- To wstrząsająca sprawa… wstrząsająca… cud, że żadne z nich nie zginęło… W życiu o czymś takim nie słyszałem… niech to dunder świśnie, jakie to szczęście, że pan tam był, Snape…
- Dziękuję, pani ministrze – odpowiedziałem sucho.
I tak musiałem kłamać. Dumbledore wyraźnie zasugerował mi, abym w całym opisie wydarzenia zapomniał wspomnieć o wilkołaku.
- Order Merlina drugiej klasy! Może nawet pierwszej, jak mi się uda…
- Bardzo dziękuję, panie ministrze.
Knot wyglądał na bardzo zadowolonego z siebie. Podskakiwał radośnie.
Nie wiadomo dlaczego, akurat ja miałem paskudny humor. Dobrze wiedziałem, że tysiące innych czarodziei skakało by ze szczęścia na myśl o głupim nic nie wartym medalu i krótkiej notce w Proroku Codziennym, ale mi wydawało się to czystą hipokryzją.
Kilka lat wcześniej ten pulchny, niski idiota nie chciał ze mną siedzieć przy jednym stole, tylko dlatego, że byłem „znanym byłym śmierciożercą” a teraz daje mi medal. I to za co! Za złapanie drugiego śmierciożercy!
- Ma pan paskudne rozcięcie… To robota Blacka, co?
Uśmiechnąłem się złośliwie.
- Prawdę mówiąc, to robota Pottera, Weasleya i Granger, panie ministrze… – obserwowałem z satysfakcją niedowierzanie malujące się na jego okrąglutkiej twarzy.
- Nie! – zakrył dłonią usta.
- Black ich omamił, od razu to spostrzegłem – skłamałem.
Kolejny genialny pomysł dyrektora.
Skrzywiłem się. Mam dbać o dobre imię Pottera…
- Zaklęcie Confundus, sądząc po zachowaniu. Chyba myśleli, że jest niewinny. Nie można obarczać ich za to odpowiedzialnością – Nie mogłem darować jednak sobie kilku złośliwości. – Z drugiej strony, ich wmieszanie się w całą sprawę mogło pomóc Blackowi w ucieczce. Najwidoczniej od samego początku uważali, że sami go złapią. Do tej pory wiele im się udawało i obawiam się, że mieli o sobie zbyt wysokie mniemanie… No i, oczywiście, dyrektor zbyt często pozwala na wszystko Potterowi…
- Ach, Snape… No cóż, to przecież Harry Potter, samo pan rozumie… wszyscy przymykamy oko na jego wybryki…
- A jednak… czy to dobre dla niego, żeby go traktować w wyjątkowy sposób? – zapytałem retorycznie, a po chwili zacząłem mówić wszystko o tym przebrzydłym dzieciaku.
- No, no… Snape… zobaczymy, zobaczymy… niewątpliwie chłopiec popełnił wiele głupstw… Najbardziej zdumiewa mnie zachowanie dementorów… Naprawdę pan nie wie, Snape, co spowodowało ich ucieczkę?
- Nie, panie ministrze – zaprzeczyłem już bodajże piąty raz podczas tej rozmowy. Ten mężczyzna, jest naprawdę ciężko myślący. – Kiedy przyszedłem do siebie, wracali już na swoje posterunki przy bramach…
- Niezwykłe. A jednak Black, Harry… i ta dziewczyna…
Chyba próbował ułożyć własną historię spiskową.
- Wszyscy byli nieprzytomni – przerwałem mu z wyczuwalną nutką zniecierpliwienia w głosie. – Oczywiście związałem i zakneblowałem Blacka, wyczarowałem nosze i ściągnąłem ich prosto do zamku..
Knot nadal wyglądał na nie przekonanego i chyba czekał na jakieś moje zdanie wyjaśnienia, ale ja na złość tej jego pustej mózgownicy zaciąłem się.
Przez chwilę staliśmy w milczeniu, a potem nagle dobiegły nas wrzaski z sali szpitalnej. Weszliśmy do środka.
Potter siedział na łóżku szpitalnym i prawdopodobnie szykował się do wyjścia. Uśmiechnąłem się jadowicie.
- Harry, Harry, co to znaczy?! – zawołał Knot, przestraszony.
Wzruszyłem ramionami, ale nikt nie zwrócił na mnie uwagi.
- Powinieneś być w łóżku… Dostał czekolady?
Tak, bo czekolada to jest to, czego Potterowi akurat potrzeba, zakpiłem w myślach. Niedouczony minister zgrywający kochanego tatusia Harrego Pottera.
