Pierwsze dni w mojej pracy upłynęły nader dobrze. Odjąłem 47 punktów (w tym 27 dla Gryffindoru), rozdałem 9 szlabanów i zadałem 4 różne wypracowania (dla różnych klas) na 3 arkusze każde. Słowem pierwszy tydzień, który chylił się już ku końcowi, mogłem uznać za udany. Jeszcze tylko dzisiejszy dzień.
Spojrzałem na rozkład. Rano dwie godziny ze Ślizgonami i Gryfonami. „Draco i Harry. Malfoy i Potter. Który z nich jest gorszy? Jeden, którego szczerze nie cierpię, ale muszę udawać inaczej i drugi, którego w pewnym sensie uwielbiam i nienawidzę” – pomyślałem wchodząc do lochu.
Uczniowie wlepili we mnie swój wzrok. Powoli, z ociąganiem zacząłem czytać listę obecności.
- Ach, tak. Harry Potter. Nasza nowa znakomitość. – pewnie nikt mi nie uwierzy, ale chciałem tym zdaniem zaakcentować to, że nawet ktoś tak pozbawiony moralności jak ja ma jednak świadomość jak ważnym chłopcem jest Harry.
Ślizgoni zaczęli chichotać i dopiero wtedy zrozumiałem jak musiało to zabrzmieć. Przez chwilę zastanawiałem się co zrobiłby Lucjusz, gdyby się dowiedział, że jego syn „przypadkiem” na mojej lekcji zażył eliksiru żywej śmierci, opanowałem się jednak i zacząłem mówić moją sławetną przemowę:
- Jesteście tutaj, żeby się nauczyć subtelnej, a jednocześnie ścisłej nauki przyrządzania eliksirów. Nie ma tutaj głupiego wymachiwania różdżkami, więc być może wielu z was uzna, że to w ogóle nie jest magia. Nie oczekuje od was, że naprawdę docenicie piękno kipiącego kotła i unoszącej się z niego roziskrzonej pary, delikatną moc płynów, które pełzną przez żyły człowieka, aby oczarować umysł i usidlić zmysły… Mogę was nauczyć jak uwięzić w butelce sławę, uwarzyć chwałę, a nawet powstrzymać śmierć, jeśli tylko nie jesteście bandą błaznów, jakich zwykle musze nauczać. – ostatnie zdanie skierowałem wprost do Dracona, który rozbawiał publikę dziwnymi minami.
- Potter! Co mi wyjdzie, jeśli dodam sproszkowany korzeń asfodelusa do nalewki z piołunu?
- Nie wiem, panie profesorze.
- Widać sława to nie wszystko. – wyszeptałem. – Spróbujmy jeszcze raz. Potter, gdzie będziesz szukał, jeśli ci powiem, żebyś znalazł bezoar?
- Nie wiem, panie profesorze.
- Wydaje mi się, ze nie zaglądałeś do żadnej książki, zanim tu przyjechałeś, co Potter? – patrzyliśmy sobie prosto w oczy.
Czułem się trochę podle, bo dostał za Malfoya. Choć z drugiej strony kolejny raz wzbierała się we mnie satysfakcja na myśl, że syn Jamesa zbiera ode mnie cięgi.
– Potter jaka jest różnica między mordownikiem, a tojadem żółtym?
- Nie wiem. Myślę jednak, że wie Hermina, więc dlaczego pan jej nie spyta?
Zdziwił mnie odwagą, przyznam. Zazwyczaj nikt nie kwestionuje mojego postępowania.
- Siadaj! – warknąłem do dziewczyny. – A więc dowiedz się Potter, że asfodelus i piołun dają napój usypiający o takiej mocy, że znany jest również jako wywar żywej śmierci. Bezoar to kamień znajdujący się w żołądku kozy, który chroni przed wieloma truciznami. Jeśli chodzi o mordownik i tojad żółty to jest to jedna i ta sama roślina, zwana również akonitem. Dlaczego tego nie zapisujecie? – zapytałem – Potter twoja ignorancja pozbawiła właśnie Gryffindor jednego punktu.
Miałem serdecznie dosyć tej lekcji. Podzieliłem uczniów na pary i kazałem im przyrządzić napój leczący z czyraków. Chodziłem między nimi sprawdzając, co robią.
- Co to jest? – zapytałem wskazując na kociołek Blanche White.
- Napój usypiający z czyraków – odpowiedziała pogodnie.
- Zauważyłem – warknąłem.
- Więc po co się pan pyta? – spytała z miną skrzywdzonego niesłusznie dzieciaka. Po lochu dały się słyszeć chichoty.
- Twoja bezczelność pozbawiła właśnie Gryfinndor…
- Nie! To lepiej da mi pan szlaban! – przerwała, zanim zdążyłem wymienić ilość punktów, które stracił jej dom.
Mało kto może uwierzyć, ale… zatkało mnie. Mnie sławetnego mistrza eliksirów po prostu zatkało.
- Aaa! – rozległ się wrzask za mną. Momentalnie obróciłem się, jakiś Gryfon skakał z bólu na jednej nodze, a drugi oblany płynem z wielkimi krostami na twarzy płakał.
- Idiota! – warknąłem. – Oczywiście dodałeś kolce jeżozwierza przed zdjęciem kociołka z ognia? – Gówniarz ryczał coraz bardziej. – Zaprowadź go do skrzydła szpitalnego – burknąłem do tego, który skakał na jednej nodze.
- Potter… Do ciebie mówię. Dlaczego nie powiedziałeś mu, żeby nie dodawał kolców? Myślałeś, ze jeśli jemu coś nie wyjdzie, to ty na tym zyskasz? W ten sposób straciłeś jeszcze jeden punkt dla swojego domu.
Po co ja to powiedziałem? Bo wkurzyła mnie ta White i ten mały Gryfon o pyzatej twarzy. Godzinę przesiedziałem obserwując uczniów. Po lekcji każdy zostawiał swoje wypociny na moim biurku.
Kiedy Blanche podchodziła, aby zdać swój eliksir „przypadkiem” rzuciłem niewerbalne zaklęcie śliskich rąk i fiolka z jej pracą rozbiła się w drobny mak.
- Och, bardzo mi przykro, panno White – wycedziłem.
- Ależ nic się nie stało – odpowiedziała z uśmiechem. – Zawsze robię zapasową kopię.
I wyjęła drugą próbkę z miksturą. Już drugi raz mnie zatkało, a jednocześnie paradoksalnie zachciało mi się śmiać. Ta mała jest naprawdę niemożliwa!
- Twój szlaban odbędzie się jutro. O ósmej masz się zjawić w moim gabinecie – chciałem wyjść z tej potyczki z twarzą. Zresztą, szlaban jej się należał! Już dawno nikt nie zachował się tak bezczelnie w stosunku do mnie! Już dawno żaden uczeń nie patrzył na mnie bez lęku w oczach!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz