A światłość zrodzona z ciemności odkupi przegranego

Hiena. Nigdy nie mówiła wiele. Zazwyczaj tylko chichotała.

Ledwo udawało jej się jakkolwiek zdać z klasy do klasy. Zaklęcia i wróżbiarstwo, jedyne co jej wychodziło.

Zawsze śmialiśmy się z jej antytalentu do eliksirów. Slughorn, w piątej klasie, zakazał jej zbliżania się do kociołków.

- To zbyt niebezpieczne – rzucił lekkim tonem. – Nie zrozum mnie źle, ale mam nadzieję, że to nasz ostatni wspólny rok – uśmiechnął się przymilnie.

Hiena spojrzała na niego i zachichotała.

- Ja też – odpowiedziała, a gdy Slughorn poszedł do innego stolika, dodała – Białe Dziecko odkryje, twój błąd, co świat magii istnień kosztował legion.

Przepowiednie.

Zawsze przepowiadała. Na początku było to denerwujące, a potem próbowaliśmy zgadnąć, o co jej może chodzić.

Najciekawsze u prawdziwych wróżbitów jest to, że oni sami nie wiedzą co mówią.

A może rozumieją, ale nigdy nie chcą powiedzieć wprost?

- Severusie, Gabriele, czy mógłbym was prosić… – zaczął Dumbledore wyrywając mnie z moich myśli.

- Czarna Puszcza? – wpadła mu w słowo Naddall.

Skinął głową.

- Żaden problem, a ty Snape? – zwróciła się do mnie i uśmiechnęła złośliwie.

- Na mnie też może pan liczyć, dyrektorze – odparłem natychmiast.

- Wierny pies…

- Chciałbym, abyście skontaktowali się w Czarnej Puszczy z jednym moich znajomych – przerwał jej Dumbledore.

Dziewczyna obdarzyła go wściekłym spojrzeniem.

– Nazywa się Gordon McDry…

- McDry? – zapytałem zdumiony.

- Gordon? – wtrąciła z niedowierzaniem Naddall. – TEN Gordon? Ten Gordon, którego profesor Norril zamienił w żuka gnojownika i wszyscy musieliśmy go szukać?

Zaczęła się śmiać. Głośny, ostry śmiech ciął powietrze w gabinecie dyrektora.

Włosy zjeżyły mi się na karku. Dumbledore zdjął okulary i zaczął je przecierać magiczną szmatką.

- Ale miałeś minę Snape, jak coś chrupnęło pod twoim butem – wydusiła w końcu i po chwili znów zaczęła rechotać.

Poczułem, że się czerwienię. Ja naprawdę wierzyłem, że rozdeptałem tego cholernego puchona.

- Zamknij się wreszcie – wycedziłem zimno.

Spoważniała.

- O co chodzi, Snape? Nie lubisz wspomnień? – zakpiła.

————–

Powoli zmierzchało. Jezioro wyglądało całkiem malowniczo na tle, Zakazanego Lasu.

Jeszcze tydzień temu, w taki wieczór jak ten wziąłbym Narcyzę na spacer, ale teraz? Teraz najchętniej bym ją rozszarpał.

Głupia, nadęta hipokrytka, wyzywałem ją w myślach.

W oddali zobaczyłem Evansównę, jak zwykle płakała przez Pottera. Wzruszyłem ramionami. Co mnie to obchodzi? Co mnie w ogóle obchodzi, zachowanie jakiejś szlamy?

- Nie można czekać w nieskończoność, na taflę słońca w mroku gwiazdy – usłyszałem spokojny głos Hieny.

Spojrzałem na nią zdumiony. Zachichotała zawstydzona własnymi słowami.

- Jak zwykle gadam od rzeczy – szepnęła i znów się roześmiała.

- Nie bardziej niż zwykle – powiedziałem spokojnie.

- Nie cierpię tego daru – wyznała i znów się uśmiechnęła. – To takie irytujące. Patrzysz na kogoś i zaczynasz gadać od rzeczy.

- Zawsze tak masz? Nawet jak kogoś nie znasz? – zdziwiłem się.

- Tak.

Spojrzałem mimowolnie w stronę Evansówny. Hiena podążyła za moim wzrokiem i odparła:

- Jelenia miłość, zrodzi dziecię białe, śmierć niesie nadzieję – zachichotała.

- I to na pewno się spełni? – dociekałem.

Wzruszyła ramionami. Nagle coś wpadło do mi do głowy.

- Słuchaj Hiena, ja nie chcę być wścibski, ale… ee… o Gabriele? – wyszło niemrawo.

- Jej gwiazda wzejdzie, gdy przegrany pokona śmierć.

Roześmiałem się gardłowo.

- I wszystko jasne, co? – zapytałem.

Zachichotała. Głupi śmiech wypełnił błonia. Hiena spojrzała na mnie badawczo, tymi swoimi żółtymi ślepiami.

- A Światłość zrodzona z Ciemności odkupi Przegranego.

Zmrużyłem oczy nadal patrząc w stronę Evansówny. 

- Idziesz do niej?

- Tak.

- Wiesz, że... Naddall nie byłaby zachwycona waszą przyjaźnią - powiedziałem spokojnie.

- Trudno - odparła Hiena i zachichotała.

Jak zwykle.