Zakrzepła krew na moich ustach. Piekielna suchość w gardle. Ciężkość w podnoszeniu powiek. Ciężkość w podnoszeniu czegokolwiek.
Aurorzy.
Wspaniali aurorzy!
Rozdzierający ból głowy. Rozdzierający ból. Wszystko mnie bolało.
- Nasza księżniczka odzyskała przytomność – zaświergotał mężczyzna patrząc na mnie.
Gruby rechot z drugiej strony. Auror chyba stał za mną. Nie chciałem umrzeć, chciałem już nie żyć. Niech to się wszystko skończy. Niech skończą się te męczarnie.
- Zaczniemy jeszcze raz – znudzony głos starego wariata przyprawiał mnie o ciarki. – Odpowiadaj, albo się z tobą znowu zabawimy – okropny uśmiech.
Moje serce biło coraz głośniej.
- Postaw go. Niech miernota stoi jak do niego mówię – rechot.
Silne ręce chwyciły mnie w pasie i „postawiły”. Nie syczałem z bólu. Już nie. Jak tylko Auror mnie puścił, runąłem na ziemię.
- Jak się nazywasz śmierciożerco? – wyśpiewane pytanie. Odpowiadałem na nie w ciągu ostatnich dwóch dni z siedemdziesiąt razy.
- S –severus S –snape – znienawidziłem swój głos. Jąkałem się jak szalony.
- Czy jesteś śmierciożercą?
- T –tak – znów mój cholerny słaby głos.
- Czy oszukujesz Albusa Dumbledore’a i tak naprawdę nigdy nie zmieniłeś stron. Albo zmieniłeś je na rozkaz Czarnego Pana?
- NIE!
- Crucio! – stary czarodziej dyszał z nienawiści do mnie.
Milion niewidzialnych noży wbiło się w moje ciało. Kości zapłonęły ogniem, ale nie krzyczałem. Już nie… Nie wiem ile to trwało: godziny, minuty, chwile?
- Alastorze! – usłyszałem wzburzony krzyk, między dwoma salwami bólu. – Jak śmiesz traktować tak Severusa!
- Albusie, mam do ciebie szacunek, ale ten śmierciozerca… – czułem namacalną nienawiść mężczyzny.
Dopiero teraz zorientowałem się, że zaklęcie zostało zdjęte. Ale ja nadal wiłem się z bólu.
- On nie jest śmierciożercą. Kazałem mu się tu udać, aby złożył wyjaśnienia, poręczyłem za niego. To miała być standardowa procedura. Nic więcej. – Nigdy wcześniej nie słyszałem w głosie dyrektora takiej furii, jak teraz. – Moody, on tarza się we własnej krwi.
- Albusie, to zwykły, parszywy śmierciożerca…
- Alastorze, nie jesteś więcej wart od śmierciożercy, skoro używacie tych samych zaklęć – zimny, straszny głos pogodnego i dobrego człowieka, zmniejszył temperaturę w pomieszczeniu.
- Mam pozwolenie na używanie niewybaczalnych – mężczyzna dyszał z wściekłości.
- A ja mam pozwolenie na zabranie stąd Severusa – odparł Dumbledore tonem nieznoszącym sprzeciwu.
——————
Obudziłem się zlany potem. Koszmary czasem mnie nachodziły. Wspomnienia. Szczególnie teraz, po ucieczce Blacka z Azkabanu.
Dlaczego?
On był następnym do „przesłuchania”. Okropne, ale prawdziwe. Nikt nigdy nie wspomina o brutalności aurorów. Wszyscy bez wyjątku uważają, że aurorzy są dobrzy, a śmierciożercy źli. Po trzech dniach przesłuchiwań przez tych pierwszych zrozumiałem jedną prawdę: Śmierciożerca i Auror to dwa najgorsze typy ludzi na ziemi.
Przeciągnąłem się i wstałem. Ze snu i tak już nic nie będzie. Odkąd dwa tygodnie temu zjawiłem się w domu, nie przespałem ośmiu nocy.
Zapaliłem lampę i zacząłem czytać książkę; „Najsilniejsze eliksiry w walce z ciemną stroną”.
- Idioci! – kląłem raz po raz, przewracając kolejne kartki. – Kompletni kretyni, bubki… – mój monolog trwał nadal.
Merlin wyjrzał ze swego legowiska. Był już dorosły. Dorosły w każdym tego słowa znaczeniu. Wczoraj odebrałem trochę jego jadu i śliny. Pomfrey się ucieszy, gdy zobaczy nowe eliksiry lecznicze.
- Jaszczurko, czy ty wiesz, jak głupi są autorzy tej książki – zapytałem, na co Merlin jak zwykle przekrzywił głowę. – Jeżeli ktoś ma się bronić, nie będzie warzył eliksiru przez pół roku!
Coś z impetem uderzyło w szybę. Podskoczyłem. Zakląłem pod nosem. Drugiego uderzenia szyba nie wytrzymała i do pokoju wleciała sowa. Do nóżki miała przywiązany list. Odczepiłem go szybko i szalony ptak wyleciał z mojego domu w taki sam sposób jak do niego wleciał.
- To ze Świętego Munga – szepnąłem patrząc na niebieską kopertę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz