Dzień przed meczem

Puchoni i Krukoni z piątego roku nigdy jeszcze nie przeżyli tak spokojnej lekcji eliksirów.

Nie odjąłem żadnych punktów, nie skrytykowałem nikogo, ani niczego co zrobili i co szumnie nazwali eliksirem spokoju. Właściwie poza wycedzeniem słów:

- Składniki macie w książkach na stronie 87. Po lekcji oczekuję pozostawienia fiolek z miksturą spokoju na moim biurku – nie powiedziałem nic. Siedziałem tylko, a ból w nodze stawał się coraz silniejszy.

Drzwi lochu otworzyły się niespodziewanie i stanął w nich Quirell.

- S – s – severusie, d – d – dyrektor c – cię w – wzywa - powiedział, a widząc moje spojrzenie dodał – N – n – natychmiast. J – ja z – zajmę s – się u – uczniami.

Wstałem i kuśtykając udałem się do gabinetu Dumbledore’a. Byłem niemal pewien, że dyrektor wie o mojej nocnej eskapadzie.

Świetnie! Po prostu świetnie! Bydle Hagrida mało nie odgryzło mi nogi, a teraz jeszcze stracę pracę za próbę ukradnięcia kamienia filozoficznego. Komuś postronnemu może się wydawać, że mi na niczym nie zależy, ale…

W połowie drogi spotkałem Albusa. Czekał na mnie.

- Severusie! – uśmiechnął się szeroko, ale znów uśmiech nie objął jego oczu. 

Kłopoty.

- Słucham? – zapytałem może trochę zaczepnie, ale… miałem tego wszystkiego naprawdę serdecznie dosyć.

- Może wyjdziemy na dwór?

- Jeśli sobie tego życzysz Dumbledore – mruknąłem sucho. Chce mnie wywalić z pracy poza szkołą? Nie ma sprawy.

Wyszliśmy na błonia. Mimo mrozu wcale nie było mi zimno. Wprost przeciwnie, w środku cały kipiałem. Rozsadzała mnie bezsensowna furia, że oto człowiek, któremu zawierzyłem swoje życie, zwyczajnie ma mnie gdzieś.

- Severusie, to nie tak jak myślisz – zaczął dyrektor.

- A jak myślę? – spytałem ze złością.

- Kamień jest bezpieczny bez twoich heroicznych prób. Sam chyba musiałeś zauważyć, że tylko naprawdę potężny czarodziej da radę ominąć Puszka. A oprócz niego jest jeszcze masa innych przeszkód – perswadował

- Ale Quirell… – zacząłem.

- Posłuchaj sam siebie, Severusie. Quirell jest młodym, przerażonym człowiekiem. Nie przeczę, że zna się na czarach, ale czy ktoś, kto boi się własnego cienia nie posiadając nic wartościowego, nie byłby szaleńcem kradnąc kamień filozoficzny i stając się najbardziej narażonym na ataki czarodziejem? – miał rację.

Wiedziałem, że ma świętą rację, ale…

- A jeśli on nie chce ukraść kamienia dla siebie? – próbowałem ratować swój punkt widzenia.

- Och, Severusie, Severusie – Dumbledore pokręcił głową z niedowierzaniem. - Idąc tym tokiem rozumowania każdy jest podejrzany.

Oboje spojrzeliśmy na wejście do zamku, z którego powoli wychodzili uczniowie. Odwróciłem się w stronę dyrektora, jego wzrok nadal był nieprzejednany, ale teraz wiedziałem przynajmniej, że nie wyrzuci mnie z pracy.

- Korzystając z okazji udam się do Hagrida – powiedział. – Chcesz iść ze mną?

- Nie, zaraz mam kolejną lekcję Albusie – odparłem.

Wracając do szkoły natknąłem się na Harrego Pottera, Ronalda Weasleya i Hermionę Granger. Z dziwnymi minami powiedzieli mi: „Dzień dobry”.

Coś knuli…

- Co tam masz, Potter? – zapytałem wskazując na książkę, którą trzymał pod pachą.

„Quidditch przez wieki” – a cóżby innego!

- Książek z biblioteki nie wolno wynosić poza obręb szkoły. Daj mi ją. Gryffindor traci pięć punktów – i pokuśtykałem dalej.

Miałem głęboko gdzieś, jakie uczucia Harrego teraz ranię. Jakoś moimi uczuciami nikt się nie martwił!