Obiad u Lucjusza i Narcyzy

Obiad u Malfoy’ów po tym co nagadałem Narcyzie i Lucjuszowi, nie wydawał mi się dobrym pomysłem. I chyba właśnie dlatego postanowiłem na niego pójść. A może chciałem zobaczyć jak się między nimi układa, albo nie…

W każdym razie teraz stukałem kołatką w kształcie węża (jakie to ograne), w wielkie mahoniowe drzwi. Chwilę trwało i otworzyło mi coś na kształt skrzata domowego.

- Tak, sir? – zapiszczało cieniutkim głosem.

Skrzywiłem się z obrzydzenia. Nie cierpię skrzatów domowych. Nie mam nic przeciwko ich darmowej pracy, ale denerwuje mnie ta wrodzona służalczość.

- Mam zaproszenie na obiad do państwa Malfoy’ów – warknąłem.

- Sir, pan Snape? – zapytało cieniutkim głosikiem, to coś.

- Tak.

- Głupi Smrodek! – krzyknął rozdzierająco skrzat i zaczął uderzać się małą piąstką po głowie. – Pan nakazał zaprowadzić, a Smrodek zadaje głupie pytania! Zły Smrodek, zasługuje na karę, zły!

Nie patrząc na mnie zaczął uderzać głową o ścianę.

- Eee… – zacząłem – ty mały idioto, pokaż mi drogę. – Właściwie droga i jej pokazanie było zbędne, doskonale znałem ten dwór, ale… wkurzyły mnie jego wrzaski.

- Tak, sir! – pisnął Smrodek (swoją drogą jaki kretyn wymyśliłby takie imię?) i z wrzaskami o podtekście zrobienia sobie krzywdy zaprowadził mnie do mniejszej jadalni.

Czekał tam na mnie Dracon. Założył ręce na piersiach i z niechęcią spojrzał na skrzata.

- O, pan profesor! – udawane zdziwienie. – Taty i matki jeszcze nie ma. Przygotowują się do obiadu. – Chłopak denerwująco przeciągał sylaby.

- Zauważyłem, Draco – powiedziałem łagodnie.

- Fajnie było w tym roku w Hogwarcie. Szkoda, że głupi Potter wszystko popsuł – roześmiał się głośno. – Byłby pan teraz dyrektorem a tak… – skrzywił się.

- Nie możemy mieć wszystkiego – dlaczego, ja bronię dyrektora?

- Szkoda tylko Blanche – kontynuował chłopak. – Fajna dziewczyna, a przynajmniej jej rodzina to jedna z…

- Wystarczy, Draconie – dobiegł nas głos Lucjusza. – Severusie? – przywitał się ze mną.

I wtedy uderzył mnie cały absurd tej sytuacji. Malfoy będzie udawał, że nic się nie stało. On i jego idealny świat…

Bzdura.

Za chwile pojawiła się Narcyza. Obrzuciła mnie łaskawym spojrzeniem. Zaczął się obiad. Jedliśmy w milczeniu. Właściwie ja jadłem, a oni co jakiś czas łypali na mnie. Jedynie Draco (słodki idiota), paplał co jakiś o Quidditchu, nauczycielach, szkole…

20 minut później w salonie Lucjusz przyglądał mi się z dziwną miną.

- Od kiedy? – zapytał po prostu.

O czym on bredzi?

- Od kiedy ci powiedziała – chyba uznał, że już muszę wiedzieć o co chodzi.

Szkoda, że ja nie jestem, aż tak domyślny.

- Wybacz, Lucjuszu, ale twoje zagadki nic mi nie mówią – powiedziałem łagodnie.

- Od kiedy wiesz, że w moim małżeństwie, nie jest różowo – tym razem głos mężczyzny zabrzmiał nienaturalnie wysoko.

On przyznawał się do osobistej porażki. Chciałem powiedzieć: „od zawsze”, ale w porę ugryzłem się w język.

- Od niedawna – skłamałem.

Sprawiał wrażenie nie przekonanego. Chyba chciał o coś jeszcze zapytać, ale machnął ręką i na jego bladej twarzy wykwitł nieszczery uśmiech.

- Wiesz kogo, ostatnio spotkałem?

- Nie jestem wróżbitą – mruknąłem cierpko.

Roześmiał się pogodnie.

- Naddall – oznajmił tryumfalnie.

Zakrztusiłem się herbatą.

- Wiedziałem, że cię zdziwię – powiedział.

- A ona nie powinna być w Azkabanie? – zapytałem, a po chwili dodałem spokojniej – A może ci się tylko wydawało.

- Zawsze ją rozpoznam. Zawsze. – pewność w głosie Malfoy’a trochę mnie zdziwiła. – I wiesz, co myślę? Że ona wróciła do świata żywych…

- …albo nigdy z niego nie schodziła – zauważyłem.