Zimny drań

Kolejne dni, pamiętam dosyć słabo. Jako nauczyciele, zaczęliśmy trochę panikować. Nocą został spetryfikowany Colin Creavey. Mieliśmy więc dwóch uczniów i kota. A dopiero co się rozpoczął rok szkolny. Strach pomyśleć, co będzie jak dojdziemy do końca.

Nawet mi się nie uśmiechało uczyć samych czystokrwistych na lekcjach. Dlaczego? Bo czystokrwistymi byli np. Crable i Goyle, a poziom ich wiedzy nie obejmował nawet szklanki wody. Lekcje z drugorocznymi ślizgonami i gryfonami, odkąd nie było White, nie były tymi „przyjemnymi” lekcjami. Ze złością otworzyłem drzwi do lochu, uczniowie weszli powoli z ociąganiem. Jakby mi się spieszyło siedzieć z nimi dwie godziny.

- Dzisiaj będziemy ważyć eliksir rozdymający. Czy ktoś wie, oprócz panny Granger, co to za eliksir? – zapytałem. Ku mojemu zdziwieniu nieśmiało podniósł rękę do góry… – Longbottom?

- Więc jest to eliksir, który powiększa te części ciała, które nim posmarujemy – patrzyłem na niego zdumiony. Skąd ktoś tak głupi…

„Za szybko oceniasz ludzi” – pisnął głosik w mojej głowie. – „Nagrodź go, znał odpowiedź”.

- Mam nadzieję, że wiedza teoretyczna przełoży się na wiedzę praktyczną. – chrząknąłem. – No… tak trzy punkty dla Gryffindoru. Składniki znajdziecie na stronie 67, do roboty.

Uczniowie popatrzyli na mnie dziwnie. Chyba nigdy, nie przyznałem Gryffindorowi punktów, no ale skoro Longbottom zna odpowiedź. Trzeba to jakoś uczcić. Zresztą to tylko trzy punkty. Potem ciskałem się po lochu. Co jakiś czas rzucałem kąśliwe uwagi.

Byłem sfrustrowany. Po co u licha White musiała unieść się dumą i wybiec?! Kto jej kazał?! Mnie można łatwo zrozumieć, wcale nie jest moją winą, że… no właśnie. nie jest moją winą? A czyją?

Wybuch, który rozległ się z kociołka Goyle’a przywrócił mnie do świadomości. Uczniowie zaczęli wrzeszczeć i łapać się za powiększone części ciała.

- Cisza! CISZA! – krzyknąłem. – Wszyscy, którzy zostali ochlapani, niech tu podejdą po Wywar Dekompresyjny. Jak się dowiem, kto to zrobił, z premedytacją tak mu uprzykrzę życie, że będzie marzył, aby opuścić Hogwart.

Spojrzałem na uczniów. Harry Potter sprawiał wrażenie usilnego duszenia śmiechu.

Ach, a kto inny mógł wpaść na taki pomysł? Tylko po co?

Podawałem antidotum uczniom. Już po chwili wielkie nosy, mięsiste usta i maczugowate ramiona, były przywracane do normalnych wielkości. Gdy już każdy dostał swoją porcję eliksiru dekompresyjnego, podszedłem do kociołka Goyle’a i wyciągnąłem z niego świszczącą i dymiącą resztkę jakiejś fajerwerki. Nagle wszyscy ucichli. Spojrzałem na nich zimno i warknąłem:

- Jak się dowiem, kto to wrzucił możecie być pewni, że dopilnuje, aby go wyrzucono ze szkoły.

Wpatrywałem się w Pottera. Źle ukryty strach prześwitywał spod maski źle zagranego zaskoczenia.

——————

Wzruszyłem ramionami, kolejny genialny pomysł błazna. Za „genialne” pomysły powinni wsadzać do Azkabanu. „Klub Pojedynków”, żeby się połowa uczniów pozabijała. A dyrektor z uśmiechem na to przystał. Brawo! Jak zaczniecie wynosić pierwsze zwłoki, to przypomnę, że to wasz pomysł. A teraz szukali jakiegoś debila, żeby prowadził ten „Klub” ze szmatławcem. Żałosne! Rozsiadłem się wygodniej, na krześle.

Po mojej głowie bardziej niż ten kompletnie idiotyczny pomysł chodziła White. Muszę do niej zajść, albo zrobić coś, cokolwiek, co usprawiedliwiłoby mnie w jej oczach. Zresztą to nawet nie chodzi o jej oczy, ale o mnie. Muszę się jakoś sam usprawiedliwić. Sam przed sobą. Dzięki czemu nie…

- …Severusie? – zapytał Dumbledore. Wyrwany z własnych myśli kompletnie nie wiedziałem o co chodzi. Chyba na coś głosowali.

- Popieram – warknąłem, nie wiedząc, co popieram.

Zauważyłem mściwe uśmiechy na twarzach innych „nauczycieli”.

- Więc ustalone, Severus będzie pomocnikiem Gilderoy’a – uśmiechnął się szeroko. Chyba zdawał sobie sprawę, że ja nie wiem o co chodzi.

- Nie… ee… ja… – zacząłem. – …dyrektorze!

Ale dyrektor dyplomatycznie dał dyla. Zresztą nie tylko on. Minerwa z mściwym uśmiechem klepnęła mnie po ramieniu, Pomfrey (mrucząc coś o idiotyzmie i narażaniu uczniów) kręciła głową patrząc to na mnie, to na szmatławca, Flitwick roześmiany od ucha do ucha wybiegł.

- Sev, Sev, Sev… – zaśpiewał pseudo-bohater i posłał mi jeden ze swoich „olśniewających uśmiechów”. – Wiedziałem, że się zgłosisz. My „zimne dranie” musimy trzymać się razem!

Roześmiał się z własnego dowcipu.

„Zimny draniu – myślałem. – najchętniej sprawiłbym, abyś był naprawdę zimny… jak trup.”