Hepzibah Wilhelmina Wilson

Chyba robię się sentymentalny. Odkąd dowiedziałem się, że Naddall może żyć, nieustannie przypominałem sobie stary Hogwart – mój Hogwart. A teraz poczułem, że po prostu muszę odwiedzić grób Hieny.

Pochowano ją na zwykłym mugolskim cmentarzu. W sumie jej rodzina, adoptowana rodzina, to mugole.

Mijałem pośpiesznie nagrobki. Niektóre były bezsensownie przystrojone. Od groma kwiatów, zniczy. Głupota!

Mimo to ścisnęło mnie w gardle, gdy zobaczyłem grób mojej przyjaciółki. Był na samym końcu. Zarośnięty, nie odwiedzany, podniszczony – marny ze mnie przyjaciel. Mija trzynaście lat od jej śmierci, a ja jestem tu dopiero po raz drugi. Przetarłem rękawem tabliczkę na krzyżu:

Hephzibah Wilhelmina Wilson

1960 -1979

„Zmarła śmiercią tragiczną”

Zginęła kilka tygodni, po zniknięciu Czarnego Pana. Obława aurorów. Uśmiechnąłem się pod nosem. Hiena, żadna Hephzibah. Przypomniałem sobie jak strasznie nienawidziła swojego imienia. Przydługiego i dość trudnego do wymówienia. „Zmarła śmiercią tragiczną” – zdążyła ostro zapracować na tę swoją „śmierć tragiczną”.

I wtedy poczułem jak w powietrzu unosi się jej śmiech. Złośliwy, trochę kpiący, w samej naturze niemądry, ale dający bezpieczeństwo. Stanęły mi przed oczami jej żółto – brązowe ślepia, duże usta i bordowe włosy. Bordowe, zawsze takie były. Dziewczyna była niska, chuda i zgarbiona, zawsze stała z boku. Bez mrugnięcia okiem wykonywała polecenia Naddall, nigdy nie dyskutowała, nie komentowała. Miała rękę do zwierząt i roślin. Animag, każdy mógł się domyślić, jakim była zwierzęciem. Jej patronus też był hieną.

Próbowałem rzucić zaklęcie wyrywające chwasty, ale nie zadziałało. Cholerne ministerstwo, zabezpieczyło grób czarami, żeby nikt nie mógł zabrać jej doczesnych szczątków.

Ciekawe po co?

Wkurzony, zacząłem wyrywać chwasty rękoma.

——————

- Cholera, znowu mam szlaban – warknęła Naddall siadając w fotelu obok mnie.

Hiena spojrzała na nią i roześmiała się histerycznie. Rudolf wzruszył ramionami i dalej mordował się nad esejem z eliksirów.

- Jeszcze, tylko cztery cale – jęknął pisząc coraz większymi literami.

Spojrzał na mnie błagalnie. Mój esej miał cztery cale ponad wymaganą długość.

- Daj sprawdzę – mruknąłem.

Czytając wykreśliłem ponad połowę jego pracy. Mało się ze złości nie rozpłakał.

- Ty krwiopijco – powiedział. – Wiesz, ile się nad tym namordowałem?

Wzruszyłem ramionami.

- Może powinieneś, pisać z własnego doświadczenia? – zakpiłem. – Hiena napisała i ma dodatkowe siedem cali.

Hiena zachichotała, a Naddall uśmiechnęła się pod nosem.

- To ktoś chce usłyszeć, za co mam ten szlaban? – zapytała przeciągając się.

- Cześć, Rudolf – powiedziała Bellatrix Black. Uśmiechnęła się wdzięcznie. Chłopak spojrzał na nią jak na chodzący esej z eliksirów. – Słyszałeś, że jest bal bożonarodzeniowy? – zapytała słodko.

Lastrange spojrzał na nią zawiedziony. Wzruszył ramionami i zapytał głupio:

- No i co z tego?

- Och, nie bądź taki tępy Rudolf – zakpiła Naddall. – Panna Black, chciałaby abyś ją zaprosił – widząc, że chłopak wstaje, dodała – Na osobności.

Nie za bardzo interesował mnie temat balu, więc schowałem się za książką. I tak nie idę na taką bzdurę. Po pierwsze nie mam z kim, a po drugie nie chcę być atrakcją wieczoru, kiedy „czwórce odważnych gryfonów” zachce się innego rodzaju zabawy. Kątem oka spojrzałem na smukłą blondynkę siedzącą samotnie z książką na kolanach. A może bym i poszedł, ale…

- A ty z kim idziesz? – zapytała Naddall.

Spojrzałem na nią nieprzytomnie. Hiena się ulotniła, Rudolf i Belatrix też.

- Ja nie idę – wydusiłem, gdy dotarło do mnie o co pyta.

- Nie bądź tępy – zbeształa mnie. – Idź i zaproś pannę Narcyzę. Może jeszcze jest wolna.

- Nie, dziękuję. Po pierwsze ma już z kim iść, a po drugie, nie lubię takich przedstawień.

Naddall nic nie odpowiedziała, wzruszyła ramionami, spojrzała na zegarek i wyszła, mówiąc:

- Cholerny szlaban.

—————–

Skończyłem sprzątać grób. Położyłem na nim bukiet słoneczników. Odkąd zrobiłem się tak sentymentalny? Wcale, po prostu nie wiedziałem co jej zanieść na ten cholerny grób.

Koń by się uśmiał, nieść na grób śmierciożercy kwiaty.

I to kto?

Snape! Pierwszy sadysta, zdobywca tytułu na najbardziej złośliwego nauczyciela tego stulecia, sztandarowy członek klubu (jego założyciel i jedyny członek) gnębiących wszystko i wszystkich, a także zdobywca statuetki postać roku w kategorii najbardziej ohydny, nieczuły i znienawidzony człowiek. Jednym słowem: JA

- Hiena, jak to się stało, że nie ma już naszej paczki? – zapytałem cicho. – Jak to się stało? – powtórzyłem.

Nikt, nie odpowiedział. Tylko wiatr szumiał cichym chichotem dawno zmarłej dziewczyny.

- Co ja powinienem teraz zrobić? – zadałem pytanie na głos (całkiem nieświadomie).

Wiedziałem, że mugole coś mówią nad grobami, a to jest mugolski grób, ale… CO?

- Prawdopodobnie Snape, powinieneś się pomodlić – usłyszałem kpiący głos.

Poczułem też dźgnięcie różdżką w plecy.