Wszedłem razem z patałachem do Wielkiej Sali. Chyba zaczynam nisko upadać, chodzę z takim czymś jak on. Ba, ja jestem jego POMOCNIKIEM. Zebrała się niemal cała hołota ze szkoły. Już z daleka rozpoznałem Dracona i jego goryli, a także kilku innych ślizgonów. Mignęli mi też przed oczami Potter, Weasley i Granger.
Błazen w (użyję tego słowa) strojnej, fioletowej, drapowanej szacie, wkraczał na podium. Na prawo i lewo rozdawał swoje uśmiechy. Powlokłem się za nim. Pisarzyna machnął ręką w teatralnym geście i zawołał:
- Przybliżcie się! Przybliżcie się! Czy każdy mnie widzi? – głupie pytanie, czy ktoś nie widzi wielkiej, kolorowej śmiejącej się piłki? – Czy wszyscy mnie słyszą? – Piłka nie tylko się śmieje, ale również gada! – Wspaniale! Otóż profesor Dumbledore udzielił mi pozwolenia na zorganizowanie tego małego klubu pojedynków, żebyście potrafili się obronić tak, jak mnie się to tyle razy udało… Jeśli chodzi o szczegóły, wystarczy zajrzeć do moich książek. Pozwólcie mi przedstawić mojego asystenta, profesora Snape’a. Powiedział mi, że trochę się zna na pojedynkach i zgodził się, jako prawdziwy dżentelmen, pomóc mi w krótkim pokazie, zanim przejdziemy do ćwiczeń. I proszę was, młodzieńcy i dziewczęta, nie lękajcie się o waszego mistrza eliksirów. Kiedy z nim skończę, będzie nadal żywy.
„Ach, jakiś ty wspaniałomyślny” – pomyślałem. Młodzieńcy i dziewczęta mieli miny jakby, prawdziwie lękali się o życie „tego mężnego zucha, który tyle zrobił w książkach”.
Stanęliśmy i skłoniliśmy się. Błazen się skłonił, ja tylko kiwnąłem lekko głową. Pierwsza i najważniejsza rzecz: NIGDY NIE SPUSZCZAJ Z PRZECIWNIKA WZROKU. A ta pokraka człowieka, była zbyt zaobserwowana gadaniem, aby zwrócić uwagę na taki mało nieznaczący szczegół. Wyciągnęliśmy różdżki (poczułem dziwną chęć, użycia jakiegoś mocniejszego zaklęcia).
- Jak widzicie, trzymamy różdżki w przyjętej pozycji bojowej – wyjaśniał „kozak”. – Jak policzę do trzech, rzucimy pierwsze zaklęcia. Oczywiście żaden z nas nie zamierza drugiego zabić
„Nie zamierza? To po co ja tu przyszedłem…” – myślałem złośliwie. – „Nie skrzywdź mnie, błaźnie, boję się ciebie pseudo-pogromco zła” – szydziłem. – „Znowu kretynie, nie patrzysz mi w oczy!”
- Raz… dwa… trzy…
- Expelliarmus! – warknąłem.
Piękny lot. Clown w peruce spadł z podwyższenia, uderzył o ścianę i zakrył się nogami.
„Zaczynam się bać. Dałeś mi fory, co idioto?” – obnażyłem kły.
- No więc sami widzieliście! – powiedział wracając na podium (chcesz polecieć jeszcze raz?) – To było Zaklęcie Rozbrajające… (sam na to wpadłeś?). Jak widzicie utraciłem różdżkę… Ach, dziękuję, panno Brown. Tak to był wyśmienity pomysł, żeby im to pokazać, profesorze Snape, ale jeśli wolno mi uczynić pewną uwagę, z góry było wiadomo, co pan zamierza zrobić. Gdybym chciał pana powstrzymać, byłoby to zbyt łatwe. Zgadzam się jednak, że dla młodzieży było to bardzo pouczające. – „To może jeszcze jedna próba? Teraz pokażę ci parę pouczających rzeczy” – Dość demonstracji! Teraz poustawiam was w pary. Profesorze Snape, mógłby mi pan pomóc…
„Może i mógłbym…” – ruszyłem w stronę Pottera (odpłaci mi za ostatnie eliksiry), Weasley’a i Granger.
- Czas, by podzielić drużynę marzeń – zakpiłem. – Weasley, będziesz partnerem Finnigana. Potter… nie, nie, Potter – uśmiechnąłem się zimno. – Panie Malfoy, proszę tutaj. Zobaczymy, jak pan sobie poradzi ze słynnym Potterem. A panna Granger może się zmierzyć… z panną Bulstrode.
- Stańcie naprzeciw swoich partnerów! – krzyknął błazen. – Ukłon! Różdżki w gotowości! Kiedy policzę do trzech, rzucajcie zaklęcia, żeby rozbroić przeciwnika… tylko rozbroić… nie chcemy nowych wypadków. Raz… dwa… trzy…
Zaczęli się „rozbrajać”. O, np. Panna Granger i Milicenta wspaniale się rozbrajały. To musiało boleć. Hermiona leżała plackiem, a na niej okrakiem siedziała ślizgonka.
- Powiedziałem tylko rozbroić! – ryczała wielka, fioletowa, gadająca śliwka.
Potter stepował, Finnigan nie dawał znaku życia, Granger dostawała łupnia, Patil leżała „ze śmiechu”, Thomas’owi leciała krew z nosa… Błaźnie daj jeszcze parę chwil…
- Dosyć! Dosyć! – wrzeszczał szmatławiec.
- Finite Incantatem! – zawołałem.
Jeśli ten bohater zacznie kończyć zabawę (a zrobi to z pewnością, tak samo sprawnie, jak nastawiał rękę Pottera), to będziemy mieli zamiast szkoły Skrzydło Szpitalne.
- No, no, no – mruczał szmatławiec, rozglądając się dookoła. – Wstawaj, Macmillan… Ostrożnie, panno Fawcett… Ściśnij to jak najmocniej, Boot, krwawienie zaraz ustanie… Myślę, że lepiej będzie, jak nauczę was blokowania nieprzyjaznych zaklęć – spojrzał na mnie. „Jak cię zblokuję, to cię zdjęcia z portretów nie poznają” – pomyślałem.
– Potrzebna będzie para ochotników… Longbottom i Finch – Fletchey, może wy, co?
- To nie jest dobry pomysł, profesorze – szepnąłem jadowicie. – Nawet najprostsze zaklęcia w wykonaniu Longbottoma zawsze kończą się tragicznie. To, co zostałoby z Fincha – Fletcheya, musielibyśmy odesłać do szpitala w pudełku od zapałek. – Na twarzach ślizgonów zagościł uśmiech. – Może Malfoy i Potter? – uśmiechnąłem się złośliwie. Słyszałem o tym zżyciu pseudo-bohatera z chłopcem, który przeżył.
- Znakomity pomysł! – gdy dwie „ofiary” weszły na podium (obie z głupimi minami), błazen powiedział – A teraz posłuchaj, Harry. Kiedy Draco wyceluje w ciebie różdżką zrobisz tak.
Zaczął wywijać różdżką jak wariat. Uśmiechnąłem się drwiąco, gdy po skończeniu tych zabiegów różdżka upadła. Roześmiał się szeroko, mówiąc:
- Uups… moja różdżka jest trochę za bardzo rozochocona.
- Draco, nawet gdyby Potter zrobił blokadę prawidłowo, w co wątpię, to nie obroni się przed czarem, który nie trafi go bezpośrednio – dodałem z naciskiem.
Malfoy uśmiechnął się do mnie przyjaźnie. Może coś z niego jeszcze będzie?
- Raz… dwa… trzy… start! – krzyknął szmatławiec. Draco podniósł różdżkę i ryknął:
- Serpensortia!
Długi czarny wąż spadł ciężko na posadzkę, między pojedynkującymi się. Harry przestraszył się. Może nie do końca chodziło mi o coś takiego, ale… ogólnie pomysł był dobry. „Za eliksiry” – pomyślałem mściwie.
- Nie ruszaj się, Potter – wycedziłem. – Zaraz go usunę.
- Ja to zrobię! – zaoferował się kretyn w stroju śliwki.
- Już się boję – warknąłem cicho. Dracon uśmiechnął się szeroko.
Zgodnie z moimi przypuszczeniami, po próbie usunięcia węża, przez szmatławca, gad podskoczył do góry i już całkowicie wściekły ruszył w stronę Fincha – Fletcheya. Wzruszyłem ramionami z zamiarem skończenia tego przedstawienia, ale wtedy do akcji wkroczył… Potter. Z miną jakby nie wiedział co robi, podszedł do węża i… zasyczał. Jest wężousty!
- Pewno uważasz, że to bardzo śmieszne, co? – krzyknął puchon i wybiegł z sali.
Harry jest wężousty, to wiele zmienia. Nazwanie go dziedzicem Slytherina dopiero teraz, jest aczkolwiek zupełną bzdurą, to staje się całkiem logiczne. Machnąłem różdżką i wąż znikł.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz