Dumbledore

- Potter trzydzieści punktów na czterdzieści możliwych. Zadowalający – warknąłem podając mu test.

Harry spojrzał na mnie ze zdumieniem. Od dawna, nie dostał niczego powyżej „N”. Ostatnia jego praca, była jednak całkiem przemyślana i co najgorsze, nadawała się nawet na „P”, ale pociąłem mu punkty, za „nieścisłości”.

- Weasley, tłumaczyłem ci, że jeśli nie zaczniesz się uczyć dostaniesz szlaban – wycedziłem. – W Skrzydle Szpitalnym zostało jeszcze wiele nocników do wyczyszczenia. – Ślizgoni ryknęli śmiechem – Gratulacje, całe osiemnaście punktów, Okropny.

Rudzielec podrapał się po nosie i z głupią miną zaczął oglądać swoją pracę.

- Goyle, dwadzieścia trzy punkty. Nędzny. – Crabe uśmiechnął się złośliwie. – Nie ciesz się tak. Ty też masz Nędzny.

Chłopcy spojrzeli po sobie i uśmiechnęli się głupkowato. Nie do końca rozumiem, ten układ między nimi, a Malfoy’em. Nie są przecież wyjątkowo głupi. Nie zaprzeczę, że inteligencją mogą mieć zbliżoną do Longbottom’a, ale… zachowują się jak bezrozumne osobniki ucałowane, przez dementora.

- Granger! – warknąłem wściekle. – Czy w pytaniu numer siedem, było wspomniane cokolwiek o wymienieniu składników do Eliksiru Prawdy? Czy było tam tylko napisane, abyś podała jego właściwą nazwę?

Dziewczyna zaczerwieniła się.

- Myślałam, że są dodatkowe punkty za… za… – zaczęła, a po chwili zamilkła i wbiła wzrok we własne buty.

- To, źle myślałaś – powiedziałem jadeitowym głosem. – Nadmiar wiedzy nie upoważnia do pisania nadmiernej ilości treści, niezawartych w pytaniach. Punktów czterdzieści i właśnie za te dodatkowe informacje ocena została obniżona. Powyżej Oczekiwań. – Tak czerwonej Hermiony jeszcze nie widziałem. – Może to zobliguje cię do wykonywania poleceń, a nie popisywania się zadziwiającymi umiejętnościami pamięciowymi.

- Tak, panie profesorze – szepnęła cicho.

- Longbottom, całe trzy punkty – Ślizgoni roześmieli się. – Zgadnij za co, dostałeś te trzy drogocenne punkty?

- N- nie wiem, p- p- panie profesorze – wyjąkał.

- Za prawidłowe podpisanie się imieniem i nazwiskiem – odpowiedziałem.

Jeżeli do tej pory minę Nevilla można było nazwać: „umiarkowanie zawstydzoną”, to właśnie w tej chwili osiągnęła stopień: „burak ćwikłowy”. A wychowankowie mojego domu, z radości niemal, nie leżeli pod stołami. – Myślę, że pomoc w czyszczeniu nocników, przyda się panu Wealsey’owi.

Chłopak ukrył ręce w dłoniach. Zabawne, że przez chwilę zrobiło mi się go żal.

- Draco – podałem pracę Malfoy’owi.

Wolałem nie komentować jego wypocin. Czternaście punktów. Czternaście punktów po kimś kto jednak miał smykałkę do eliksirów. Wstyd i hańba. Chłopak uśmiechnął się ironicznie. „Okropny” – napisał gorzej od Crabe’a i Goyle’a.

- No i Blanche – zakończyłem. – Trzydzieści dziewięć punktów. Powyżej Oczekiwań. Choć jest to naturalnie poniżej moich oczekiwań. To ma być ostatnia tego typu praca, na której tracisz jakiekolwiek punkty.

————-

Narcyza właśnie kończyła robić mi śniadanie. Nie wiadomo po co uparła się, żeby co rano smarować mi kanapki, albo nalewać owsiankę (o herbacie nie wspomnę).

Naddall przez pierwszy tydzień prawiła złośliwości, w drugim uśmiechała się z kpiną, a na końcu dała sobie święty spokój. Skupiła się na ignorowaniu mojej dziewczyny. Kiedyś, gdy zapytałem ją dlaczego jej tak nie lubi odpowiedziała:

- Nie zaprzeczam, że jest ładna. Może jest inteligentna, ale… ona jest bez charakteru. Nigdy w życiu nie zrobi niczego wbrew woli silniejszych. Zawsze będzie słodką dziewczynką o słabym charakterze. Nie cierpię takich osób. Bezwolnych słabych i bez charakteru.

