pewno sam ją rozbudzałem ciągłym chodzeniem. Przecież nie mogłem pójść do Dumbledore’a i powiedzieć mu, że „nie dam rady chodzić, bo pogryzł mnie trzygłowy piesek, siedzący na trzecim piętrze”
Teraz jednak siedziałem w swoim gabinecie i sprawdzałem wyjątkowo trudne wypracowanie zadane siódmoklasistom gryfonom, pt. „Eliksir szczęścia, fart czy fatum”. Byłem nawet zadowolony, bo widziałem, że z tym tematem prawie nikt sobie nie poradzi. A ja uwielbiam pokazywać uczniom, że jestem o wiele lepszy od nich. Na kominku warzył się w kociołku eliksir zmniejszania bólu.
Usłyszałem pukanie.
- Wejść! – warknąłem pewny, że to jak zwykle Malfoy z pretensjami. Miałem już serdecznie dość gówniarza. Przybiegał z byle skargą! Dostał szlaban u McGonagall – meldował, pobił się z Potterem – meldował, ktoś się śmiał z jego imienia – meldował itd.
- Dzień dobry panie profesorze.
- O! Panna White? – zdziwiłem się sarkastycznie, a ona jak zwykle się uśmiechnęła. Ciekawe, czy gdyby ktoś z jej rodziny zmarł śmiałaby się.
- To co mam zrobić? – zapytała.
Spojrzałem na nią szczerze zdumiony. O co chodziło?
- Szlaban, na ostatnich eliksirach, dał mi pan szlaban – tajemnica wyjaśniona.
No tak, rzuciła jakieś zaklęcie i Draco się „przykleił” do ściany. Wyglądało to całkiem zabawnie. Chłopak nie mógł kompletnie nic zrobić. Gdyby zrobiła to np. tej ciamajdzie Longbottomowi, nawet nie dostałaby kary, ale bądź co bądź: „przyjaźniłem się z Lucjuszem”.
- A tak – uśmiechnąłem się złośliwie. Co ja jej każę zrobić?! Wymyśliłbym coś, gdybym pamiętał.
- O! Wywar uśmierzający ból – zajrzała do kociołka. – Na pana nogę?
Skąd ona wiedziała o nodze?
- Strasznie pan kuśtyka – wyjaśniła. Z kieszeni szaty wyjęła czekoladową żabę, a widząc mój poniekąd zdegustowany wzrok, spytała – Chce pan?
- Czy ktoś ci powiedział, że jesteś bezczelna? – byłem wściekły.
Dlaczego ona wpada do mojego biura, mówiąc o szlabanie, o którym ja nie pamiętam? Zagląda we wszystkie kąty i komentuje to, co w nich trzymam. Odnosi się do mnie tak… tak… dziwnie. Jakby mnie lubiła. A wszystko traktuje tak, jakby było świetną zabawą.
- Pan. Na poprzednim szlabanie i jeszcze wcześniej – przekrzywiła głowę. – Właściwie, to mówi mi pan to cały czas.
- I naprawdę to do ciebie nie dociera? – warknąłem.
- Nie – ach ta szczerość. Po chwili dodała – Wie pan, co o panu mówią?
- Nie obchodzą mnie plotki.
- Acha. Czyli nie chce pan wiedzieć, że połowa gryfonów wie o pana próbie ukradnięcia tego co jest na trzecim piętrze?
„Skąd ona do diabła mogła wiedzieć?” – myślałem.
Jedno nazwisko zamajaczyło mi się w głowie: „POTTER!”
- Uduszę cię – warknąłem siny ze złości. Mimo wszystko człowiek woli żyć w błogiej nieświadomości.
- Już mi pan to obiecał. Dwa szlabany temu. – Odgryzła żabie odnóża. – Mam pomysł na mój szlaban – mruknęła nagle.
- A ty oczywiście sądzisz, że potrzebuję twoich rad – warknąłem.
- No, skoro zapomniał pan o szlabanie.
Ach, ta szczerość!
- No więc co proponujesz? – zapytałem złośliwie.
- Uleczę pana nogę.
- Obejdzie się – warknąłem złośliwie.
Tylko, że od tego co mówi White do robienia nie jest daleka droga. Dziewczyna już stała koło mnie.
- Niech mi pan da rękę – mruknęła.
- Ty chyba sobie żartujesz! – powiedziałem złośliwie.
- No dobra, to sobie sama wezmę.
I cap, mnie za rękę. Poczułem dziwne ciepło idące z jej dłoni. Powoli przepływało w moim ciele do miejsca rany. Szeptała jakieś słowa. Starożytna magia. Magia naszych przodków. Zapomniana, a jednocześnie potężniejsza niż wszystko inne. Naprawdę znałem niewiele osób znających ją. Właściwie dwie: Czarnego Pana i Dumbledore’a. Oni jednak studiowali ją przez dziesiątki lat! Byłem pewien, że w wieku jedenastu lat nie słyszeli nawet o jej istnieniu!
- I po wszystkim – uśmiechnęła się jakoś tak koślawo. Byłem zdumiony. Fascynujące, jaki talent musiał w niej drzemać.
- Ze wszystkiego jesteś taka dobra?
- Nie – zaczerwieniła się. – Kompletnie nie wychodzi mi zielarstwo, historia magii.
- A Obrona przed Czarną Magią?
- Nie. To znaczy... Ja umiem się tylko bronić. Właściwie to nie rzucę nic pożytecznego.
- Pożytecznego?
- No raczej, nie rzucę ani drętwoty, nie spetryfikuję nikogo.
Patrzyłem na to dziwne dziecko. Kim było? Kim miało się stać?
Miało wielką moc, tylko trochę zdziwiło mnie, że brak jej talentu do rzucania morderczych zaklęć. Nawet najsłabsi czarodzieje, najpierw uczą się niszczyć, nie tworzyć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz