Tego ci nie zrobiłam

Chodzenie z Naddall, Rudolfem i Hieną po Hogwarcie nocą miało swoje dobre strony. Chodzenie z samą Naddall było ryzykowne, a jednak wolałem takie schadzki z nią niż ze wszystkimi.

- Gdzie idziemy? – zapytałem.

Na końcu korytarza usłyszałem miauknięcie. Cholerna kocica.

- Zamknij się – usłyszałem w odpowiedzi.

Prychnąłem pogardliwie. „Zamknij się” – ulubiona odpowiedź dziewczyny. Wciągnęła mnie we wnękę. Kocur podlazł bliżej nas, pomiaukując cicho. Nagle jakiś hałas, odwrócił jego uwagę. Usłyszałem coś w stylu:

- Łapa, ty idioto nadepnąłeś na mnie! – brzmiało znajomo, nie mogłem tylko zlokalizować dwóch znienawidzonych postaci. Jakby ich głos był, ale nie oni.

- Jakie to prymitywne – usłyszałem szept Naddall.

Machnęła różdżką i nie wiadomo skąd pojawił się Black. A właściwie upadł, porażony drętwotą. Nawet z tej odległości mogłem zauważyć zdziwienie malujące się na jego twarzy. Był oszołomiony.

Spojrzałem na Naddall, ale ona tylko uśmiechnęła się kpiąco i skinęła głową w stronę korytarza. Już nie leżał sam Black, obok niego stała pierwsza gwiazda Quidditcha James Potter. Idiota, chyba nie wiedział co zrobić, a tym czasem zwabiony hałasem przybył Filch.

- Ojojoj! – zapiszczał wyraźnie zadowolony. – Kogo my tu mamy. Pan Potter i Pan Black, nasze gwiazdy. Dyrektor na pewno się ucieszy jak was zobaczy.

Kocur miauknął jeszcze raz i skinął głową w stronę wnęki. Zdrętwiałem. Cholera!

- Pani Norris, co zrobimy, tym dwóm… uczniom? – zapytał szczęśliwy woźny, a po chwili na jego wargi wykwitł ohydny uśmiech. – Do, profesor Mcgonagall. Już!

Coś smyrgnęło koło mnie. Spojrzałem na Naddall. Przyłożyła palec do ust i pokręciła głową.

- Ale, Syriusz został raniony zaklęciem… – zaczął Potter.

- Pojedynek? Pojedynki są zakazane! – Filch, chyba naprawdę miał dobry dzień. – Wstawaj Black, nie kombinuj.

Chłopak zaczął podnosić się z ziemi. Był chyba tak zdumiony, jak ja i James razem wzięci. Woźnego przestało to bawić, bo dodał rozeźlony:

- No, już do opiekunki swojego domu, a spróbujcie tylko tam nie pójść. Pani Norris – tu jego głos nabrał dziwnej tkliwości – zaprowadzi was.

Potter i Black powlekli się z nietęgimi minami. Angus Filch spojrzał w stronę wnęki. Widział nas. Przez chwilę spoglądał na mnie z niechęcią, a potem przerzucił wzrok na Naddall. Jego wargi wykrzywił drwiący uśmiech i… ukłonił się. A właściwie tylko lekko kiwnął głową.

- Za gobelinem przedstawiającym Godrika Okrutnego. Miłość. – powiedział jakby do siebie i odszedł.

- Co to było?! – wykrztusiłem.

Dziewczyna uśmiechnęła się niedbale i wyszła z ukrycia. Czując, że nie jest to dobry pomysł, bo Filch nie odszedł jeszcze daleko poszedłem za nią.

- Hasło i miejsce ukrycia zapasowych kluczy – wyjaśniła.

- Trafił swój na swego – skwitowałem.

- Powiedzmy, że pomagam czasem dla woźnego i czuje się lekko zobowiązany. Zawarliśmy taką małą umowę.

Zawrzeć umowę z Filchem. I liczyć na to, że on będzie jej przestrzegał. Czyste szaleństwo. Z rosnącym zdumieniem patrzyłem jak za gobelinem znajduje się klucz i jakaś kartka.

- Zawsze to tu jest? – zapytałem głupio.

- Oczywiście, że nie – prychnęła. – W zasadzie zapasowe klucze Filch nosi, ze sobą.

Wolałem nie drążyć tego tematu. Wyszliśmy na błonia. W oddali rozległo się wycie wilka?

- Wiesz, co? Za to cię lubię, że zawsze uznasz za stosowne wyjaśnianie całej sprawy do końca – zakpiłem.

Lazłem z nią nocą po Hogwarcie, nie wiadomo po co. Narażałem się na szlaban, nie wiadomo po co. A ona nawet nie raczyła mi wytłumaczyć o co w tym chodzi.

—————–

Obudziłem się. A właściwie odzyskałem przytomność. Przez chwilę lokalizowałem miejsce mego położenia. Znajoma szafa, znajome biurko, półka na książki też znajoma i znajome łóżko. Byłem w swoim domu, na swoim łóżku.

Tylko, jak się tu dostałem? Tego kompletnie nie pojmowałem.

Drzwi się otworzyły i stanęła w nich dziewczyna. Przez chwilę zastanawiałem się, kim ona do cholery jest. Czarne włosy, opadały długimi pasmami na plecy, puste oczy, w których teraz dostrzegalne były czerwone błyski spoglądały na mnie z drwiną, na ustach błąkał się ironiczny uśmiech. Wysoki wzrost, chuda sylwetka ubrana w czarną szatę. Naddall.

Dziwne, jak spokojnie przyjąłem do wiadomości jej zmartwychwstanie.

- Co się tak gapisz? – zapytała cicho.

- Jak się tu dostałem? Który dziś jest? Co ty tu do cholery robisz? – strzelałem pytaniami jak śmierciożerca zaklęciami.

- Zwyczajnie przetransportowałam cię. Jest dwudziesty trzeci sierpnia. Ja tu do cholery stoję.

Odpowiedź była tak bezbarwna, że aż mnie rozbawiła.

- Co ty sobie wyobrażasz? Napadasz na mnie, przenosisz mnie do mojego domu, bez mojej zgody, kładziesz mnie na moje łóżko i nie wiadomo co jeszcze mi zrobiłaś! – zakończyłem swoją tyradę.

Spojrzała na mnie zdziwiona.

- Tego ci nie zrobiłam – mruknęła zszokowana i wyszła z pokoju.

Przez chwile zastanawiałem się, o co może chodzić z „tym”. Chyba nasze myśli poszły w całkiem odmiennie strony. Wstałem i chwiejąc się ruszyłem do kuchni.

Mam trochę do pogadania z Naddall…