Najważniejsza przepowiednia

Hiena i Manfred wchodzili na tą przeklętą górę. Wlokłem się za nimi niczym ich cień. Niewiele rozmawiali. Właściwie to nie powiedzieli kompletnie nic. Byliśmy prawie na samym szczycie, gdy mężczyzna obrócił się w stronę Hepzibah i cicho wyszeptał:

- Will, muszę to zrobić.

A potem nie dając ani słowa wyjaśnienia… zepchnął ją z góry, z samego szczytu…

- CO TY ZROBIŁEŚ?! – wydarłem się na niego, nie zwracając uwagi na to, że krzyczenie na wspomnienie Manfreda jest ostatnim bezsensem.

- To był jedyny, jedyny bezbolesny sposób, żebyś wróciła, Hep – wydyszał. – Będę tu czekać na ciebie, w tym miejscu. Razem skończymy przytułek.

Coś szarpnęło mnie do tylu i z zawrotną szybkością pędziłem przez jakiś ciemny tunel.

—

Siedziałem naprzeciw Albusa Dumbledore’a w gabinecie dyrektorskim. Palcami nerwowo bębniłem o blat stołu. Nie do końca uważnie wysłuchałem monologu dyrektora i prawdę powiedziawszy nie rozumiałem, dlaczego akurat ja mam nauczać Harryego Pottera oklumencji.

- Pan chyba żartuje! – parsknąłem w końcu. – Z własnej woli mam nauczać Pottera?

- Severusie, chyba rozumiesz, że sytuacja w jakiej znalazł się Harry jest bardzo nietypowa – odpowiedział uprzejmie dyrektor. – Sam nauczałbym chłopca, gdyby nie zaistniałe komplikacje…

- Ale, ja? Potter przy mnie nie nauczy się niczego! – zaprotestowałem.

- Severusie, rozumiem twoją troskę o edukację Harrego, ale chciałbym zauważyć, że nauczasz tego chłopca piaty rok eliksirów z dobrym skutkiem – zripostował.

Przez chwilę miałem zamiar powiedzieć jakie są wyniki Złotego Chłopca w eliksirach. Jednak jak zwykle tylko zachrzęściłem ze złości zębami i rzuciłem wściekłe spojrzenie w kierunku Dumbledore’a.

- Do oklumencji potrzeba spokoju, wyciszenia, umiaru. Żadnej z tych cech nie posiada Potter! – warknąłem.

- Harry ma w sobie potencjał, czuję to! – zagrzmiał dyrektor.

- A ja czuję, że te lekcje to idiotyzm! – wściekłem się.

Zamilkliśmy oboje.

- Potter, nie nauczy się przy mnie niczego. A ja nie chcę tracić wolnego czasu na tego małego, zadufanego w sobie bubka…

- Harry, to nie James! – przerwał mi Dumbledore. – Kiedy wreszcie to do ciebie dotrze?

- A jest jakaś różnica? – zapytałem.

—

Stałem w gabinecie Moody’ego. On i Hiena ślęczeli nad jakąś grubą księgą i wertowali ją zaciekle. Schyliłem się, aby zobaczyć tytuł. „Przewidywanie proroctw. Czyli jak odczytać nieodczytywalne” Mirandy Groshman. A więc kolejna przepowiednia Hepzibah, tylko po co ją odczytywać?

- Will, przeczytaj ją jeszcze raz na głos – poprosił Manfred.

Dziewczyna chrząknęła znacząco, co wprawiło nauczyciela w rozbawienie i teatralnym głosem zaczęła:

Gwiazdy konstelacji zjednoczenia,

Przegranego odkupi Dziecię Słońca,

Śmierć odmieni Życie obojga,

Drogą ostów kroczy Potomek Jelenia,

Mrok gwiazdy spowija Przegranego,

Konanie Psa przyniesie zrozumienie,

Gdy Trzmiel trzeci raz skłamie,

I wyda Przegranego na niełaskę,

Potomek Jelenia pokona Bestię.

Roześmiała się perliście, a ja kolejny raz odniosłem dziwne wrażenie, że to nie jest ten głupi, dziki hienowaty śmiech. Kolejny raz poczułem szarpnięcie i z zawrotną prędkością pędziłem przez czarny tunel.

Straciłem przytomność. Ocknąłem się koło kominka w Pokoju Wspólnym. Na stoliku nieopodal leżała kartka, a na niej słowa przepowiedni z drugiego wspomnienia.

Jak się potem miało okazać najważniejszej przepowiedni Hieny i zarazem ostanie.