Teraz jednak siedzieliśmy w Wielkiej Sali, pogrążeni w niezbyt pozytywnych myślach. Nerwowo popijałem herbatę. Naddall niczego nie jadła tylko martwym wzrokiem wpatrywała się w stół nauczycielski.

Po chwili wszedł Dumbledore. Nawet nie zbliżył się do stołu nauczycielskiego, tylko z miejsca ruszył w naszym kierunku.

- Za mną – powiedział cicho, a jednocześnie tak mocnym głosem, że część z siedzących koło nas ślizgonów zadrżała.

Spojrzałem na niego pytająco.

– Pan także, panie Snape.

Wstałem, za chwilę to samo zrobiła Naddall. W oddali zobaczyłem jak Potter śmieje się złośliwie. Urządził małe przedstawienie dla stołu Gryfonów. W którym był zapewne dyrektorem i wyrzucał mnie z Gabriele ze szkoły.

- Profesor McGonagall, proszę uspokoić Gryffindor – dyrektor odwrócił się i gestem nakazał nam, abyśmy poszli za nim.

Jeszcze nigdy droga do jego gabinetu nie wydawała mi się tak potwornie długa.

Za chwilę wywali mnie ze szkoły, albo co gorsza ODDA do Azkabanu. Ktoś rzucił we mnie jakimś zaklęciem.

Spojrzałem kątem oka na Naddall. Wyglądała jak zwykle. Idealnie równo ułożona szata, oddech spokojny, stonowany. Blada twarz, bez jakichkolwiek oznak zdenerwowania, puste czarne oczy patrzące beznamiętnie na wszystko co się wokół niej działo.

Weszliśmy do gabinetu Dumbledore’a. Mężczyzna odwrócił się do nas.

- Podwińcie ramiona – powiedział spokojnie.

Zrobiło mi się dziwnie zimno. Przed oczami zamajaczył się napis: AZKABAN WITA!

Naddall wzruszyła ramionami i zaczęła podwijać rękaw swojej szaty. Czyste białe ramię. Jak ona do cholery to zrobiła?

Teraz moja kolej. Podwinąłem rękaw z rosnącą obawą nadciągającej klęski, ale… MOJE ramię także, było czyste!

- I co teraz? – zakpiła Naddall. – Dyrektorze, może maleńkie Revelo, albo trochę Veritaserum? Nie musi pan sobie żałować.

- Panie Snape – Dumbledore zwrócił się do mnie. – Wybaczy pan i poczeka w innym pokoju, prawda?

Kiwnąłem głową.

Dyrektor machnął różdżką w kierunku jednej z półek i ukazały się ukryte drzwi. Bez słowa podszedłem do nich i nacisnąłem na klamkę.

- Witaj – usłyszałem kobiecy głos.

Odwróciłem się. Spokojna, stara, kobieta patrzyła na mnie z zainteresowaniem.

- Dzień dobry, pani Dumbledore – szepnąłem zaskoczony.

- Nie spodziewałeś się mnie tu zastać? – uśmiechnęła się ciepło.

- Nie, proszę pani – odparłem.

Wsadzą mnie do tego Azkabanu czy nie? Wywalą z tej szkoły?

- Usiądź proszę – machnęła różdżką i pojawił się ogromny fotel naprzeciwko niej. Trochę nieufnie, klapnąłem – Zdziwiłeś mnie.

Patrzyłem na nią zdezorientowany.

- Naprawdę? – zapytałem głupio.

- Tam w moim domu, wykazałeś się olbrzymią odwagą.

- Albo głupotą – wtrąciłem ze złością.

Gdybym, się nie wyrywał do ratowania jednej staruszki nie groziłby mi teraz Azkaban.

- Naprawdę tak sądzisz? Tylko ktoś o niezwykle wielkim sercu, dobrym sercu, jest w stanie przeciwstawić się komuś takiemu jak Czarny Pan.

Okropny ceglasty rumieniec wykwitł na moje policzki. Miałem szczęście, nie WIELKIE serce.

