Wracam

- Brawo! – krzyknęła rozwścieczona Minerwa. – W życiu nie widziałam, bardziej… bardziej… głupiego, samolubnego, egoistycznego… – była wyprowadzona z równowagi.

Musze przyznać, że sam ledwo stałem, ten idiota Knot przyprowadził do zamku dementora. A stworzenie wyssało z młodego Croucha duszę! Gratulacje!

- Proszę uważać, na to co mówisz! – oburzył się idiota.

Nie, PERNAMENTNY idiota.

- Trzeba także, uważać na to, co się robi – zauważyłem złośliwie.

- Jestem ministrem magii… – zaczął, ale przerwałem mu.

- To żaden argument – warknąłem.

- Dla niego to argument na WSZYSTKO! – wydarła się McGonagall. Dygotała z zimnej furii.

Wpadliśmy do Skrzydła Szpitalnego.

- Gdzie jest Dumbledore?

- Nie ma go tutaj – do naszej kłótni przyłączyła się Molly Weasley. No tak brakowało tylko tej herod mamki. – To jest sala szpitalna, panie ministrze, i chyba powinien pan…

Drzwi się otworzyły i wszedł dyrektor.

- Co się stało? – czyżby kłótnia przybierała poważniejsze wymiary? – Dlaczego ich niepokoicie? Minerwo, jestem bardzo zaskoczony… prosiłem cię, żebyś pilnowała Barty’ego Croucha…

- Nie ma potrzeby go już pilnować, Dumbledore! Pan minister już o to zadbał! – zauważyła wściekle.

Włączyłem się do dyskusji. Chyba jako jedyny panowałem nad swoimi nerwami. Tylko, że ja musiałem, musiałem zapanować. Przecież niedługo wspaniały dyrektor wyśle mnie do złego czarodzieja.

Mdliło mnie w środku, gdy o tym myślałem. Każda minuta mojej nieobecności to kara. Czuję, że nie będzie mnie na uczcie pożegnalnej, o ile w ogóle przeżyję to spotkanie…

- Kiedy powiedzieliśmy panu Knotowi, że schwytaliśmy śmierciożercę odpowiedzialnego za ostatnie wydarzenia uznał, że jego osobiste bezpieczeństwo zostało zagrożone. Uparł się, by wezwać dementora, by towarzyszył mu, gdy wejdzie do zamku. Zabrał go do gabinetu, gdzie Barty Crouch…

- Mówiłam, mu, że nigdy się na to nie zgodzisz, Albusie! Powiedziałam mu… – głos Minerwy coraz bardziej się ode mnie oddalał.

Może dopiero w tej chwili zrozumiałem, że Ten – Którego – Imienia – Nie – Wolno – Wymawiać NAPRAWDĘ zmartwychwstał. Z duszą czy bez Barty Crouch Junior wykonał swoje zadanie.

I teraz przychodzi kolej na mnie. Na Snape’a. Na zdrajcę, na oszusta, na dwulicowego nietoperza bez serca. To się nigdy nie skończyło, to dopiero zaczęło się dziać. Jeśli raz uciekniesz, będziesz uciekał przez całe życie. Czy ja kiedyś uciekłem? Nie, choć może? Naddall wiele razy mówiła, że się chowam.

A może ja po prostu nauczyłem się żyć z maską na twarzy i teraz nie umiem jej już zdjąć? Czy jestem tak samo ślepy jak Knot? Patrzę przez pryzmat tego, co dla mnie najlepsze? Chyba, tak. Choć z drugiej strony w pełni akceptuję powrót Czarnego Pana. Nie chowam się jak tchórz za murkiem słów. Przyjmuję do wiadomości prawdę, nawet taką, która może mi się nie spodobać. „Czy na pewno przyjmujesz do wiadomości każdą prawdę?” – pisnął cichy głosik w mojej głowie. Pokręciłem niedostrzegalnie głową. Pieprzony głos sumienia…

Dziś do niego wrócę. Czy mi wybaczy? Lord Voldemort nie wybacza. Choć mogę być mu potrzebny. Tego powinienem się trzymać w rozmowie z nim. A co potem? Jeżeli przeżyję? Bałem się tej ewentualności. Bałem się, że przeżyję.

- On nie mógł wrócić, Dumbledore, on po prostu nie mógł… – wyszeptał Knot.

Mały, uparty hipokryta. Jest szansa, aby go przekonać. Tylko czy on się chce przekonać? Nie wystarczą słowa, trzeba pokazać czyny… Szybkim, pewnym krokiem podszedł do niego. Podwinąłem lewy rękaw i pokazałem mu znak.

- Patrz – zacząłem szorstko. – Patrz. Mroczny Znak. Nie jest już tak wyraźny, jak jeszcze godzinę temu, kiedy był całkiem czarny, ale wciąż go widać. Czarny Pan wypalił taki znak każdemu śmierciożercy. Żeby się nawzajem rozpoznawać i żeby on mógł nas do siebie wezwać. Kiedy dotknął tego znaku na ramieniu jakiegoś śmierciożercy, mieliśmy natychmiast deportować się i aportować u jego boku. W ciągu tego roku mój znak stawał się coraz bardziej wyraźny. Karkarowa również. Jak myślisz, dlaczego Karkarow uciekł tej nocy? Obaj poczuliśmy, że pali nas ten sam znak. Obaj zrozumieliśmy, że on powrócił. Karkarow boi się zemsty Czarnego Pana. Zdradził zbyt wielu śmierciożerców, by spodziewać się miłego powitania – zakończyłem.

