Uczta pożegnalna

Tegoroczna uczta, była dla mnie czymś niezapomnianym. Jadałem już wiele uczt, ale nigdy… nigdy nie cieszyłem się po prostu, że… że szkoła jest.

Byłem tak zadowolony, jak jeszcze nigdy, nawet Puchar Domów wydarty mi (powoli zaczynam się przyzwyczajać) przez Pottera nie zepsuł mi (całkowicie) dobrego humoru. Chociaż nadszarpnął go znacznie…

Poza tym dyrektor powiedział mi, że PROFESOR LOCKHART nie jest w stanie wykonywać swojej pracy. A czy mogło być jakiekolwiek słowo, które bardziej uszczęśliwiłoby mnie niż to?! Szmatławca wyrzucą ze szkoły. Muzyka dla ucha…

- Severusie, miałeś jakieś wiadomości od pana Malfoy’a? – zapytał dyrektor.

- Nie – odpowiedziałem trochę złośliwym tonem.

- Nie martwi cię to?

- Dlaczego? – odparłem pytaniem na pytanie.

- Ty i Lucjusz jesteście przyjaciółmi – mruknął.

- Nie, dyrektorze – zaprzeczyłem szybko. – My jesteśmy ŚMIIERCIOŻERCAMI, a oni nie maja przyjaciół.

Dumbledore westchnął. Korzystając z okazji nałożyłem podwójną porcję pieczonych ziemniaków. Może się odczepi?

- A twoje relacje z panną White?

Wścibstwo, czyste i proste w swojej formie, ale jednocześnie impertynenckie…

- Dobre – warknięcie.

- Znów będę musiał szukać nauczyciela Obrony Przed czarną Magią – szepnął mimochodem.

- Czy jest jakaś konkretna przyczyna, że mi o tym wspominasz? – syknąłem, na co roześmiał się głośno.

- Oczywiście, że nie. Myślałem tylko…

- …czy ja nie chcę przyjąć tej posady – powiedziałem pretensjonalnie. – Nie, nie chcę. Zresztą ty nie chcesz mi jej dać.

- Naprawdę jesteś bystry – zauważył chytrze dyrektor.

Oho, kłopoty!

- Poza tym ten rok był nawet zabawny – tym razem to ja popisałem się chytrością. Złośliwie wpatrywałem się w twarz starego czarodzieja.

- Zabawny?

- Tak, bła… ehm… Gilderoy, był zabawny – obnażyłem kły. – Nigdy w życiu nie wiedziałem, że można być tak… pustym.

Dumbledore wpatrywał się we mnie uważnie. Sięgnąłem po sok dyniowy i z lubością spojrzałem na puste miejsce obok mnie.

- Bardzo trudno jest zrozumieć cię, Severusie.