Szczęście, bo ten Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać wezwał Naddall, nie mnie. Nawet moje zdolności oklumecji nic nie dają przy jego mocy. Przy wielkiej potężnej mocy człowieka, którego się brzydzę, ale którego szanuję. Szanuję za inteligencję, zimną logikę, za umiejętności przywódcze.

- Jesteś rozdarty – szepnęła Morgana Dumbledore. – Rozdarty między dwoma najstraszniejszymi siłami, jakie tylko istnieją. Między ciemnością, a jasnością. Dobrem, a złem.

Odwróciłem się w jej stronę. Brązowe, zmęczone oczy przypatrywały mi się w skupieniu.

- Chyba jednak zdajesz sobie sprawę, że nie istnieje dobro, ani zło. – Zrobiła pauzę. – Istnieje tylko intencja.

Intencja?

- To nasze intencje decydują o tym co robimy, nie to czego używamy – wyjaśniła uprzejmie. – Nie ma niczego złego w Czarnej Magii dopóki nie zaczniesz używać jej w niewłaściwym celu…

- To było w pani książce – przerwałem. – Naddall mi powiedziała.

- Książki. Czysta teoria, która niewiele ma wspólnego z rzeczywistością – uśmiechnęła się niemrawo. – Napisałam osiem książek. Z siedmiu z nich jestem dumna, jedna doprowadziła do zguby moją rodzinę.

- Nie wierzy pani w to, co napisała? – zdumiałem się.

Bawiła się różdżką. Zupełnie jak Naddall obracała ją w drobnej ręce.

- Wierzę, tylko że to co napisałam można poznać teoretycznie – podrapała się po nosie – o wiele lepiej byłoby wypróbować to w praktyce. Ale praktyka może nas zaprowadzić, do zgoła innego wyniku, niż zamierzony.

Zamilkliśmy. Kobieta bawiła się wisiorkiem zawieszonym na szyi. Prosty, złoty łańcuszek z zawieszką w kształcie jakiegoś ptaka.

Feniksa?

Dziwnie znajomy motyw. Ktoś ma podobny. Tylko, nie mogłem przypomnieć sobie kto.

- Ta dziewczyna, która zabiła moją wnuczkę, jaka ona jest? – zapytała.

Odniosłem niejasne wrażenie, że głównie z tego powodu, chciała ze mną rozmawiać. Przyglądała mi się uważnie.

Najgorsze było jednak to, że ja nie wiedziałem, co mam powiedzieć o Naddall. „Jest całkiem w porządku, ale czasem zabije kilka osób” – paranoidalne, albo „Jest najlepszym uczniem w szkole, ale gdyby poznała pani zaklęcia jakimi potrafi zabić. Nie ogranicza się do marnej Avady”.

- Jesteś jej przyjacielem?

Głupie, ale nie umiałem odpowiedzieć, na to pytanie.

„Przyjaciel” to za silnie słowo, aby scharakteryzować nasze stosunki. Pomagaliśmy sobie.

Banda odrzutków: ja, Naddall, Hiena i Rudolf. Tylko, czy łączyła nas przyjaźń? Nie, raczej niepisane prawo wzajemnej akceptacji i tolerancji.

- I tak, i nie – odpowiedziałem po kilku minutach.

Morgana Dumbledore przygryzła wargę. Wydawało mi się, że tym jednym zdaniem powiedziałem jej więcej, niż byłem w stanie ogarnąć.

- Czym się interesuje? – kolejne pytanie.

Zastanowiłem się nad odpowiedzią. Znam ją tyle lat i nie wiem.

Nie wiem nic!

Kompletnie nic. Czym się interesuje się? Co ją ciekawi, co lubi, a czego nie. Nawet nie wiem, kiedy się urodziła.

W mojej głowie, zawsze była kimś na zasadzie: „pomocnej dłoni w walce z Huncwotami” .

- Za trudne? – uśmiechnęła się lekko, ale w jej oczach czaił się jakiś głód. – Co mógłbyś mi o niej powiedzieć, co wiesz o – zrobiła pauzę – …Gabriele?

Coś łupnęło, za moimi plecami.

Podskoczyłem.

Chyba dyskusja Naddall z dyrektorem osiągnęła następny poziom wtajemniczenia.

- Nic się im nie stanie, wróćmy do mojego pytania, dobrze?

