Zebranie Zakonu Feniksa

Westchnąłem, kolejne zebranie Zakonu Feniksa nie różniło się niczym od poprzednich. Pertraktowanie o „sposobach walki utajnionej ze śmierciożercami”, było totalnym idiotyzmem.

Przede wszystkim, Zakon Feniksa miał przeciwko sobie również Ministerstwo Magii, ale jakoś nikt o tym nie pamiętał.

Po drugie, mogliśmy tylko zapobiegać i to zapobiegać tylko temu, co ja zdołałem wynieść z zebrań śmierciozerców, a tego z kolei nie było tak strasznie dużo. Czarny Pan mi nie ufał. A zatrzymał mnie tylko ze względu na moją przydatność. Poza tym wszelkie działania, jakie prowadził były raczej taktyczne. Jak sam stwierdził:

- Nie będziemy się ujawniać. Moi zaufani ludzie – tu spojrzał na Lucjusza – realizują pewne plany w ministerstwie – zakończył.

Tak więc, wbrew powszechnej opinii, wcale nie byłem wzywany tak często. Raz dwa razy w tygodniu, podczas gdy Zakon zbierał się niemal codziennie.

Dumbledore rzucił mi baczne spojrzenie.

- Severusie? – zapytał.

- Lucjusz Malfoy przekupił Knota – warknąłem.

- To już wiemy – wycedził Black. – Jakoś niespecjalnie się starasz – dodał złośliwie.

- Ach, zapomniałem – uśmiechnąłem się cierpko. – Całe szczęście, że niektórzy członkowie Zakonu, mają ciężkie zadania. Odgrzybiają starą, zapleśniałą ścianę, zabijają bahanki – wyliczałem.

Syriusz zaczerwienił się.

- Odszczekaj to! – zagrzmiał.

- Jakie to zabawne usłyszeć takie słowa od kundla. Widać Black, nie brak ci poczucia humoru…

- Przestańcie! – uciszyła nas Molly Weasley i łypnęła na mnie, jakbym był co najmniej na wpół zgniłym sępem. Wzruszyłem ramionami, to ten kundel ma problemy.

- Severusie, chcesz coś jeszcze dodać? – zapytał mnie dyrektor.

- Czarny Pan, pragnie wiedzieć, czy ministerstwo podejmuje działania. – dodałem, nie będąc pewnym, czy o taką odpowiedź chodzi mężczyźnie.

- Dementorzy… – zaczął, ale przerwałem mu.

- Nie, to nie jest sprawka Czarnego Pana – zaakcentowałem ostatnie wyrazy.

Dwadzieścia minut później narada się skończyła. Oczywiście nikt nie doszedł do żadnych owocnych wniosków. Wszyscy założyli, że Potter mówił prawdę, ale zabrakło dowodów, aby tę jego prawdę dowieść.

Według mnie palce maczało w tym ministerstwo. Ostatnie kilka tygodni było nafaszerowane różnymi artykułami złośliwie odnoszącymi się do gówniarza. Nie cierpiałem tego głupiego, małego bubka, udającego wielkiego bohatera, ale nawet ja nie posądzałem go o tyle, głupoty, aby rzucać zaklęcie Patronusa bez potrzeby.

- Może zostaniesz na kolację? – zapytała Molly Weasley.

- Po prostu wyjdę i udam, że nie słyszałem tego pytania – wycedziłem. 

—

- Evansówna jest w drugim miesiącu ciąży – oznajmił Rudolf. – Dobrze, że za dwa tygodnie kończymy szkołę.

Hiena spojrzała na mnie z widocznym przerażeniem. Przez chwilę przestępowała z nogi na nogę, a potem machinalnie chwyciła mnie za rękę i na oczach całego Pokoju Wspólnego wyciągnęła na korytarz. Zdążyłem zauważyć wściekłe spojrzenie Narcyzy.

- Co się stało? – zapytałem wyrywając się z uścisku.

- Nadchodzą mroczne dni. Koniec w rozpaczy, nadzieja umrze. Dobra złego oblicze zabije sens. Gdy świat umilknie, po hałasu zgiełku, zginie ta, co w obronie pustych stanęła, śmierć niesie nadzieję – wyszeptała.

Przez chwilę patrzyłem na nią zdezorientowany za nim zrozumiałem, że oto wygłosiła kolejną przepowiednię.

- Nie rozumiem – warknąłem bezsilnie. – Hiena, choćbym nie wiem jak się głowił i tak twoje słowa to dla mnie zlepek bezsensu!

- Sev, ja jestem w ciąży – powiedziała bardzo szybko.

Zaśmiałem się nienaturalnie wysokim głosem. Bardzo kiepski żart. Widząc jednak, że dziewczyna nie reaguje, dodałem:

- Chcesz powiedzieć… – zrobiłem pauzę. – Z Manfredem?

Pokiwała głową.

- Przecież mieliście tylko rozmawiać! – krzyknąłem.

- Samo wyszło…

- Samo? – zironizowałem, ale widząc, że dziewczyna płacze, zmiąłem w ustach kilka przekleństw. – On wie?

Pokręciła głową.

- No to zaraz się dowie – wycedziłem i zacząłem ją ciągnąć w stronę gabinetu nauczyciela Obrony przeciw Ciemnym Mocom.