Skrzydła nietoperza faszerowane sercem gnoma

Była już dobrze po pierwszej w nocy, gdy wracałem do dormitorium. Cholerny Black i skretyniały Potter. Przysięgam, że kiedyś się na nich zemszczę. Zrobię to, choćby miałaby to być ostatnia rzecz w moim życiu.

Wlazłem do pokoju wspólnego. A właściwie się wtoczyłem. Nie ma to jak dobra klątwa prosto w brzuch i wiszenie przez trzy godziny do góry nogami. A pieprzony wilkołak ustawił limit czasu. Litościwy bubek: „To tylko trzy godziny, Smarkerusie” – w głowie piszczał mi jego głos. I ten głupi, mały grubas. Stał na tych swoich tłuściutkich nóżkach i śmiał się.

Czekajcie tylko, aż dorwę was pojedynczo. Z nie najlepszymi myślami skierowałem się ku dormitorium czwartego roku.

- Całe życie dasz sobą tak pomiatać? – usłyszałem kpiący głos zza dużego fotela obok kominka.

Nie obchodziło mnie, kto i dlaczego to powiedział. Nawet ślizgoni, uważają mnie za dziwoląga. Czasem proszą o pomoc w lekcjach, ale ogólnie wszyscy za wyjątkiem Narcyzy, nie lubią mnie. Zresztą ja też ich nie lubię.

Idioci chwalący się co kto dostanie na Gwiazdkę i gdzie spędzi wakacje.

- Mówię do ciebie, Snape – ten sam kpiący głos, zatrzymał mnie przed schodami do dormitorium.

- Ale ja nie mam ochoty na rozmowę – warknąłem.

- Ale porozmawiasz – uciął głos i postać siedząca w fotelu wskazała różdżką na fotel obok. – Siadaj, tu.

Niezdecydowany podszedłem bliżej. W bladej poświacie kominka rozpoznałem czarne włosy i puste oczy. Naddall – brawo! Dwóch dziwaków się spotkało! Różnica polegała na jednym. Czterech głupich gryfonów nade mną się znęcało, a z tego co słyszałem Naddall sama potrafiła dać niezły wycisk.

- No, siadaj – ponagliła mnie.

Usiadłem.

- Czyżbym wyczuwała subtelny zapach kolacji? – zironizowała.

Spojrzałem na swoją szatę. Cholera! Jak Black walnął we mnie klątwą, to zwymiotowałem, a zwymiotowałem jak już wisiałem do góry nogami. No i jak skończył się ten Limit Czasu, to wiadomo, gdzie upadłem. Na policzki wykwitł mi ceglasty rumieniec.

Machnęła różdżką i moja szata była czysta.

- Długo to już trwa? – zapytała.

Ogień odbijał się w oczach dziewczyny. Przyjrzałem się jej dokładnie. Miała wąski, prosty nos, zaciśnięte usta i duże, czarne, puste oczy. Wyzierała spod nich pewnego rodzaju ciemność. Owalna twarz, ostre kości policzkowe. Kruczoczarne włosy i blada cera.

Nie można było nazwać jej pięknością. Nie, ale była interesująca. Oczywiście, zobaczyć mógł to ktoś kogo nie zraziła jej oschłość i wywyższanie się. Każda dziewczyna wie, że lepiej być „interesującą” niż „ładną”. Dlaczego? Bo ładnych buź są tysiące, a interesujących… Tak, była interesująca, ale nie była w moim typie, wolę blondynki. Delikatne, smukłe jak Narcyza.

Nad czym ja się do cholery zastanawiam?

- Długo to już trwa? – powtórzyła pytanie.

- Co? – miałem napastliwy ton.

- Długo, cię męczą? – wyjaśniła i złośliwy uśmiech wykwitł na jej twarz.

- A co, cię to obchodzi?

- Nie, nie obchodzi mnie to, ale chcę wiedzieć – może ton głosu, a może spojrzenie jakim mnie obrzuciła sprawiło, że jak ostatni kretyn zacząłem mówić:

- Właściwie od początku. Od pierwszego spojrzenia. Jechałem z nimi pociągiem, cały czas się chwalili. Zdenerwowali mnie, albo raczej zdenerwowaliśmy siebie nawzajem. Potem tiara przydzieliła mnie do Slytherinu, a ich do Gryffindoru. Zabawne, ale myślałem, że coś z tej życzliwości, jakaś jej namiastka zaowocuje i zakolegujemy się, albo… zaakceptują mnie. Skoro zaakceptowali to chodzące gówno, co robi wszystko co chcą… – czułem w sobie jakieś dziwne uczucie.