- No więc jest najlepszą uczennicą w szkole. Zdała wszystkie sumy na Wybitny. Jest bardzo zdolna – „a masło jest maślane”. – Ja, ona, Hiena i Rudolf tworzymy taką grupę, paczkę – gorączkowo próbowałem przypomnieć sobie jakieś informacje o życiu Gabriele. – Wszyscy interesujemy się… eee…

- …Czarną Magią – wyręczyła mnie. – Nie musisz się obawiać, nie powiem niczego Albusowi.

Nie o to mi chodziło. Po prostu nie chciałem, aby ta kobieta myślała źle o Naddall. Nawet nie wiem dlaczego, przecież Gabriele nie obchodzi co myślą o niej ludzie. Więc dlaczego mnie obchodziło? Bo podała mi rękę. Bo wyciągnęła mnie z komórki na miotły, po dwóch dniach zamknięcia (genialny pomysł Pottera).

- Kiedyś, gdy zmądrzejemy na tyle, aby porzucić przesądy, zabobony, niewiedzę… kiedyś, gdy zmądrzejemy na tyle, aby odkrywać te dobre uczucia naszych serc pomożesz jej – wyszeptała.

- Kim pani jest? – głupie pytanie, ale gnębiło mnie od początku naszej rozmowy.

- Nie pytasz mnie o imię, prawda? – uśmiechnęła się trochę smutno. – Tylko, że akurat ja nie mogę ci odpowiedzieć na to pytanie…

- Dlaczego nie jesteś szczery z samym sobą? – zapytała Morgana Dumbledore.

- Ja jestem szczery – sprzeciwiłem się natychmiast.

- Jesteś? – wybuchnęła udawanym śmiechem. – Bardzo zabawne. Za długo żyję na tym świecie, aby nie widzieć prawdziwego oblicza ludzi – westchnęła. – Patrząc na ciebie nie widzę zimnego cynika, ale zagubionego chłopca, który pod maską nienawiści ukrywa jak bardzo życie go skrzywdziło.

Znów się zaczerwieniłem.

Ona nic o mnie nie wie. Nie ma żadnego prawa wydawać osądów, tak jak ja nie mam obowiązku tego słuchać.

- Dlaczego ukrywasz swoją prawdziwą twarz? Dlaczego udajesz jakiegoś zimnego egoistę, którego bawi ludzka krzywda? Kiedy stałeś się obojętny? – strzelała pytaniami jak z karabinu maszynowego.

Jak to się stało, że przestałem być wrażliwy na ludzką niedolę? Zwyczajnie. Kiedy jesteś na służbie u kogoś tak potężnego jak Czarny Pan, nie możesz okazywać uczuć.

Nie możesz paść przed nim na twarz i błagać o życie dla osoby, której nawet nie znasz. Nie masz żadnego prawa, aby krzyczeć o niesprawiedliwości, jaka dzieje się na tym świecie. Bo to ty jesteś tym, który niesie tą niesprawiedliwość. Musisz grać jego zasadami, jego kartami, jego atutami.

„Chcąc świat oszukać, stosuj się do świata” – smutne, ale prawdziwe.

Szybko nauczyłem się maskować własne uczucia. Pod maską obojętności było mi łatwiej. Obojętnego trudniej zranić.

- Mnie także skrzywdzono, ale nie udaję zimnej… – zaczęła.

Spojrzałem na nią ze złością.

- Nie obchodzi mnie, co panią spotkało – warknąłem. – Ta rozmowa jest bezsensu! Żałuję, że pani nie zabiłem!

Podbiegłem do drzwi, ale były zamknięte.

- Niech mnie pani stąd wypuści! – krzyknąłem. – Nie ma pani prawa mnie tu trzymać!

Podeszła do mnie. Wbrew słowom, jakie do niej powiedziałem nie wyglądała na złą, raczej na smutną. Spojrzała na mnie badawczo.

- Kiedyś, zrozumiesz co pragnęłam ci powiedzieć – szepnęła.

————–

Blanche z niechęcią spojrzała na pokaźny stosik książek. Odkąd zaczęliśmy przygotowywania do konkursu regularnie czytała opasłe tomiska książek o eliksirach.

Regularnie także pisała sprawdziany.

- Taka ładna pogoda… – zaczęła.

- Jeżeli chcesz coś osiągnąć musisz poświęcić „ładną pogodę” – powiedziałem spokojnie.

Spojrzała na mnie buntowniczo, ale w porę ugryzła się w język.

- Różnica między eliksirem Czarnej Wiedzy, a Eliksirem Szybkiej Pamięci polega na… – zaczęła recytować długą i okropnie nudną regułkę.

Musiałem niestety przyznać, że większość tego typu regułek była nudna. Kiedy sam startowałem w tego typu konkursie profesor Slughorn wiedział….

- Blanche, zaczekaj! – warknąłem.

Dziewczyna spojrzała na mnie smętnie. Chyba strasznie się nudziła.

- Powiedziałam coś źle? – zapytała.

- Nie będziesz się uczyć tylko na samej teorii. Uwarzymy obydwa eliksiry. – dziewczynie błysnęły oczy.

- Dużo lepiej to brzmi – stwierdziła w końcu i obdarzyła mnie jednym ze swoich najszerszych uśmiechów. – Uwielbiam pana – zakończyła.

————–

Draco, Crabe, Goyle i Marcus Flint wpatrywali się we mnie ze źle zagraną skruchą. Byłem tak wściekły, że z trudem panowałem nad sobą.

- Co ja wam mówiłem? – zapytałem spokojnie.

- Żebyśmy, nie robili nic nie zgodnego z regulaminem? – wypalił nieśmiało Goyle.

- Nie – westchnąłem. – Jeżeli robicie coś niezgodnego z regulaminem szkolnym, to róbcie to tak, aby nikt nie wiedział, że to wy. Wasza głupota pozbawiła Slytherin pięćdziesięciu punktów.

- Ale… – Draco chyba chciał dyskutować

- Żadnych „ale” – wycedziłem. – Dom Węża się za was wstydzi. Zamiast pokazać klasę Ślizgona daliście się złapać jak byle Gryfon.

Chłopcy popatrzyli na mnie spode łba. Na pewno mieli skierowanych pod moim adresem kilka niesympatycznych epitetów.

Swoją drogą, to jednak był pomysł. Wpaść na boisko Quidditcha w stroju dementora.

Potter.

Zadziwił mnie. Myślałem, że jest taką sierotą, a dał radę wyczarować „cień” patronusa. Chyba pewien wilkołak daje mu lekcje…

—————

- A wy co tutaj robicie? – zapytałem Pottera i Longbottoma. – Trochę dziwne miejsce jak na spotkania – zauważyłem cierpko.

Harry, co zauważyłem złośliwie, oblał się rumieńcem. Neville spuścił głowę. Chyba czekał na jakiś napad szału.

- My się tutaj nie spotykamy… – wyjąkał Złoty Chłopiec – Po prostu się… spotkaliśmy.

Jego tłumaczenie, było tak żenujące, że aż wykrzywiłem się z niesmakiem.

On coś kręcił. Tylko, czy aby na pewno wziął tego łamagę do spółki?

- Czyżby? – zapytałem drwiąco – Ty, Potter, masz zwyczaj pojawiania się w dziwnych miejscach, ale rzadko bez jakiegoś powodu… Proszę mi zaraz wracać do wieży Gryffindoru. Tam jest wasze miejsce.

Przyglądałem się im uważnie, gdy wchodzili po schodach do wieży.

Kto jak kto, ale Potter coś kombinował… Co takiego, okazało się trzy i pół godziny później, kiedy to zziajany Draco Malfoy wpadł do mojego gabinetu, by powiedzieć mi, że „głowa Pottera była w Hogsmeade i rzucała w niego błotem”. Blondyn często przesadza, teraz jednak, patrząc na spoconego i brudnego Złotego Chłopca zrozumiałem, że tym razem było inaczej.

Szczególnie, że wcześniejsze zachowanie gryfona wskazywało, że mógł on brać udział w nielegalnym wypadzie do Hogsmeade.

– Za mną Potter.

Chłopak z miną cierpiętnika poszedł do mojego gabinetu.

- Siadaj – wskazałem na krzesło.

Harry z obrzydzeniem spojrzał na słoje z zamarynowanymi stworzeniami. A Blanche się nad nimi zachwycała.

- Pan Malfoy opowiedział mi właśnie bardzo dziwną historię, Potter.

Chłopak milczał.

- Mówił, że był przy Wrzeszczącej Chacie i wpadł na Weasleya… Weasley był sam.

