W Skrzydle Szpitalnym

Z oddali dochodziły do mnie jakieś odgłosy. Próbowałem podnieść powieki, ale nie dałem rady. Czułem jakby w mojej głowie szalało stado dzikich zwierząt.

Próbowałem się poruszyć, ale ze skutkiem nie najlepszym. Wszystkie kości dały boleśnie o sobie znać. Pokonując opadające powieki otworzyłem oczy.

Byłem w Skrzydle Szpitalnym w Hogwarcie. Cholera wie, jak się tu znalazłem. Postanowiłem się podnieść, ale udało mi się tylko mocniej nadwyrężyć mięśnie.

- Już się obudziłeś – usłyszałem odległy głos z drugiego końca pokoju.

Odwróciłem głowę. Przy oknie stał Ethan White i spoglądał przez okno. Był szczuplejszy niż wcześniej, wydawał się wyższy, a jego twarz bledsza.

Odwrócił się w moją stronę, uśmiechając jakoś wyjątkowo sztucznie. Żywe, granatowe oczy straciły blask, który wcześniej z nich emanował. Wokół nich pojawiły się maleńkie zmarszczki. Wyglądał na zmęczonego, na bardzo zmęczonego i jakby na… chorego?

- Długo tu jestem? – zapytałem cicho, a właściwie wycharczałem.

- Dwa dni – odpowiedział tym samym nieobecnym głosem. – To dość krótko, jak na człowieka, potraktowanego trzykrotnym Cruciatusem i Cardimomem – dodał i uśmiechnął się dziwnie. – A fakt, że dałeś radę się jeszcze aportować i dojść do szkoły, jest godny podziwu – zakończył.

Spojrzałem na niego jak na idiotę. Przyprowadziła mnie Naddall, a przynajmniej zaczęła prowadzić. Dalej mimo usilnych starań mój umysł nie sięgał.

Pokręciłem głową.

- Wychodzę – oświadczyłem. – Nie chcę, aby jakiś uczeń mnie tutaj zobaczył.

- Oni odjechali. Dzisiaj z samego rana – znowu ten dziwnie odległy głos i ten błysk, który na chwilę przeciął jego oczy. – On powrócił – bardziej stwierdził niż zapytał.

Patrzyłem na niego z mieszaniną złości i niechęci. Luźne, czarne ubranie, zwisało na nim smętnie.

- To dlatego jestem w szkole – roześmiał się. – Pertraktacje. Komplikacje. Wszystko będzie dobrze.

Ostatnie trzy zdania były dla mnie kompletnie niezrozumiałe. Mężczyzna przez chwilę przyglądał mi się z widocznym napięciem, po czym wyszedł z sali.

Gdy tylko zamknęły się za nim drzwi, jastrząb siedzący na szafce przybrał ludzką postać.

- Pertraktacje – przedrzeźniała. – On już na pewno pertraktuje – roześmiała się cichym piskliwym śmiechem.

- Pomóż mi stąd wyjść – warknąłem nie zwracając uwagi na jej słowa.

Popatrzyła na mnie zdziwiona.

- Za wcześnie – odpowiedziała. – Wyjdziesz stąd jutro, albo pojutrze – dodała.

- Wyjdę stąd teraz! – wyszeptałem i nie zważając na jej karcące spojrzenie, zacząłem wstawać.

Wszystko bolało mnie jak diabli, gdy podchodziłem do parawanu. Naddall, po chwili wahania przyniosła mi ubranie.

- Idiota – prychnęła. – Pomfrey jest…

- A ja jestem Mistrzem Eliksirów – przerwałem jej. – Umiem o siebie zadbać, lepiej niż niedouczona pielęgniarka!

- Rób co chcesz! – usłyszałem jeszcze tylko i kobieta podeszła do miejsca, gdzie uprzednio stał Ethan. Po chwili tak jak on kilka minut wcześniej zaczęła wpatrywać się w okno.

- Nie biorę za ciebie odpowiedzialności.