- Panie ministrze, proszę mnie wysłuchać! Syriusz Black jest niewinny! Peter Pettigrew udał własną śmierć! Widzieliśmy go! Nie może pan pozwolić dementorom, żeby zrobili to Syriuszowi, on jest…
Knot zrobił minę jakby Potter był przynajmniej opóźniony w rozwoju i odparł najbardziej fałszywym głosem, jaki kiedykolwiek u niego słyszałem:
- Harry, Harry – miał tę samą denerwującą właściwość co Lokhart: obaj powtarzali bezsensu słowa. – Wszystko ci się pomieszało, przeszedłeś ciężkie chwile, połóż się powrotem, proszę, nie martw się niczym, panujemy nad wszystkim…
- NIEPRAWDA! ZŁAPALIŚCIE NIEWŁAŚCIWĄ OSOBĘ! – ryknął Złoty Chłopiec.
- Panie ministrze, niech pan posłucha – wtrąciła się Granger. – Ja też go widziałam. To był szczur Rona, on jest animagiem, to znaczy… chodzi mi o Petera Pettigrew, i…
- Sam pan widzi, panie ministrze – warknąłem. – Black obojgu pomieszał w głowach… Wiedział, co robi…
- NIKT NAM NIE POMIESZAŁ W GŁOWACH! – wrzasnął Harry.
Uśmiechnąłem się ironicznie. Pomfrey zaczęła obsztorcowywać mnie i Knota. Och, tak! Wyprowadzamy z równowagi Złotego Chłopca…
- Nie jestem zdenerwowany, ja tylko próbuję im uzmysłowić, co się naprawdę wydarzyło! Gdyby mnie tylko wysłuchali…
Jednak Poppy nie zechciała wysłuchać Pottera, tylko bezceremonialnie wepchnęła mu do buzi duży kawałek czekolady.
- A teraz, bardzo proszę, panie ministrze… Te dzieci wymagają opieki medycznej. Proszę opuścić szpital.
Tylko skończyła to mówić wszedł Dumbledore.
- Panie profesorze, Syriusz Black… – zaczął bełkotać Harry.
- Na miłość boską! Czy to szpital, czy mi się tylko tak wydaje? Panie dyrektorze, muszę stanowczo…
- Wybacz mi, Poppy, ale muszę zamienić słówko z panem Potterem i Panną Granger. Właśnie rozmawiałem z Syriuszem Blackiem…
- Założę się, że opowiedział panu tę samą bajeczkę, którą zagnieździł w mózgu Pottera – prychnąłem złośliwie. - Coś o szczurze… i o zmartwychwstaniu Petera Pettigrew…
- Zgadza się, mówił mi o tym – odparł spokojnie dyrektor.
Zakrztusiłem się z gniewu.
- A więc moje słowo już nic nie jest warte? Petera Pettigrew nie było we Wrzeszczącej Chacie i nie widziałem go na błoniach – wycedziłem zimno.
- Bo był pan nieprzytomny, panie profesorze! – wtrąciła się szablo-zębna kujonka. – Przybył pan za późno, żeby usłyszeć…
- Panno Granger, PROSZĘ LICZYĆ SIĘ ZE SŁOWAMI!
- Spokojnie, Snape – wtrącił się Knot – ta młoda dama wiele przeżyła, musimy brać pod uwagę stan, w jakim się znajduje…
Dumbledore mi nie wierzy, kołatało mi w głowie. Kolejny raz udowadnia, że bardziej ufa mordercy niż mnie. Przecież Black prawie mnie nie zabił i tu nawet nie chodzi o ten głupi wybryk z Wilkołakiem.
- Chyba pan nie wierzy w to wszystko, co opowiada Black? – świdrowałem dyrektora wzrokiem.
- Chcę porozmawiać z Harrym i Hermioną. Na osobności.
- Syriusz Black wykazał, że jest zdolny do morderstwa, Kiedy miał szesnaście lat. Zapomniał pan o tym, dyrektorze? Zapomniał pan, że kiedyś chciał zabić mnie?
- Mam znakomitą pamięć, Severusie – odpowiedział spokojnie Dumbledore.
Odwróciłem się na pięcie i wyszedłem ze skrzydła szpitalnego trzaskając drzwiami.
Z wściekłości kopnąłem w ścianę. Cholerny dyrektor i jego gadki o zaufaniu i moralności.
A tak naprawdę był niewiele lepszy od Blacka. Uprzedzony do Ślizgonów stary idiota, wychwalający zalety głupiego gówniarstwa z Gryffindoru.
- Snape – usłyszałem spokojny głos tego pulchnego idioty.
Bezwiednie odwróciłem się w jego stronę. Skręcał w dłoni melonik.
- Dla mnie też to jest ciężki dzień – westchnął. – Najpierw uciekł ten hipogryf, Lucjusz nie będzie zbytnio zadowolony. Szczęście, że złapaliśmy Blacka.
- Mam nadzieję, że Dumbledore nie będzie robił żadnych trudności – wycedziłem zimno. – Pocałunek zostanie złożony natychmiast?
- Jak tylko Macnair wróci z dementorami. Ta cała afera z Blackiem jest bardzo kłopotliwa. Chciałbym już móc poinformować „Proroka Codziennego”, że w końcu złapaliśmy drania… Myślę, że będą chcieli przeprowadzić z panem wywiad Snape… a kiedy młody Potter odzyska sprawność umysłu, to na pewno opowie „Prorokowi” ze szczegółami, jak mu pan ocalił życie.
Wykrzywiłem usta w udawanym uśmiechu.
- Wątpię – stwierdziłem w końcu.
Stanęliśmy przy drzwiach. Macnair szedł razem z dementorem w naszym kierunku.
Za kilka chwil ten przeklęty Black pożegna się z życiem.
- Zaprowadź dementora, my za chwilę dojdziemy – rozkazał katowi Knot.
Poczułem zimno, gdy mijali nas. Minister Magii uśmiechnął się do mnie pokrzepiająco.
- Jeszcze parę chwil i ta cała sprawa dobiegnie końca.
Powolnymi krokami udaliśmy się w stronę więzienia Syriusza. Podświadomie czułem, że Dumbledore nie pozwoli umrzeć swojemu „ukochanemu” gryfonowi.
Dlatego nie zdziwiło mnie, gdy Macnair z dzikim przerażeniem przybiegł do nas.
- Black uciekł – wyszeptał.
Cała krew nagle we mnie zawrzała. Poczułem niesamowitą chęć zemsty. Zacisnąłem dłoń w pięść i prostym lewym sierpowym znokautowałem kata.
- NIE! NIE POZWOLĘ NA TO! – ryknąłem. – POTTER I DUMBLEDORE MACZALI W TYM PALCE! WIEM O TYM!
- Uspokój się – próbował mnie zatrzymać Knot, ale zepchnąłem jego rękę z mojego ramienia i zacząłem szybko biec w kierunku Skrzydła Szpitalnego.
Po paru chwilach dołączył do mnie i truchtającego Ministra, Dumbledore.
- Musiał się deportować, Severusie, trzeba było zostawić kogoś w gabinecie, żeby go pilnował. Jak to się rozniesie…
- ON SIĘ NIE DEPORTOWAŁ! – wrzasnąłem. – WEWNĄTRZ TEGO ZAMKU NIE MOŻNA SIĘ DEPORTOWAĆ, DOBRZE O TYM WIESZ! MUSIAŁ… W TYM… MACZAĆ… PALCE… POTTER!
- Severusie… bądź rozsądny… Harry był zamknięty…
Wyważyłem drzwi. Pielęgniarka spojrzała na nas przerażona.
- GADAJ, POTTER! CO ZROBIŁEŚ?
- Panie profesorze! Proszę się opanować! – wtrąciła się pielęgniarka.
- Snape, niech pan będzie rozsądny. Te drzwi były zamknięte, przecież sam pan widział…
- ONI POMOGLI MU UCIEC, JESTEM TEGO PEWNY! – czy ten idiota nie zacznie mnie słuchać?!
- Człowieku, uspokój się. Wygadujesz bzdury!
- NIE ZNA PAN POTTERA! ON TO ZROBIŁ, WIEM, ŻE TO ON…
- Dosyć, Severusie – przerwał mi spokojnie Dumbledore. – Radzę się zastanowić. Te drzwi były zamknięte od chwili, gdy opuściłem skrzydło szpitalne dziesięć minut temu. Pani Pomfrey, czy ci uczniowie wychodzili z łóżek?
- Ależ skąd! Byłam przy nich od chwili, gdy pan wyszedł!
- Sam widzisz, Severusie. Nie widzę powodu, by ich dalej niepokoić, chyba, że chcesz zasugerować, że byli jednocześnie w dwóch miejscach…
Odwróciłem się na pięcie i wyszedłem z tego pokoju pełnego wariatów. A dyrektor jest czystym hipokrytą!
Byłem pewien, że maczał palce w ucieczce Blacka, razem ze swoim ukochanym Harrym.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz