Święta

Odpakowałem prezent Blanche. Mały, srebrnego koloru łańcuszek wypadł na biurko. Przyjrzałem mu się uważnie. Z pozoru nie wyróżniał się niczym nadzwyczajnym. Ot zwykły srebrny łańcuszek jakich wiele, ale po bliższym przyjrzeniu się dostrzegłem, wyryte na blaszce dziwne znaki.

Odłożyłem medalion na bok i zajrzałem powrotem do pudełka. „Niech pan, nosi ten łańcuszek zawsze przy sobie, być może nadejdzie chwila, że okaże się on panu bardzo przydatny. Blanche”. Uśmiechnąłem się pod nosem. O co jej mogło chodzić? Odwróciłem maleńką kartkę na drugą stronę „PS: I niechże pan przyjmie ten prezent!”.

Po lochu rozniósł się dziwny dźwięk. Gdyby ktoś mnie nie znał i nie znał tego miejsca mógłby pomyśleć, że ja Pierwszy Postrach Hogwartu się śmieję!

Minęły święta. Wbrew swoim postanowieniom wrzucenia medalionu od Blanche głęboko na dno kufra, nosiłem go, ukrytego pod sztandarowym mundurem pierwszego nietoperza na szyi.

Zacząłem także uczyć Wielkiego Bohatera oklumencji. I choć nie szczędziłem mu złośliwych komentarzy, musiałem sam przed sobą przyznać, że przebrzydły dzieciak, nie był taki najgorszy. Brakowało mu talentu (bo do eliksirów niewątpliwie miał talent, choć głęboko ukryty w tym pustym czerepie) i brakowało mu chęci (mi także brakowało do nauczania tego tępawego idioty), ale niewątpliwie mógł się nauczyć. Oczywiście nigdy nie zostałby w tej dziedzinie Mistrzem, ale umiałby przynajmniej bronić dostępu do swoich myśli.

Rzuciłem wściekłe spojrzenie na loch. A jednak Potter, miał potencjał. Przypomniałem sobie scenę sprzed kilku dni.

- …poczujesz się łatwą zdobyczą Czarnego Pana! Głupcy, którzy mają serce na wierzchu, którzy nie panują nad swoimi emocjami, którzy nurzają się w smutnych wspomnieniach i pozwalają łatwo się sprowokować… innymi słowy ludzie słabi… nie mają żadnych szans przeciwko jego mocy! Potter, on spenetruje twój umysł z dziecinną łatwością! – próbowałem uzmysłowić mu, że ma potężniejszego wroga niż mnie.

- Nie jestem slaby! – w odpowiedzi wyszeptał cicho, a ja… ja uwierzyłem.

Przez krótką chwilę, wierzyłem, że ten mały bubek, może ocalić ludzi. Rozerwałem kopertę z listem od Narcyzy.

Sev,

Jak dawno do Ciebie nie pisałam. Całe wieki… Prawda jest taka, że pisze, gdy mam jakiś problem, albo chce się wyżalić. Marna ze mnie przyjaciółka. I znów…Mam problem, mam straszny problem…

Czarny Pan interesuje się Draconem. Nie wiem kiedy, ale jestem niemalże pewna, że pragnie wcielić go w szeregi Śmiercożerców. Lucjusz nie jest tym zachwycony, ale… na pewno się zgodzi. Znasz go. Pamiętasz przysłowie: dla przyjaciół dał się powiesić? Mój mąż dla Tego Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać poświęci nawet własnego syna.

Zapewne zastanawiasz się, dlaczego Ci o tym piszę. Błagam Cię, zaklinam na wszystko w co tylko wierzysz, dowiedz się co ma się stać z Draconem. Sev, pamiętaj, że to moje jedyne dziecko, Twój chrześniak, nie możesz pozwolić, aby stał się takim wrakiem jak…

Musimy zapobiec kolejnemu przekreślonemu istnieniu. Nas nie da się uratować, ale uratujmy mojego syna!

Ostatnio wiele myślę. O tym jak mogło być. Jak naprawdę mogło być. Wiesz, co było naszym przekleństwem? Magia. Magia jest przekleństwem czarodziei. A mugole, są przegrani, bo nie mają magii. Słyszałeś podobny paradoks? To co powinno nas wywyższać ogranicza nas. Spycha do rzędu niższego niż mugole i jednocześnie wywyższa nas ponad ich.

Ty, Lucjusz, Morgana, ja trochę pośrednio, ale zawsze, tylu naszych znajomych… wszyscy zniewoleni przez Czarnego Pana. Bez wolnej woli, bez wyboru… Skazani na wegetację, a przecież mieliśmy zostać wywyższeni. Mieliśmy być NAD, a jesteśmy tak strasznie nisko…

Sev, zaklinam Cię: pomóż mi ocalić Dracona! Błagam…

Narcyza

PS: Niech on jeden z nas wszystkich będzie szczęśliwy… Niech żyje bez ręki tyrana nad głową…

—

Czarny Pan przechadzał się po kamiennej posadzce w Smutnym Dworze. Niedaleko kamiennego krzesła czaiła się Morgana, sprawiając wrażenie wyraźnie zdegustowanej zaistniałą sytuacją. Cały krąg śmierciożerców wpatrywał się w sylwetki ludzi stojących w kręgu.

- Oto moi najwierniejsi! – zasyczał Ten Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać wskazując na ludzkie trupy.

Wytężyłem wzrok, aby rozpoznać postacie. Rudolf Lestrange z dziwnym błyskiem w oku patrzył w miejsce pomiędzy mną, a Lucjuszem. Trupio blady Antonin Dołohow uśmiechał się drwiąco, błyskając żółtymi zębami. Rookwod z miną znudzonego mopsa bawił się różdżką, Maverick obcharkiwał posadzkę. Moją uwagę skupiła jednak postać kobiety. W nonszalanckiej pozie, z bezczelnym uśmiechem na pogardliwie wygiętych wargach Bellatrix Black sprawiała wrażenie jakiegoś monstrum. Bestialskiego monstrum. Jakiejś Bogini Zniszczenia, Pani Ciemności. Sprawiała wrażenie wcielenia zła, w kobiecej skórze…

- Szaleńcy – syknęła Morgana, stając pomiędzy mną, a Lucjuszem.

- Wszyscy jesteśmy szaleńcami, służymy kolejnemu szaleńcowi – wycedziłem.

- Szaleńcami? – zadała retoryczne pytanie. – Nie, raczej wszyscy jesteśmy przegrani…

Poczułem jak jakieś dziwne ciepło wydobywa się z medalionu i kojącymi falami rozlewa się po moim organizmie.