Pokonać trolla. Mieć talent, czy szczęście?

Kolejne dni mijały, nie różniąc się prawie niczym. Dni, zamieniały się w tygodnie, i tak nadeszła Noc Duchów. Głupie święto, wymyślone chyba tylko ku uciesze uczniów.

Dobrze, że nikt się nie przebierał. Usiadłem koło Dumbledore’a.

- O, Severusie! – uśmiechnął się na mój widok. – Może pasztecik z dyni?

- Nie, dziękuję – odparłem. – Właściwie to chcę porozmawiać.

- Jakieś poważne sprawy? – zapytał dyrektor. Minę miał nadal rozbawioną i gdyby nie to, że w jego oczach dostrzegłem powagę, myślałbym, że się ze mnie nabija.

- Przede wszystkim… – zacząłem, ale nie dane było mi dokończyć.

- Troll… w lochach… uznałem, że powinien pan wiedzieć – koło mnie nie wiadomo skąd pojawił się jąkała. Wybuchło zamieszanie. Przerażeni uczniowie, zaczęli panikować.

- Prefekci! – zagrzmiał Dumbledore. – Natychmiast zaprowadzić swoje domy do dormitoriów! 

Sala powoli się wyludniała, natomiast ja i reszta nauczycieli, czekaliśmy na polecenia dyrektora. 

– Minerwo… – wymieniał dalej imiona nauczycieli i przydzielał im miejsce patrolu. Nim się obejrzałem zostałem przy nim tylko ja. 

– Severusie, nikomu nie ufam tak jak tobie – powiedział cicho. – Idź na korytarz na trzecim piętrze. Przypuszczam, że ten troll…

- …został przez kogoś wpuszczony – dokończyłem za niego. Kiwnął głową.

Górne partie zamku były niemalże całkowicie wyludnione. Idąc na trzecie piętro, co jakiś czas mijałem patrole nauczycieli. Stałem na korytarzu czekając, na potwierdzenie przypuszczeń dyrektora. Tylko, że nikt nie nadchodził.

Powoli zaczynałem tracić nadzieję, gdy… usłyszałem jak ktoś się skrada. Moje usta wykrzywił ironiczny uśmiech. I wtedy… gdy już chciałem w niego miotnąć jakimś wyjątkowo paskudnym zaklęciem, poznałem ten profil. Charakterystyczny turban, lekko pochylona postawa… QUIRELL! Zobaczył mnie w tym samym momencie. Jego twarz wykrzywił grymas przerażenia, zbladł.

- S –severusie – powiedział cicho. – C –co ty t –tu r –robisz?

- Oto samo mogę zapytać ciebie – warknąłem złośliwie.

- D –d –dyrektor mnie p – przysłał – odpowiedział. Przez chwilę zacząłem się zastanawiać, czy nie mówi prawdy.

- I kazał ci się skradać? – powątpiewałem. W oczach jąkały dostrzegłem prawdziwy strach, a więc kłamał.

- N –no ja… – zaczął niepewnie Quirell.

- Aaaa! – usłyszeliśmy krzyk.

- Szybko, to gdzieś na dole! – wrzasnąłem i razem z jąkałą pobiegliśmy. Na drugim piętrze natrafiliśmy na Minerwę.

- Severusie, słyszałeś?! – zapytała.

- Tak. Tylko nie wiem skąd – odparłem. Bałem się, naprawdę bałem się, że ten piskliwy dziewczęcy głos może należeć do…

Łup.

Coś wielkiego upadło.

- Łazienka dziewczyn! – szepnęła McGonagall, pędem tam pobiegliśmy. Wpadliśmy i stanęliśmy w osłupieniu. Troll, bez znaku życia leżał na podłodze, a Potter i Weasley, wpatrywali się w nas z głupimi minami. W oddali kuliła się Granger.

Podszedłem do trolla. Żył, ale był ZNOKAUTOWANY. Znokautowany przez pierwszoroczniaków. Quirell, chyba doszedł do wniosku, że to paradoksalne, bo z wrażenia usiadł na jakimś zdezelowanym kiblu. W tym czasie Minerwa obsztorcowywała chłopaków, a ja wpatrywałem się w Pottera.

Czyżbym go nie docenił? Czyżbym nie docenił, że on ma prawdziwy talent? W każdym razie albo talent, albo szczęście…

Co do Quirella, za nim wydam wyrok, porozmawiam z Dumbledorem.