Gdy już byłem pewien, że dziedzic nie zaatakuje, nadeszły kolejne ofiary. Przyjaciółka pana Pottera, Hermiona Granger i prefekt Ravenclavu Penelope Clearwater. Dyrektor wzmógł bezpieczeństwo.
Nauczyciele odprowadzali uczniów na zajęcia. Po nich uczniowie, musieli siedzieć w swoich dormitoriach i pokojach wspólnych. Szkoła powoli zamieniała się w więzienie.
Na domiar złego cały czas miałem dyżury. Chodzenie po korytarzach (nawet opuszczonych) nie sprawiało większej radości. Komu mogłem odjąć punkty? Nikogo nie było.
- Severusie! – usłyszałem znajomy głos. Stanąłem jak spetryfikowany. Malfoy?! Tutaj?!
- Lucjuszu? Co robisz? – moje niezbyt mądre pytanie, wyraźnie go rozbawiło.
- Witam się ze starym przyjacielem – cyniczny uśmiech wydął mu wargi. – Pamiętasz jak obiecałem, że Dumbledore już niedługo będzie dyrektorem?
- Pamiętam, aczkolwiek nie wiem po co przypominasz mi swoje słowa – zauważyłem cierpko.
- Sev, Sev, Sev – zaśpiewał podobnie do błazna. – Jeżeli ja coś obiecuję, to zawsze dotrzymuje słowa. – Nadal nic nie rozumiałem. – Właśnie widzisz człowieka, który trzyma w ręku uchwałę dotyczącą zawieszenia dyrektora – obwieścił tryumfalnie.
Milczałem.
Widocznie nie tego się spodziewał, bo podszedł do mnie i uderzył mnie w ramie. Przez chwilę zastanawiałem się, czy by nie oddać mu, ale… brakowało teraz bójki między przewodniczącym rady nadzorczej i nauczycielem tej szkoły.
Wykrzywiłem wargi.
- No nareszcie się uśmiechasz! – mruknął. – Zaprowadzisz mnie do Dumbla?
- Jasne – wycedziłem ciągle „uśmiechnięty”. – Mam tylko jedno pytanie – mruknąłem, gdy już szliśmy. – Jak udało ci się otworzyć komnatę?
Ironiczne spojrzenie przez chwile zatrzymało się na mojej twarzy.
- Pozwól mi zachować moje, małe sekrety – wyglądał niemal identycznie jak szmatławiec – Zresztą, czy to ważne? Ważne, że działają…
- Oczywiście, działają nawet bardzo dobrze, tylko – uśmiechnąłem się złośliwie – dziedzic jeszcze nikogo nie zabił.
- JESZCZE – powtórzył zimno. – Przypadki. Farciarze.
- Jeszcze? – musiałem drążyć ten temat. Niech się wygada.
- Nie masz się o co martwić, Sev. Jeżeli wszystko pójdzie zgodnie z planem to, w następnym roku będziesz szukał nauczyciela eliksirów, a ja będę zwracał się do ciebie per: panie dyrektorze.
Stanąłem jak wryty. Analizując jego słowa.
- A jeśli chcesz dowiedzieć się wszystkiego o Komnacie i dziedzicu zapraszam w lecie do mnie na obiad – zakończył nadal szeroko się uśmiechając, ale uśmiech nie obejmował oczu, które pozostały zimne. – A propos masz pozdrowienia od Narcyzy…
Od Narcyzy? Chyba, nie ma zamiaru zrobić jej nic złego… Chociaż widziałem jego zachowanie wobec służby, ale… ONA jest jego żoną, chyba nie skrzywdzi własnej żony. Przypomniałem sobie pewne wydarzenie sprzed kilkunastu lat.
Urocza dziewczyna o jasnych blond włosach, podeszła do mnie. Uśmiechnęła się niepewnie, od razu spostrzegłem strach w jej dużych, jasnych oczach.
- Obiecasz mi, że wszystko będzie dobrze? – zapytała.
- Oboje znamy go długo – zauważyłem cicho. – Jest kulturalny, miły, spokojny… przystojny, a przede wszystkim… bogaty. Z nim niczego ci nie zabraknie, a twoi rodzice są zachwyceni…
- Ale to nie znaczy, że będę szczęśliwa – mruknęła, a po chwili roześmiała się (z szaleństwem w oczach?!) – Wyjedźmy, ucieknijmy…
- Uspokój się! – ofuknąłem ją.
- Ty nie wiesz, jaki on jest, gdy jesteśmy sami! – histeryzowała. Bezceremonialnie chwyciłem ją za ramie. Niech się uspokoi, zanim Lucjusz coś zauważy. Skrzywiła się z bólu. Spojrzałem w miejsce, gdzie ją chwyciłem. Pokaźnych rozmiarów siniec, ukryty pod warstwą pudru…
- Czy… on? – pytanie zawisło w powietrzu.
- Człowieka, można zranić nie uderzając go – szepnęła i roześmiała się gorzko. – Nie, nie bije mnie. Jeżeli oto ci chodzi. Przecież to LUCJUSZ, czy on zniżyłby się do tak mugolskiego sposobu pokazania siły?
- Narcyzo…
- Są gorsze sposoby, aby człowieka upokorzyć, zniszczyć!
——————
Oprócz dyrektora ze szkoły został usunięty Hagrid. Zabawne, każdy inny człowiek w mojej sytuacji cieszyłby się z propozycji objęcia posady dyrektora, ale nie ja. Nie cieszył mnie również brak gajowego. Co prawda, nie darzyłem go sympatią, ale był przydatny. Co do Dumbledore’a. Jak mógłbym objąć po nim posadę dyrektora, gdy był on jedynym człowiekiem, który mi ufał. Jedynym, który przy całej radzie Wizegamontu powiedział, że byłem szpiegiem. Oczyścił mnie z zarzutów.
Na jednej z lekcji eliksirów Draco (wyjątkowo pewny siebie) powiedział:
- Panie profesorze. Panie Profesorze, dlaczego pan nie kandyduje na stanowisko dyrektora?
- No, no Malfoy – uśmiechnąłem się blado do tego szczurzego, lizusowatego chłopca. – Profesor Dumbledore został jedynie zawieszony przez radę nadzorczą. Mam nadzieję, że wkrótce do nas wróci.
- Taaak, na pewno – mruknął Draco, śmiejąc się. – Ale gdyby pan kandydował, to według mnie mógłby pan liczyć na głos mojego ojca. Powiem ojcu, że pan jest najlepszym nauczycielem, panie profesorze…
To już było tak ewidentnym lizustwem, że nawet ja roześmiałem się cicho.
„A pierwszą rzeczą, którą zrobiłbym, gdybym został dyrektorem, to: wyrzuciłbym ciebie i Pottera ze szkoły” – pomyślałem jadowicie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz