Bal

Spoglądałem na reprezentantów tańczących na środku Wielkiej Sali. Wyglądali jak kolorowe plamy, kiedy tak wirowali na parkiecie. Przez chwilę obserwowałem Pottera nerwowo zaciskającego wargi, pewnie strasznie się bał, że pomyli krok. Diggory nerwowo podrygiwał, Delacour z wdziękiem walcowała na parkiecie, nie przestając się głupio uśmiechać choćby na jedną chwilę. Prychnąłem cicho, gdy zauważyłem partnerkę Kruma.

Szablozębna Granger, a to się Karkarow ucieszy. Uczeń z jego szkoły tańczy w towarzystwie szlamy. Pokręciłem z niedowierzaniem głową. Po kilku sekundach muzyka ucichła i na parkiet wkroczyli wszyscy spragnieni (jak wielbłądy na pustyni źródła) tancerze.

Wstałem i nie czekając na nikogo wyszedłem na błonia. Jasna, ogromna kula księżyca zawisła nad zamkiem. Powolnym krokiem podszedłem do jednej z kolumienek. Oparłem ręce na barierce zamyślając się.

Ostatnio coraz częściej piecze mnie mroczny Znak. Czy to zwiastuje powrót Czarnego Pana? Nie musiałem odpowiadać sobie na to pytanie. Od dawna wiedziałem, że nadejdzie ten moment. Od dawna wiedziałem, że znów nałożę czarny płaszcz z kapturem i maskę szczelnie okrywającą twarz. A teraz to zbliżało się nieuchronnie.

Może dlatego starałem się zachowywać inaczej niż dotychczas? Udawałem, człowieka innego niż byłem, bo przez krótką chwilę wierzyłem, że mogę uniknąć tego co nieuniknione.

- Idiota! – prychnąłem oceniając samego siebie.

- Severusie! – usłyszałem przerażony głos Karkarowa tuż za swoimi plecami.

Odwróciłem się momentalnie. Dyrektor Dumstrangu wyglądał jakby miał zamiar się rozpłakać. Skrzywiłem się z niesmakiem: śmierdzący tchórz.

- Co się stało? – zapytałem obłudnie beznamiętnym tonem.

- Nie udawaj, że nie wiesz, o co chodzi – szeptał histerycznie.

- Nie tutaj – wycedziłem cicho.

Powoli zaczęliśmy przechadzać się ścieżką.

- Mów – warknąłem po kilku minutach.

- Wbrew pozorom czytam Proroka Codziennego i łączę różne fakty. Mistrzostwa świata w Quidditchu, nazwisko tego Harrego Pottera w czarze ognia, piekący znak… – wyliczał przerażony.

Podniosłem do góry brwi. A więc nawet Karkarow, nie wierzył, że Potter sam się zgłosił do Turnieju. O taką logikę go nie podejrzewałem. Przełknąłem ślinę zanim odpowiedziałem mu.

- Zamieszki na Mistrzostwach Świata w Quidditchu to jeden drobny incydent – skłamałem gładko. – Nie znasz Pottera na tyle dobrze co ja, więc nie masz pojęcia, że ten głupi dzieciak zrobi wszystko dla jeszcze większej sławy. Panikujesz. Zupełnie nie rozumiem, o co tyle zamieszania, Igorze – zakończyłem.

- Severusie, nie udawaj, że nic się nie dzieje! – warknął zaniepokojony Karkarow. Rozejrzał się dookoła, za nim powiedział dalsze zdanie. – To się staje coraz bardziej oczywiste, nie przeczę, że zaczyna mnie to poważnie martwić…

- Więc uciekaj – przerwałem mu wściekle. – Wyjedź stąd, jakoś cię wytłumaczę. Ale ja pozostanę w Hogwarcie.

Wyszliśmy zza zakrętu ścieżki. Machałem różdżką jak oszalały, żeby ukryć swoje zmieszanie (a przy okazji natrafić na jakieś zbłąkane duszyczki uczniowskie, obściskujące się po krzakach).

- Fawcett, Hufflepuff traci przez ciebie dziesięć punktów. Ravenclaw, też dziesięć punktów, Stebbins! – krzyknąłem za dwójką uciekających uczniów – A wy co robicie? – warknąłem wściekle, gdy mój wzrok natrafił na Pottera i Weasley’a.

- Spacerujemy – odpowiedział krótko rudy gówniarz. – To chyba nie jest sprzeczne z prawem?

- No to spacerujcie! – wycedziłem jadowicie i minąłem ich szybkim krokiem.

Za mną pobiegł truchcikiem Karkarow. Gdy oddaliliśmy się na tyle, aby te dwa „wpychadła swojego nosa w nie ich sprawy” nie słyszały, zdążyłem trochę ochłonąć.

Pozornie nadal machałem wściekle różdżką odgarniając krzaki i gałęzie, ale teraz przynajmniej ułożyłem sobie wszystko w głowie.

- Nie mogę zostawić Wiktora… – pokręcił głową Igor. – Kiedy Durmstrang wygra ten Turniej, nie będzie najlepiej wyglądało, że dyrektora szkoły nie ma przy nim…

Przez chwilę zastanawiałem się, jak głupi jest ten mężczyzna.

Wniosek nasunął mi się jeden: głupota ludzka, nie zna granic…