Knot przez chwilę z widoczną odrazą wpatrywał się w ciemne miejsce na moim przedramieniu, a potem spojrzał na Dumbledore’a. Nie uwierzył. Zrozumiałem to wcześniej, zanim powiedział:

- Nie wiem, o co ci chodzi, Dumbledore, tobie i twoim podwładnym, ale usłyszałem już dość. Nie mam nic więcej do dodania. Jutro skieruję się z tobą w sprawie dalszego kierowania tą szkołą. Muszę wracać do ministerstwa – chaotyczna wypowiedź, kompletnie pozbawiona głębszego sensu. – Twoja nagroda – warknął w stronę Pottera. – Tysiąc galeonów – dodał. – Powinna się odbyć uroczysta prezentacja zwycięzcy, ale w tych okolicznościach…

Nacisnął na głowę swój żółty melonik i wyszedł ze Skrzydła Szpitalnego. Dumbledore odwrócił się w naszą stronę.

- Mamy sporo do zrobienia. Molly, chyba mogę liczyć na ciebie i Artura, co?

- Oczywiście. Artur dobrze Knota zna. W ministerstwie trzyma go tylko sympatia do mugoli. Knot uważa, że Arturowi brakuje dumy, którą powinien odznaczać się każdy czarodziej.

- Więc muszę mu wysłać wiadomość. Trzeba powiadomić wszystkich, którzy mogą nam uwierzyć, a Artur łatwo dotrze do tych pracowników ministerstwa, którzy nie są tak krótkowzroczni jak Knot – powiedział dyrektor.

- Ja powiadomię tatę – zaoferował się najstarszy syn Weasleyów. – Natychmiast.

- Świetnie. Opowiedz mu, co tutaj się wydarzyło. Przekaż, że wkrótce skontaktuję się z nim osobiście. Ale niech zachowa dyskrecję. Jak Knot dowie się, że mieszam się w sprawy ministerstwa…

- Niech pan będzie o to spokojny – odpowiedział i wyszedł.

- Minerwo, chcę się jak najszybciej zobaczyć z Hagridem. Niech przyjdzie do mojego gabinetu. I… z Madame Maxime, jeśli wyrazi na to zgodę. McGonagall skinęła głową i szybko opuściła salę.

- Poppy – komenderował dalej Dumbledore – czy byłabyś tak uprzejma i zeszła do gabinetu profesora Moody’ego? Myślę, że zastaniesz tam domową skrzatkę, Mrużkę, pogrążoną w rozpaczy. Zrób z nią, co uważasz za słuszne, i zaprowadź ją z powrotem do kuchni. Zgredek na pewno się nią zaopiekuje – zakończył.

- O –oczywiście – wyjąkała Pomfrey i wyszła.

- A teraz nadszedł czas, by dwie obecne tu osoby poznały swoją prawdziwą tożsamość. Syriuszu, może odzyskałbyś swą normalną postać? Wielki czarny pies zamienił się w znienawidzonego przeze mnie mężczyznę.

- Syriusz Black! – krzyknęła Molly Weasley i odskoczyła od łóżka.

- Mamo, uspokój się! On nie jest groźny! – zawołał Ronald Weasley.

- Co on tu robi? – zapytałem dziwnie spokojnym głosem.

- Jest tutaj na moje zaproszenie – rzekł dyrektor. – Jak i ty, Severusie. Ufam wam obu. Nadszedł czas, byście zapomnieli o dawnych urazach i zaufali sobie – zakończył.

Ja mam się z nim zaprzyjaźnić? Przez chwilę mierzyłem tego psowatego idiotę wściekłym spojrzeniem. W końcu podałem mu rękę.

- Na razie musi nam to wystarczyć. Teraz mam dla każdego z was zadanie. Reakcja Knota, choć można się było jej spodziewać zmieniła wszystko. Syriuszu, musisz natychmiast ruszać w drogę. Musisz powiadomić Remusa Lupina, Arabellę Figg, Mundungusa Fletchera, naszych starych druhów. Przyczaj się przez jakiś czas u Lupina. Skontaktuję się tam z tobą.

- Ale… – Potter jak zwykle miał obiekcje.

- Wkrótce się zobaczymy, Harry – wzruszające. – Obiecuję. Ale muszę zrobić wszystko, co w mojej mocy, przecież to rozumiesz, prawda?

- Tak… Tak, oczywiście – nie zabrzmiało to wyjątkowo wiarygodnie.

Dyrektor spojrzał na mnie uważnie i zarazem jakoś tak smutnie.

- Severusie – zaczął – chyba wiesz, o co muszę cię poprosić. Jeśli jesteś gotów…

- Jestem – przerwałem.

Byłem gotowy? Nie, raczej byłem nieprzygotowany, ale… Wiedziałem, że muszę, to zrobić. Muszę wrócić.

- No to powodzenia – usłyszałem jeszcze za nim zamknąłem drzwi.