Wiedziałem, że mogę powiedzieć tej dziwnej dziewczynie wszystko i mnie nie wyśmieje. Rzuci ironiczną uwagę, ale zachowa wszystko dla siebie. Nie musiałem mówić jej, jak matce w listach, że wszystko jest w porządku, wszyscy mnie lubią i tego typu bzdury.

Tak dobrze było powiedzieć komuś, że obchodzą mnie te słowa, epitety, jakimi mnie nazywają, że martwię się esejem z transmutacji, że chętnie zemściłbym się na Potterze. I mówiłem jej wszystko, wszystko co we mnie gniło od trzech lat. Niczego nie ukrywałem, z satysfakcją opowiedziałem o epitetach jakimi nazwałem czwórkę wspaniałych, kilkoma ciężkimi zaklęciami jakie w nich rzuciłem. A ona słuchała, nie przerywała mi, nie komentowała, po prostu słuchała.

Gdy skończyłem, siedzieliśmy w milczeniu. Ale to było dobre milczenie, pokojowa cisza dwóch dziwaków. Zegar wybił trzecią, gdy wreszcie przerwała ciszę.

- Acha – to głupie stwierdzenie nie zabrzmiało jak kpina. Pierwszy raz było powiedziane obojętnie, bez zwykłego sarkazmu. – No nic, muszę iść mam szlaban – wstała.

- Szlaban?! O trzeciej w nocy?! – zdziwiłem się. – Co za wariat daje szlaban o trzeciej w nocy?!

- Dumbledore – odpowiedziała zwyczajnie, wychodząc na korytarz.

—————

Błędny Rycerz chyba postawił sobie za punkt honoru, zabicie przynajmniej jednego pasażera. Czarownica siedząca obok mnie zwymiotowała już drugi raz.

- POKĄTNA! – ryknął chudy, pryszczaty dwudziestoparolatek Uczyłem go, nigdy nie był za bystry. Właściwie to był tępy jak… nie wiem, ale nawet Longbottom jest zdolniejszy od niego.

Bezwiednie wysiadłem i bezwiednie skierowałem się do kawiarni, w której rok temu jadłem obiad z ojcem Blanche.

W głowie nadal miałem Naddall. Jak ona się właściwie nazywała? Gabriele? Tak, na pewno Gabriele i jeszcze jakieś drugie głupie imię. Norma. Co za idiota nazywa dziecko Norma?

Potem (gdy opowiedziałem jej o Potterze i Blacku) stworzyliśmy coś na kształt paczki. Ja, ona, Hiena i Rudolf. I wszyscy zostaliśmy śmierciożercami.

Zabawne.

Hiena nie żyje, Naddall też nie żyje, Rudolf siedzi w Azkabanie, zostałem tylko ja. A przynajmniej tak sądziłem do rozmowy z Malfoy’em. A jeśli on ma rację? Jeśli naprawdę ona ŻYJE?

Wszedłem do kawiarni. Dziwne, ale nawet nie zdziwiło mnie, że Ethan Amadeusz Romulus White (w dużym skrócie) już tam siedział. Gestem ręki zaprosił mnie do siebie i uśmiechnął się szeroko.

- Dzień dobry – powiedział.

Skinąłem głową.

- Znowu się spotykamy. Przeznaczenie? – Sam się sobie dziwię, ale polubiłem tego dziwacznie ubranego, jasnowłosego mężczyznę. – Siadaj.

Za chwilę przybiegł do nas kelner. Znów odniosłem wrażenie, że wprost służalczo odnosi się do Ethana. Mężczyzna złożył zamówienie i kelner podszedł do mnie, na chybił trafił wybrałem jakąś potrawę i napój. White roześmiał się głośno.

- Wiesz, co wybrałeś? – zapytał.

Skąd miałem wiedzieć? Nie znam tego języka z menu. Spojrzałem na niego zdezorientowany.

- Skrzydła nietoperza faszerowane sercem gnoma – powiedział, a widząc moje obrzydzenie, dodał – Zapewniam cię, że są bardzo smaczne.

- Może nie mów mi, co wybrałem do picia – mruknąłem.

Spojrzał na mnie ze zdziwieniem i roześmiał się głośno.