Bezradność

- Co ci jest? – dopadłem do niej przerażony.

Hiena była niemalże przezroczyście blada, cienkie strużki potu lały się z jej twarzy. Bordowe włosy były dziwnie oklapnięte, a żółte oczy błyszczały dziko. Przez chwilę słaniała się na nogach, a potem runęła jak długa na kamienną posadzkę. Nie zdążyłem jej złapać. Przerażony przykucnąłem przy niej. Niemal jak w konwulsjach wiła się po podłodze.

- Co się dzieje? – pytałem przerażony.

- Co ty robisz, Smark? – usłyszałem tuż nad głos Jamesa Pottera.

- Nie twój interes – prychnąłem.

Nie siliłem się na nieuprzejmość tonu czy na złośliwości. Ważniejsza była Hiena, o wiele ważniejsza niż zatargi z tym gryfońskim idiotą.

- Masz zamiar tak stać, czy mi pomożesz? – wycedziłem łypiąc na niego spode łba.

Potter patrzył na mnie z rozdziawioną gębą. Stłumiłem potężną chęć uderzenia go czymś mocnym w głowę.

- Co mam zrobić? – zapytał w końcu.

Jęknąłem w duchu nad głupotą tego człowieka.

- A jak myślisz? – nie dałem rady nie rzucić w niego złośliwą uwagą. – Pomóż mi. – warknąłem.

Ku mojemu zdziwieniu gryfon pokiwał głową na znak zgody. Wyczarował nawet mary i delikatnie przytrzymując głowę Hepzibah pomógł przenieść mi ją na nosze. Nie czekając na niego zacząłem iść do skrzydła szpitalnego.

- Idę z tobą – usłyszałem, po kilku sekundach.

- Obejdzie się – wycedziłem zimno.

- Nie, nie obejdzie, Snape – odwarknął cicho.

—

Obiad w Wielkiej Sali zapowiadał się wyjątkowo nudno. Przeżuwałem kawałek niedogotowanego befsztyku zastanawiając się, jakim cudem na cały pyszny obiad akurat ja mam dziwne szczęście trafić na ten jedyny kawałek niedogotowany.

- Nie rozumiem dlaczego, osoby nieczystego pochodzenia miałyby się uczyć razem z normalnymi uczniami – usłyszałem przesłodzony głos Umbridge.

- Dolores, nie rozumiem, o kogo ci chodzi – odpowiedział chłodno dyrektor.

- W szkole jest siedmiu uczniów, których rodzice nie są ludźmi w pełnym tego słowa znaczeniu – wyjaśniła uprzejmie.

Poczułem, jak krew odpływa mi z twarzy. Przełknąłem na pół przeżuty kawałek mięsa i spojrzałem na nią zimno.

- Na przykład kto? – rzuciłem lodowatym tonem. 

– Merrwick, White, Storm, Namarck… – zaczęła wyliczać.

Mimowolnie wstałem. Dumbledore rzucił mi przerażone spojrzenie. Rękę zacisnąłem na różdżce. Niech powie jeszcze słowo, niech da mi pretekst…

- Severusie – zaczął dyrektor, ale umilkł pod wpływem mojego wzroku.

- Już zjadłeś obiad? – zdziwiła się przerośnięta ropucha.

- Nie… mam… ochoty… jeść… w… tym… towarzystwie – wycharczałem i nie czekając na odpowiedź wyszedłem z Wielkiej Sali.

—

Sprawiała wrażenie, tak okropnie kruchej, kiedy leżała na łóżku w sali szpitalnej. Od dwóch dni nie dawała znaku życia.

- Panie, dyrektorze, co jej jest? – zapytałem, gdy zobaczyłem wchodzącego Dumbledore’a.

Mężczyzna rzucił mi badawcze spojrzenie.

- To chyba ma związek z panem Moodym – odpowiedział w końcu i wskazał na łóżko ukryte za parawanem.

- Czy on przeżyje?

- Nie wiem, Severusie – siwobrody mężczyzna uśmiechnął się smutno. – Nie wiem – powtórzył jak echo.

- To wydarzyło się w tym samym czasie, prawda? – zapytałem nagle. – Oni sami w tym samym momencie… ale Hiena nie umrze…

Czułem się tak okropnie źle. Pierwszy raz od śmierci mojej matki czułem się taki bezradny. Taki niezdatny do działania. Nie umiałem być jak Naddall, ironicznie wściekły za każdym razem, gdy spoglądałem na szpitalne łóżko. Nie umiałem, po prostu nie umiałem…

- Severusie… 

- Nie chcę tego słuchać – warknąłem zimno podchodząc do okna. – Nie chcę wiedzieć tego, co pan ma mi do powiedzenia – wycedziłem cicho wpatrując się w czerwcowy krajobraz za oknem.

Nie odpowiedział. Chwilę staliśmy w milczeniu. Ja walcząc ze złością i gniewem i on. Dumny dyrektor Hogwartu, święty pasterz owieczek oświaty, głupi eremita ciągnący ten kaganek nie wiadomo, w którą stronę.

- Nie! – usłyszałem nagle krzyk Hieny za swoimi plecami.

Momentalnie odwróciłem się. Siedziała na łóżku patrząc na nas nieprzytomnie.