Potter wciąż milczał. Powoli zaczynało mnie to denerwować.

- Pan Malfoy twierdzi, że rozmawiał z Weasleyem, gdy ugodziła go w tył głowy wielka pecyna błota. Może wiesz, jak mogło do tego dojść? – zapytałem łagodnie.

Złoty chłopiec zrobił minę, jakby się zdziwił. Jednak moja trzynastoletnia kariera wyraźnie dała o sobie znać i od razu poznałem, że Harry kłamie.

- Nie wiem, panie profesorze – powiedział z udanym zaciekawieniem.

- Następnie pan Malfoy zobaczył nadzwyczajne zjawisko. Może domyślasz się, Potter, co to mogło być?

- Nie – odparł chłopak.

- To była twoja głowa, Potter. Unosiła się w powietrzu – tłumaczyłem cierpliwie

Chłopak uparcie patrzył w podłogę.

- Może powinien odwiedzić panią Pomfrey – wydusił Harry – Skoro widuje takie rzeczy…

- Możesz mi powiedzieć, Potter, co twoja głowa robiła w Hogsmeade. Żadna część twego ciała nie ma pozwolenia na przebywanie tam.

- Wiem – odrzekł Harry z udawanym smutkiem. – Z tego, co pan mówi, wynika, że Malfoy ma halucynacje…

- Malfoy nie ma halucynacji – nachyliłem się nad chłopakiem. Momentalnie wtulił się w siedzenie. – Jeśli głowa była w Hogsmeade, to była tam i reszta ciebie.

- Byłem w wieży Gryffindoru. Sam pan mi kazał…

- Czy ktoś może to potwierdzić? – zapytałem jadowicie.

Potter zamarł. Uśmiechnąłem się tryumfalnie.

- A więc to tak – powiedziałem i zacząłem chodzić po gabinecie. Nareszcie miałem jasny dowód winy tego bachora. – Wszyscy, od Ministerstwa Magii poczynając, wyłażą ze skóry, żeby uchronić słynnego Harrego Pottera przed Syriuszem Blackiem. Natomiast Harry Potter ma to w nosie. Niech zwykli ludzie martwią się o jego bezpieczeństwo! Słynny Harry Potter może sobie pójść tam, gdzie mu się akurat spodoba, a konsekwencje w ogóle go nie obchodzą.

Jak bardzo ten uparty dzieciak przypominał Jamesa. Zadufanego w sobie bubka. Mistrza gry w Quidditcha, mającego własny parszywy Fan Klubik. Dumnego i zbyt pewnego siebie gnojka, którego duża część szkoły nie cierpiała, ale nikt nic nie mówił, bo to TEN Potter.

- Jak bardzo przypominasz swojego ojca, Potter – wysyczałem. – On też był niezwykle zarozumiały. Miał pewien talent do quidditcha, więc uważał się za lepszego od nas wszystkich. Chodził dumny jak paw, otoczony swoimi przyjaciółmi i wielbicielami... puszył się, zupełnie jak ty.

- Mój tata się nie puszył. Ja też nie. – wypalił Potter.

- Twój ojciec też miał w nosie regulamin – ciągnąłem ze złością nie zważając na Harrego. – Uważał, że przepisy są dla zwykłych śmiertelników, nie dla zdobywców Pucharu Quidditcha. Woda sodowa tak mu uderzyła do głowy, że…

- ZAMKNIJ SIĘ!

Złoty Chłopiec wstał. Spojrzałem na niego z wściekłością. Jak on śmiał mi przerwać?! Jak on śmiał tak do mnie powiedzieć?! Prawda boli, Harry?!

- Coś ty do mnie powiedział, Potter?

- Powiedziałem, żeby pan przestał mówić o moim ojcu! – krzyknął. – Znam prawdę, rozumie pan? On uratował panu życie! Dumbledore mi powiedział! Nie byłoby pana tutaj, gdyby nie mój ojciec!

- A czy dyrektor powiedział ci, w jakich okolicznościach twój ojciec uratował mi życie? – wyszeptałem. – A może uznał te szczegóły za zbyt niemiłe dla delikatnych uszu wielkiego Pottera?

Chłopiec przygryzł wargi. Trafiłem w dziesiątkę. Dyrektor jak zwykle dosyć wybiórczo opowiedział Złotemu Chłopcu prawdę.

