Dyrektor wysłuchał mnie uważnie. Zmarszczył czoło i mruknął coś o ludziach, „chorych z nienawiści”. Skupił wzrok na feniksie.
- Nic nie możemy zrobić – odparł po paru minutach przejmującej ciszy. – Wybronię Hagrida, ale Lucjusz potrzebuje ofiary… Ten hipogryf będzie musiał umrzeć – zakończył smutno.
Spojrzałem na niego zdruzgotany. Nie chodziło o sam fakt, że zginie jakieś magiczne zwierze ale oto, że Dumbledore mówi o tym, jakby to była najzwyklejsza rzecz na świecie. A przecież mówi o śmierci. W tej chwili odniósł się do niej wprost lekceważąco, a nawet Czarny pan szanuje śmierć.
- Są sprawy Severusie, o jakich nie masz zielonego pojęcia – powiedział nagle. – Każda nienawiść ma swój początek. Jest jak rzeka, a aby rzekę wysuszyć, należy zniszczyć źródło…
- Pójdę już – mruknąłem niepewnie.
- Dziękuję za zaufanie, Severusie – usłyszałem jeszcze.
Kolejne dni mijały w nerwowej atmosferze oczekiwania. Jastrząb, wyraźnie sobie mnie upodobał. Regularnie przylatywał (zazwyczaj, gdy byłem sam) i siadał na moim ramieniu. Natomiast wyraźnie nie lubił Blanche. Cokolwiek by mu dała, (choćby i największy przysmak) nie tknął.
Na czwartkowej lekcji eliksirów z trzeciorocznymi Gryfonami i Ślizgonami, nareszcie zjawił się Draco (szczerze powiedziawszy, trochę mnie zdziwiło, że chłopak siedział w Skrzydle Szpitalnym aż tyle czasu).
Wszedł chwiejnym krokiem (jak bohater po wygranej bitwie), z prawą ręką na temblaku. Sapnął ciężko (w moim odczuciu prowokacyjnie) i spojrzał na mnie miną cierpiętnika.
- Siadaj, siadaj – powiedziałem spokojnie.
Nie minęło pięciu minut i usłyszałem zawodzenie mojego wychowanka.
- Panie profesorze! Nie dam sobie rady z pocięciem korzonków stokrotek… Moja ręka…
- Weasley, potnij Malfoyowi korzonki – warknąłem i wróciłem do przeglądania artykułu.
Syriusz Black, ten, który zdradził Potterów w noc zniknięcia Sami – Wiecie – Kogo widziany został ostatnio…
- Panie profesorze! – znowu jęki mojego wychowanka. – Weasley kaleczy moje korzonki!
„Ja ci za chwilę pokaleczę korzonki, przeklęty gówniarzu!” – pomyślałem ze złością.
Wstałem podszedłem do stolika tej trójki idiotów i warknąłem:
- Weasley, zamień się korzonkami z Malfoyem.
Ron spojrzał na mnie jakby wyrosła mi druga głowa.
- Ale… panie profesorze…
- No już! – ponagliłem go.
- I... panie profesorze, nie dam sobie rady z obraniem suszonej figi ze skórki – nawet ja wyczułem złośliwość ociekającą ze słów Dracona.
- Potter, obierz Malfoyowi figę – spojrzałem na Harry’ego z nienawiścią. Głupi gówniarz. Ciekawe czy wie, że oto z Azkabanu uciekł człowiek, który złamał jedno z najpotężniejszych zaklęć w czarodziejskim świecie. Człowiek, który uciekł tylko po to, aby go dopaść.
Zacząłem przechadzać się między kociołkami. Blanche jak zwykle wykonała wszystko perfekcyjnie. Spojrzała na mnie na poły ze złością na poły z rozbawieniem.
- Ulżył pan sobie? – zapytała cicho.
- Gryffindor właśnie stracił dziesięć punktów. – wycedziłem i odwróciłem się w stronę Longbottoma. Nawet z tej odległości oceniłem, że jego wywar jest beznadziejny.
- Pomarańczowy – mruknąłem nabierając chochlą nieco płynu i nalewając go powrotem do kociołka z dużej wysokości, aby każdy mógł zobaczyć, że mówię prawdę. – Pomarańczowy. Powiedz mi, chłopcze, czy przez twój gruby czerep nic nie dociera do mózgu? Nie słyszałeś, jak mówiłem i to bardzo wyraźnie, że trzeba dodać tylko jedną śledzionę szczura? Czy nie powiedziałem, że wystarczy tylko odrobina soku z pijawek? Co mam zrobić, żebyś zrozumiał co się do ciebie mówi, Longbottom?
- Panie profesorze – odezwała się Panna Wszystko Wiem – może bym pomogła Neville’owi zrobić to jak należy…
- Granger, czy ja cię prosiłem, żebyś się popisywała przed wszystkimi? – warknąłem chłodnym tonem do dziewczyny. – Longbottom, pod koniec lekcji zaaplikujemy kilka kropel tego eliksiru twojej ropusze i zobaczymy, co się stanie. Może to cię zachęci do słuchania co się do ciebie mówi.
Odszedłem od tego pół kretyna i ćwierć inteligentnej dziewczyny. Musiałem się wreszcie na kimś wyżyć.
Black jest blisko. Jak chciałbym go dorwać. Być tym, który go złapie. Ten jeden jedyny raz naprawdę się zemścić. Za wszystkie lata, za wszystko… Za każdą obelgę… Za każdy rzucony na mnie znienacka czar…
Blanche prychnęła z pogardą patrząc na mnie. Głupia dziewucha, o co jej znowu chodzi?
Dwadzieścia minut później kazałem zakończyć mieszanie składników i wypróbowałem eliksir Neville’a na tej jego ropusze. Był prawidłowy. Albo raczej poprawny.
- Gryffindor traci pięć punktów – oznajmiłem na poprawienie sobie humoru. – Panno Granger, mówiłem, żeby mu nie pomagać. Koniec lekcji. Rozejść się.
- To nie było zabawne, panie profesorze – usłyszałem cichy głos Blanche.
- Mamy inne poczucie humoru.
- Przecież pana, to też nie bawiło – szepnęła wychodząc z lochu.
—————
- Co ty właściwie robisz na tych szlabanach? – zapytałem patrząc jak zmordowana Naddall ledwo wchodzi do pokoju.
Widząc mnie próbowała jeszcze utrzymać fason i uśmiechnąć się kpiąco, ale wyszło jej to wyjątkowo słabo. Ciężko opadła na fotel obok.
- Bije cię? – drążyłem.
Roześmiała się zimno. Pokręciła przecząco głową. Chyba nie była w nastroju na zwierzenia. Machnęła ręką, jakby odtrącała natrętną muchę i odpowiedziała cicho:
- Oczywiście, że nie. Snape nie bądź śmieszny. Masz piwo kremowe? – podałem jej butelkę. Sięgnąłem jeszcze po szklankę, ale w odpowiedzi tylko pociągnęła zdrowy łyk. – Właściwie nie wiem dlaczego jestem taka padnięta. Czyszczę jakieś trzy głupie puchary i przepisuję jedną książkę, a wydaje mi się, jakbym… jakby ktoś mnie dusił. Głupie, co? – uśmiechnęła się zimno.
- A czyje? – zapytałem.
- Eeee – machnęła lekceważąco ręką. – Jakaś rodzina Dumbledore’a. „Dumbledore Aberforth za wybitne osiągnięcia w dziedzinie magii” – wyrecytowała z pamięci - „Celestine Dumbledore za specjalne zasługi dla szkoły”, i jeszcze jakaś Deborah Dumbledore za coś tam – zamilkła. – A książka jest bodajże… Morgany Dumbledore „O klątwach lunarnych. Czyli jak przezwyciężyć zło mieszkające w naszej duszy” – prychnęła.
Przymknęła oczy.
- Z tą książką jest coś dziwnego. Za każdym razem, gdy czytam chociaż jeden wyraz wydaje mi się jakby coś się we mnie rozrywało. I potem zrastało. Właśnie to mnie wykańcza – zakończyła koślawo.
Zwierzająca się Naddall, to jednak rzadkość. Butelka z kremowym piwem powoli robiła się pusta.
- Ten stary wariat. On cały czas się na mnie patrzy – wzdrygnęła się. – Ma takie dziwne oczy. Mieszanina niechęci, bólu, złości i gniewu.
Dopiła ostatni łyk piwa i wstała.
- Branoc Snape – warknęła odzyskawszy rezonans. Odwróciła się i odeszła do dormitorium dziewcząt.
„Dyrektor nie robi niczego bez przyczyny. Musi mieć jakiś cel w pokazywaniu jej,[jego] pamiątek rodzinnych” – pomyślałem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz