Co ja tu robię?

Kolejne tygodnie mijały w sennej atmosferze oczekiwania. Czekałem na wieści o Blacku. Nim go odnaleziono oczywiście, zwiał. Głupi, przebrzydły cham. Zawsze pasował; na zbiega. Uważał się za niewiadomo kogo, a naprawdę był tępym kretynem.

Wszedłem do pokoju nauczycielskiego. Flitwick spojrzał na mnie i roześmiał się głośno. Zwróciłem na niego uwagę w wyczekiwaniu. O co chodzi? Lupin dyplomatycznie się ulotnił. Od naszej ostatniej rozmowy ograniczaliśmy się do zdawkowego kiwnięcia głową i paru wymuszonych grzeczności (akurat z tym to wilkołak się starał).

Ja dawałem mu co miesiąc dawkę eliksiru i miałem głęboko gdzie w jaki sposób ją zażyje i czy w ogóle ją zażyje. Gdyby nie obietnica złożona Dumbledorowi (i groźba Azkabanu) już dawno bym go otruł.

- Moje wewnętrzne oko, sprowadziło mnie do tego miejsca – usłyszałem mętny glos za plecami. – Nie tarasuj przejścia! Zdecyduj się, czy wchodzisz! – kwiknęła.

- A może twoje wewnętrzne oko, cię stąd wyprowadzi? – zapytałem ze złością i wszedłem do pokoju.

Spojrzała na mnie przelotnie i wyszeptała:

- Widzę, że na twojej stronie stoi zła kobieta… – zaczęła jednym ze swoich najbardziej tajemniczych głosów.

- Nazywa się Sybilla Trelawney – przerwałem jej szorstko – a teraz daruj sobie „zła kobieto”, mam ważniejsze sprawy na głowie niż jakieś twoje wróżby – obrzuciłem ją wściekłym spojrzeniem.

- Wyczuwam niesprzyjającą aurę – jęknęła i wyszła obrażona.

Wzruszyłem ramionami. Mogła się nie czepiać na starcie. Postać w drzwiach nie wolno?

- Dobrze jej powiedziałeś – usłyszałem spokojny, zdawkowy głos McGonagall.

Odwróciłem się w jej stronę. Wyprostowana jak struna, z rękami na ramionach patrzyła na mnie z rozbawieniem.

- Przepowiedziała śmierć Potterowi – zauważyła spokojnie. – Gdyby choć połowa z jej przepowiedni była prawdziwa już dawno zmarłoby trzy czwarte uczniów tej szkoły. Zupełnie nie rozumiem po co dyrektor ją tu trzyma – zakończyła.

Ja rozumiałem. Zbyt dobrze wiedziałem DLACZEGO ją tu trzyma.

——————

Czarny Pan rozejrzał się po zebranych. Jego zimne, puste oczy przez chwilę spoczywały na mnie. Zrobił kilka kroków w stronę jednego ze śmierciożerców. Nawet nie znałem imienia nieszczęśnika.

- Zdradziłeś mnie – zimny piskliwy głos rozniósł się echem po pustej sali.

- Panie, ja nigdy…

- Nie kłam! Lord Voldemort zna prawdę, zawsze zna prawdę.

Mężczyzna upadł na kolana i zaczął się czołgać w stronę Tego Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać. Na próżno. Cienkie liny boleśnie związały jego ciało.

Nie ma przebaczenia…

- Accio, różdżka! – wycedził spokojnie Czarny Pan. Wyraźnie bawiło go przerażenie mężczyzny. – Ten oto zdrajca – zwrócił się do reszty zebranych śmierciożerców – podczas polowania na mugoli w jednej z ich parszywych wiosek, wbrew mojemu WYRAŹNEMU zakazowi uchronił od śmierci czteroletnią mugolską dziewczynę…

- Panie, ona była jedną z naszych! – próbował rozpaczliwie bronić się czarodziej.

- Crucio! – twarz mężczyzny stężała, ale nie krzyknął.

Przygryzł wargę, aż z jego ust zaczęła sączyć się krew, ale nawet nie jęknął. Dopiero po kilkunastu sekundach tortury zaczął wrzeszczeć. Darł się jak opętany, jego krzyk wdzierał się w głąb mnie.

W pewnej chwili zechciałem sam krzyknąć, że to wszystko jest bezsensu. Przecież on uratował dziecko!

- Trzęsiesz się, Snape. Przestań, bo za chwilę będziemy mieli dwóch zdrajców – usłyszałem kpiący głos tuż przy uchu. Skamieniałem ze zdumienia. – Tak lepiej.

Powoli, ledwo dostrzegalnie odwróciłem głowę w stronę szeptu, ale nie dostrzegłem Naddall. Koło mnie z chorym uśmiechem, który dostrzegłem nawet spod maski, stał Lucjusz Malfoy.

- Lord Voldemort nie wybacza zdrajcom. Nie toleruje słabeuszy, nie uznaje zbyt ambitnych jednostek, ale przede wszystkim nie toleruje nieposłuszeństwa! Pewnie żałujesz teraz zdrajco, że nie wykonałeś mego polecania.

Mężczyzna wijący się u jego stóp zaczął mówić cichym, niewyraźnym głosem, wyraźnie naznaczonym bólem:

- Nie żałuje niczego, Mój Panie. Nie żałuję nawet mojej kompromitującej śmierci. Byłem ci zawsze wierny, bardziej wierny niż większość tutaj zgromadzonych, a teraz widzę, że służyłem choremu z nienawiści wariatowi. Ktoś kiedyś cię pokona. I zapomną o tobie, a…

- Co za patetyczne mowy, zdrajco – przerwał mu Czarny Pan i roześmiał się zimnym, piskliwym śmiechem. Po chwili razem z nim śmiali się śmierciożercy.

„Co ja tu robię?” – pomyślałem przerażony.

- Dosyć! – przerwał nagle Ten Którego Imienia Nie wolno Wymawiać. Wyciągnął przed siebie różdżkę jak oręż. Machnął nią i czarodziej stanął na własnych nogach. – Avada Kedavra!

Zielony strumień światła ugodził zdrajcę. Jak w zwolnionym tempie widziałem determinację w oczach mężczyzny i pustkę jaka po ułamku sekundy ją zastąpiła. Ciało bezwolnie osunęło się na ziemię.

—————

Wydaje mi się, że decyzja o opuszczeniu Voldemorta kiełkowała w Snapie od dawna. Była powolna zmianą nastawienia. Zamordowanie Potterów tylko ją przyspieszyło.