- Bardzo bym nie chciał, żebyś stąd odszedł z fałszywym wyobrażeniem na temat swojego ojca, Potter – cedziłem słowa z furią. – Wyobrażałeś sobie jakiś akt chwalebnego bohaterstwa? – zakpiłem. – A więc pozwól, że ci wyjaśnię, jak naprawdę było. Twój nieskalany ojciec i jego przyjaciele zabawili się moim kosztem tak okrutnie, że skończyłoby się to dla mnie śmiercią, gdyby twój ojciec nie zreflektował się w ostatniej chwili. Nie było żadnego bohaterskiego czynu. Ratując mi życie, ratował własną skórę. Gdyby doprowadził ten żart do końca, zostałby wyrzucony z Hogwartu.

Chłopak patrzył na mnie z niedowierzaniem.

- Pokaż, co masz w kieszeniach, Potter! – chłopak nie ruszył się. – Pokaż, co masz w kieszeniach, albo od razu pójdziemy do dyrektora! Wywróć je na lewą stronę, Potter!

Harry wyciągnął ze strachem torbę.

- Dostałem to od Rona! On… kupił mi to w Hogsmeade… zeszłym razem…

- Czyżby? – powątpiewałem. – I nosisz to przy sobie od tego czasu? Jakie to wzruszające! – ironizowałem. – A co to jest? – zapytałem patrząc na jakiś kawałek pergaminu.

- A, to po prostu zapasowy kawałek pergaminu – Potter wzruszył ramionami.

Uśmiechnąłem się drwiąco. Zapasowy? Taki stary i pożółkły?

- Pewnie nie jest ci potrzebny taki stary kawałek pergaminu, co, Potter? A może go po prostu… wyrzucimy? –wyciągnąłem rękę w stronę kominka.

W oczach chłopaka błysnął strach.

- Nie! – wrzasnął.

- Nie? – bawiłem się słowami. – To jeszcze jeden podarunek od pana Weasleya? A może… – zrobiłem pauzę – coś zupełnie innego? Może to list napisany niewidzialnym atramentem? Albo… instrukcje, jak dostać się do Hogsmeade, omijając dementorów?

Harry przestraszył się. Widziałem w jego oczach strach i mieszaninę wściekłości.

- Zaraz zobaczymy, zaraz zobaczymy… – mruknąłem cicho. Rozłożyłem papier na stole. – Wyjaw swój sekret! – rozkazałem uderzając różdżką w pergamin.

Nic.

- Pokaż się!

Nadal nic.

- Profesor Severus Snape, nauczyciel z tej szkoły, rozkazuje ci ujawnić informacje, które ukrywasz! – zawołałem.

Po kilku sekundach na pergaminie zaczęły pojawiać się litery. Zmarszczyłem czoło. Tu nie chodziło nawet o treść (choć ona sama była niezwykle irytująca), ale o przydomki tych, którzy to pisali. Lunatyk, Rogacz, Łapa, Glizdogon – takie znajome.

- „I jak Łapo? Glizdek czasem ma trafne pomysły – głośny śmiech – Lepiej, żeby Luniaczek się o tym nie dowiedział” – przypomniała mi się jedna z wypowiedzi Wielkiego Jamesa Pottera.

Potter, Black, Lupin i Pettigrew.

Harry musiał dostać ten zwitek od Syriusza… albo od pewnego „Luniaczka”…

- Lupin! – zawołałem w stronę ognia, rzucając garść proszku „fiu”. – Proszę cię na słówko.

- Wzywałeś mnie, Severusie? – zapytał łagodnie wilkołak wyłażąc z kominka.

- W rzeczy samej – warknąłem. – Właśnie poprosiłem Pottera, żeby opróżnił kieszenie. Oto, co miał przy sobie – wskazałem ręką na biurko.

Remus zrobił dziwną minę. Widocznie gorączkowo zastanawiał się co ten pergamin robi w moim gabinecie. Pokrzyżowałem szyki, wilkołaku?

- No i co? – zapytałem.

Lupin nadal sprawiał wrażenie człowieka w delikatnym stanie wstrząsu.

- No i co? – powtórzyłem ze złością. – Ten pergamin wyraźnie zionie czarną magią. A o ile się nie mylę, to zakres twoich kompetencji. Jak sądzisz, skąd Potter mógł wziąć coś takiego?

