Z polecenia Dumbledore’a przeszukiwałem trzecie piętro. Ani śladu Blacka. Jeszcze z czasów Hogwartu pamiętam, że Huncwoci (a Syriusz przecież był jednym z nich) doskonale znali się na różnych skrótach, ukrytych przejściach. Znalezienie go w zamku to jak szukanie igły w stogu siana. Nawet ja po trzech godzinach bezowocnych oględzin Hogwartu musiałem to przyznać.
Wściekły udałem się do Wielkiej Sali porozmawiać z Dumbledorem.
- To pan, dyrektorze? – zapytałem. Przez chwilę wpatrywałem się w postać stojącą przede mną próbując rozpoznać dyrektora. Gdy byłem już w stu procentach pewny, że to on, powiedziałem – Przeszukaliśmy całe trzecie piętro. Tam go nie ma. A Filch obszedł podziemie, tam też go nie znalazł.
- A wieża astronomiczna? Pokój profesor Trelawney? Sowiarnia?
- Byliśmy wszędzie…
- Znakomicie, Severusie. Prawdę mówiąc, nie spodziewałem się, by Black gdzieś się ukrył.
- Ma pan jakąś hipotezę na temat sposobu, w jaki udało mu się wśliznąć do zamku dyrektorze? – zapytałem.
- Wiele, Severusie, a każda jest równie nieprawdopodobna.
Założyłem ręce na piersiach. Nie za bardzo odpowiadało mi, że Percy Weasley stoi koło nas i chciwie wyłapuje każde słowo. Nigdy chłopaka nie lubiłem. Wyczuwam ludzi i wiem, że jest w nim chora ambicja i dość sporo fałszu. Dumbledorowi jednak najwyraźniej towarzystwo Weasleya nie przeszkadzało.
- Pamięta pan, dyrektorze, naszą rozmowę tuż przed… ee… początkiem semestru? – zapytałem cicho.
- Pamiętam, Severusie – odrzekł ostrzegawczym tonem.
- To się wydaje… prawie niemożliwe… żeby Black dostał się do środka bez pomocy kogoś ze szkoły. Wyraziłem swoje wątpliwości, kiedy pan mianował…
- Nie wierzę, aby ktokolwiek z zamku pomógł Blackowi dostać się do środka – uciął dyskusję Dumbledore, a potem dodał już lżejszym tonem. – Muszę się porozumieć z dementorami. Przyrzekłem, że ich powiadomię, kiedy zakończymy przeszukiwanie zamku.
- Nie chcieli wam w tym pomóc? – zapytał zdziwionym tonem Percy.
- O, tak, chcieli – powiedział chłodno dyrektor. – Ale dopóki ja tu jestem dyrektorem, żaden dementor nie przekroczy progu tego zamku.
Dumbledore wyszedł szybko z sali. Po chwili wahania poszedłem za nim. Jesienne powietrze ochłodziło moją rozpaloną twarz. Silne podmuchy wiatru uparcie rozwiewały mi włosy.
To było silniejsze ode mnie. Chęć zobaczenia jeszcze raz tych wydarzeń, chęć usłyszenia po raz wtóry tamtych słów. Nie namyślając się podszedłem do dementorów. Poczułem przeraźliwe zimno.
- Zabiłeś ich! To twoja wina, morderca! – wrzeszczał wysoki męski głos. – Tormento!
- Życzę ci śmierci… życzę ci śmierci… ŻYCZĘ CI ŚMIERCI! – piskliwy, samotny, zrozpaczony, kobiecy alt. Puste zielone oczy… rozbite okulary…
- Dopiero teraz stałeś się nikim…
Trumna opada coraz niżej… martwe ciała kobiety i mężczyzny. Piskliwy śmiech… i te przeklęte puste, zielone oczy. Trumna opada coraz niżej, rozbite okulary…
Co ja zrobiłem! CO JA ZROBIŁEM!!!
- Oni nie żyją…
Samotne łzy… przerażona twarz kobiety… Trumna opada coraz niżej, dziecięcy płacz…
- Oni nie żyją, Severusie to nic nie da…
Trumna opada coraz niżej, odgłos ziemi uderzającej o wieko, trumny opadają coraz niżej…
- Dlaczego Severusie skazujesz się na przeżywanie wszystkiego co złe w twoim życiu jeszcze raz? – spokojny głos Dumbledore’a wyrwał mnie ze wspomnień.
- Nie wiem – powiedziałem cicho.
To było takie sprzeczne uczucie. Chciałem jeszcze raz zobaczyć te fragmenty i jednocześnie, za całe złoto świata chciałem ich uniknąć.
- Czy mogę wiedzieć, co widzisz? – zapytał starszy mężczyzna.
—————
- Dlaczego, dlaczego go zabiłaś?! – wrzasnąłem na Naddall, gdy już byliśmy dostatecznie daleko, aby nikt nas nie usłyszał.
Dziewczyna spojrzała na mnie kpiąco.
- Skąd wiesz, że to ja? – zapytała.
- Nikt inny nie wiedział o tej misji! – wycedziłem. – Myślisz, że sam nie dałbym sobie rady?!
Przymrużyła oczy. Coś niebezpiecznego błysnęło w ich wnętrzu.
- Po prostu chcę, aby ktokolwiek z naszej czwórki, miał normalne życie – warknęła po dłuższym namyśle.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz