Storm, White i dyrektor

Jakby na potwierdzenie przypuszczeń połowy szkoły, następnego dnia dziedzic spetryfikował Justyna Finch – Fletcheya i ducha Gryffindoru. Oczywiście Potter był na miejscu, gdy to się wydarzyło. Głupi szczeniak, po co pcha się tam, gdzie nie trzeba? Ma tą dziwną właściwość, że zawsze trafi w niewłaściwe miejsce o niewłaściwym czasie.

Zupełnie jak White. Po co przyłaziła i się na mnie darła jak opętana? Poza tym, nigdy w życiu, nie spodziewałem się, że ona może się tak zachować. I obezwać mnie takimi epitetami. Szczególnie, że nic się takiego nie wydarzyło!

„Nic się nie wydarzyło? Dziewczyna leżała przez trzy tygodnie w skrzydle szpitalnym, to nie jest nic” – pisnęło sumienie.

Zachowałem się całkiem zwyczajnie, jak JA. Potterowi też mówię, że jest idiotą, ale jakoś nie zaczyna pić własnych eliksirów.

Dzisiaj wreszcie mam lekcje z pierwszorocznymi gryfonami i ślizgonami. Zobaczę jak ona wygląda. Mam pewien pomysł, jak jej pomóc (i pomóc sobie przede wszystkim).

Otworzyłem loch – weszli z głupimi minami. Jak ja nie cierpię tych ich mimik – szlak człowieka trafia. Przecież, ja wcale nie gryzę. Po prostu wymagam, aby zaczęli CZYTAĆ INSTRUKCJĘ! Tylko tyle.

- Na dzisiejszej lekcji, będziecie ważyć eliksir Słodkiego Snu. Nie jest on trudny. Przeciwnie należy do najprostszych. Mam nadzieję, że uda wam się osiągnąć coś więcej niż… – chciałem powiedzieć „trucizny”, ale ugryzłem się w język – pomyje. Eliksiru tego nie ma w waszych podręcznikach, jednak dochodzę do wniosku, że umiejętność jego warzenia przyda wam się o wiele bardziej niż np. Eliksir Nadmiernego Pocenia się. Dokładna instrukcja znajduje się na tablicy. – Spojrzałem na Storm, była dosyć blada. – Powodzenia. I proszę was, abyście się choć raz przyłożyli.

Wzięli się do pracy, jak zwykle nie wiele im wychodziło, ale machnąłem na to ręką. Zastanawiające było to, że im prostszy był eliksir, tym więcej błędów popełniali. Strach pomyśleć, co by im wyszło, gdyby mieli zagotować wodę. Półtora godziny później, gdy zdawali próbki, kazałem Eunice zostać.

- Nie będę udawał, twoja dzisiejsza praca, jest niewiele lepsza od ostatniej, którą próbowałaś się zabić – zacząłem. – Sądzę jednak, że… po prostu wolniej od innych przyswajasz materiał. – Dziewczyna wlepiła we mnie wzrok. – Dlatego w środy i soboty o siedemnastej będziesz miała dodatkowe lekcje. Postaramy się nadrobić twoje braki.

- To bezsensu, panie profesorze. Ja po prostu jestem głupia – żachnęła się.

- O tym, czy jesteś głupia, sam zadecyduję – warknąłem. – Możesz już odejść.

Na nic lepszego nie wpadłem. Co mogłem innego zrobić? Przecież nie będę jej stawiał Wybitnych za próby samobójcze! Aż tak nie rusza mnie sumienie.

—————–

Przykryta białym prześcieradłem, nadal z wyrazem bólu na owalnej twarzy. Skamieniała, pozbawiona życia. A czego innego się spodziewałem? Najgorsze było jednak to, że miała buzię wykrzywioną od cierpienia. Kto, kto mógł ją spetryfikować?

- White i po co tak się zdenerwowałaś? – zapytałem ze złością. – Kto ci kazał miotać się, jak wariatka? A w ogóle po co do mnie przyłaziłaś? Co ty sobie wyobrażasz? Nie jestem, żadnym przyjacielem szlam, mieszańców, ani w ogóle PRZYJACIELEM. Wiesz co, nie cierpię cię. Od kiedy pojawiłaś się wszystko psujesz! Wywracasz, mój uporządkowany świat do góry nogami…

- Rozmawianie ze spetryfikowanymi nic nie da, Severusie – usłyszałem znajomy głos za plecami.

- Nie podsłuchuje się cudzych rozmów, dyrektorze – wycedziłem zimno.

- Severusie, chciałem ci coś opowiedzieć – otwierałem usta, ale przerwał mi – Posłuchaj, bo to jest ważne. Nie liczy się POCHODZENIE, KREW, ale SERCE.

- Wiem o tym, Dumbledore.

- Więc dlaczego, cały czas zachowujesz się jakbyś o tym, nie wiedział? – bystre oczy świdrowały mnie.

- Zachowuję się jak chcę! A TOBIE nic do tego…

- Wyjdziemy, teraz z zamku. Spadł pierwszy śnieg, pierwsze przymrozki chwyciły ziemię.

- Ale…

- Żadne „ale”, Severusie – przerwał, jego głos był cichy, spokojny, ale jednocześnie mocny i pełen siły.

Wzruszyłem ramionami, czując się jak mały chłopiec przyłapany na nieposłuszeństwie.