Kiedyś cię dopadnę

Wzruszyłem ramionami słuchając wrzasków Minerwy McGongall. Kobieta chyba miała wyraźne pretensje o jakąś głupią piosenkę śpiewaną przez wychowanków z mojego domu. Z jej bełkotu powoli wyłoniłem kilka niezrozumiałych wyrazów: „Weasley jest naszym królem”, „miotła”, „kafel”, „Błogosławiony Harry Potter”, „prowokacja”, „ta stara ropucha”, „wywalenie z drużyny”. Przez chwilę jeszcze nie przerywałem Minerwie zastanawiając się, dlaczego ona akurat mi o czymś takim mówi.

- Ty mnie w ogóle słuchasz? – zapytała podejrzliwie.

- Oczywiście – odparłem spokojnie.

- Już trzeci raz nazwałam ślizgonów „przebrzydłymi, oślizgłymi gnidami”, a ty nawet się nie skrzywiłeś! – rzuciła zajadle.

Faktycznie jej nie słuchałem. Prawdę powiedziawszy nie było mnie na meczu Slytherin – Gryffindor. Nie miałem pojęcia co tam się stało.

- Ostatnio zachowujesz się dziwnie – syknęła, obróciła się na pięcie i z miną urażonego lwa wyszła z Pokoju Nauczycielskiego.

Flitwick zacmokał i uśmiechnął się dziwnie. Spojrzałem na niego pytająco.

- Nie mam nic przeciwko kumoterstwu z wrogiem – powiedział spokojnie. – Byle w dobrej wierze oczywiście – dodał po chwili zastanowienia.

Skrzywiłem się nagle. Zapiekł mnie Mroczny Znak.

- Co ty sugerujesz? – warknąłem.

- A czy ja coś sugeruję, przyjacielu? – karzeł zeskoczył ze stołka i radośnie wyszedł z Pokoju Nauczycielskiego.

—

Na zebraniu członków Zakonu Feniksa kręciłem się niespokojnie. Moody przytaczał przydługie monologi o śmierciożercach (łypiąc na mnie groźnie). Dumbldeore uśmiechał się dobrodusznie, Kingsley bębnił palcami o blat stołu (zapewne licząc chwile do końca), Artur Weasley patrzył z zainteresowaniem w okno, a reszta zebranych była wyraźnie zajęta czymś innym niż słuchaniem aurora. Skrzywiłem się z niesmakiem. Banda idiotów.

- I dlatego, nie możemy układać się z olbrzymami! – zakończył tryumfalnie Alastor Moody.

Rzucił mi spojrzenie, jakbym lada chwila miał, przemienić się w olbrzyma.

- Wspaniała mowa! – zawołał Ethan. – W życiu nie słyszałem głupszego monologu. Jeżeli ma pan zamiar walczyć ze śmierciożercami sam, to możemy od razu wyrzucić różdżki i liczyć na to, że Czarny Pan zabije nas łagodną śmiercią. Łagodną? – zadał sobie retoryczne pytanie. – Powiedzmy… kilka cruciatusów i jedna Avada – roześmiał się pusto i wyszedł z sali.

Dumbledore rzucił wszystkim smutne spojrzenie.

- Muszę zgodzić się z Ethanem. Czy nam się to podoba, czy nie musimy układać się z kim się da – powiedział.

- Co to za jeden? – zasyczał auror.

- Ethan Romulus White – wyjaśnił uprzejmie dyrektor. – Przewodniczący Rady Elfów.

- Nie ufam elfom – warknął Moody.

- Stała czujność! Stała czujność! – sparodiowałem go. – Wszyscy pamiętamy… Rok w kufrze?

Auror wyciągnął różdżkę i już szykował się do ataku. Gdyby nie interwencja dyrektora pokazałbym temu szmaciarzowi, czym jest stała czujność…

- Dopadnę cię, Snape. W jakiejś ciemnej uliczce, kiedy nie będzie w pobliżu nikogo i dopadnę cię – usłyszałem cichy szept, gdy wychodziłem.