- Zionie czarną magią? – powtórzył łagodnym tonem wilkołak. – Naprawdę tak uważasz, Severusie? Bo mnie to wygląda na kawałek pergaminu, który obraża każdego, kto go próbuje odczytać. To dziecinne… ale przecież niegroźne… Myślę, że takie rzeczy sprzedają w sklepie z żartobliwymi magicznymi zabawkami…

- Czyżby? – odparłem pytaniem na pytanie.

Nie z robisz ze mnie idioty wilkołaku. Myślisz, że nie kojarzę faktów?

– Myślisz, że mógł kupić coś takiego w sklepie z zabawkami? A nie sądzisz, że raczej dostał to bezpośrednio od wytwórców? – zaakcentowałem mocniej ostatnie słowa.

- Masz na myśli pana Glizdogona i tych pozostałych? Harry, czy znasz któregoś z nich?

- Nie – zaprzeczył szybko Potter.

- No widzisz, Severusie? To mi wygląda na gadżet ze sklepu Zonka…

Nagle drzwi do mojego gabinetu otworzyły się z hukiem i wpadł ten rudy Weasley.

- Ja… dałem… to… Harremu – bełkotał. – Kupiłem… to… u Zonka… dawno… dawno…

- No proszę! – zawołał uradowany Lupin. – To by wszystko wyjaśniało! Zabiorę to ze sobą, Severusie, dobrze?

„Argh! Tym razem udało ci się wywinąć wilkołaku!” – pomyślałem złośliwie.

——————

Naddall i ja staliśmy przed dyrektorem. Teraz nadszedł ten moment: albo nas wyrzuci ze szkoły, albo nas wyrzuci ze szkoły i odda do Azkabanu. Żadna z tych opcji nie wydawała mi się zachęcająca.

Zerknąłem na Gabriele, która sprawiała wrażenie jeszcze bardziej wściekłej niż na początku rozmowy. Dumbledore też nie wyglądał na opanowanego. Nozdrza niebezpiecznie mu drgały, a okulary połówki były jakoś tak dziwnie przekrzywione.

- Gabriele – odezwał się dyrektor. – Severusie – dodał po chwili.

Mówił wyjątkowo ciężko. Jego zazwyczaj ciepły i miły głos teraz był wyjątkowo cichy, mocny i zimny.

– Slytherin stracił przez was właśnie pięćdziesiąt punktów.

Opadła mi szczęka. Stracił pięćdziesiąt punktów? Tylko tyle? I może jeszcze możemy się nadal uczyć? To chyba jakiś żart, albo przynajmniej kpina.

- Gabriele będziesz miała trzy razy w tygodniu szlaban…

- Nowość! – syknęła z nienawiścią Naddall. – Och jakbym do tej pory nigdy nie miała…

Umilkła pod ostrym spojrzeniem Morgany.

- Severusie, co do ciebie cofam twój tytuł prefekta Slytherinu.

- Przepraszam bardzo, a czy mogę się dowiedzieć za co? – zakpiła Naddall. – Cóżem ja biedna znowu uczyniła?

Roześmiała się piskliwie. Nie wiem, o czym rozmawiała z Dumbledorem, ale była na granicy wytrzymania nerwowego.

Przybrałem na twarz obojętną maskę. Phi, aby jedno pięćdziesiąt punktów…

- Wszystkie wasze wyjścia z Hogwartu będą surowo kontrolowane – tym razem Gabriele mało nie uderzyła dyrektora.

Zacisnęła konwulsyjnie ręce na różdżce i wycharczała:

- Nie masz żadnego prawa…

- I macie całkowity zakaz na wypady do Hogsmeade – zakończył już całkowicie spokojnym głosem.

Naddall zaklęła siarczyście.

- Cztery razy w tygodniu szlaban – wpadł jej w słowa Dumbledore.

- Co sobie żałujesz?! Od razu siedem razy w tygodniu! – zakpiła Gabriele

- Dobry pomysł – uśmiechnął się zimno. – Siedem razy w tygodniu szlaban.

Dziewczyna odwróciła się na pięcie i wyszła z gabinetu trzaskając drzwiami z takim impetem, że mało nie wyleciały z framugi. Przez chwilę patrzyłem na Morganę i dyrektora.

- Do widzenia – warknąłem wychodząc.