Niewierny śmierciożerca

Stał odwrócony do mnie tyłem. Wysoki, jeszcze szczuplejszy niż go zapamiętałem, w czarnej długiej pelerynie.

Wiedział, że jestem tuż za nim. Wiedział, że klęczę. Wiedział, że błagam o wybaczenie. Wiedział, że błagam o życie.

- Mój niewierny śmierciożerco – usłyszałem cichy syk. – Psie Dumbledore’a…

Zacisnąłem konwulsyjnie powieki. Jakie szczęście, że miałem zablokowany umysł. Wtargnął do niego. Nagle i bez ostrzeżenia, ale ja byłem przygotowany. Przygotowany na pokazanie mu obrazów, na pokazanie mu wspomnień. Na pokazanie akurat tego, na co czekał.

Przesłuchanie w ministerstwie… Moja nienawiść do Moody’ego… nienawiść do Pottera…

- Zawsze byłem ci wierny Mistrzu – wyszeptałem.

- Crucio!

Tysiące noży, nagle zaczęło ciąć moje ciało. Czułem, jakby przypalano mnie ogniem. Wrzasnąłem. A obiecywałem sobie nie wrzeszczeć. I kiedy ta myśl dotarła do mojej głowy zacisnąłem zęby, przygryzając język. Krew zaczęła wypełniać mi usta. Walałem się po ziemi. Palce zaciskałem konwulsyjnie na ramionach. Paznokcie wżynały mi się w skórę.

- Ranisz sam siebie, psie! – jadowity, ohydny śmiech.

Znieruchomiałem. Czarny Pan cofnął zaklęcie. Jakoś nie wierzyłem w akt łaski. Nie tak szybko. Wyplułem z ust krew. Starałem się opanować.

- Robisz postępy, mój niewierny śmierciożerco – cichy jadowity syk wypełniał ciszę. – Dlaczego zjawiasz się tak późno?

- Musiałem zaczekać, panie, aż ucichnie zamieszanie związane ze zniknięciem, a potem powrotem Pottera… – jedno słowo za dużo.

- Crucio!

Tym razem byłem na to przygotowany. Wiedziałem, że tak się skończy wspominanie o Złotym Chłopcu. Paznokcie wbijały mi się w skórę. Dygotałem, ale nie wrzeszczałem. Zęby zacisnąłem tak mocno, że niemal ich nie zgniotłem.

- Cardimoma!

Zwymiotowałem. Poniżające walać się we własnych wymiotach. Nie wiem, ile to trwało. Człowiek nie liczy czasu, ale ból. Ja musiałem przetrwać. Musiałem wrócić.

- Panie – wycharczałem. – Zakon Feniksa zostanie reaktywowany…

Lord Voldemort spojrzał na mnie przenikliwie. Małe, czerwone oczy wwiercały mi się w głąb mózgu. Tym razem jednak nie zastosował legilimencji. Uważnie śledził moje ruchy.

Podniosłem się. Twarz miałem całą we krwi. Przez chwilę czekałem, aż podejmie decyzję, co do mojej przyszłości.

- Crucio!

I znów upadłem. I znów nie wrzasnąłem. Przecież od wrzasku zależało moje życie…

- Witaj w szeregach, zdrajco – usłyszałem ciche syknięcie.

Zdrajco? Czyżby nie wierzył moim słowom?

Podniosłem się z ziemi. Cmentarz, na którym się znajdowałem był stary i zarośnie. Dziwne, ale nagle wydawało mi się bardzo ważne, że pokrywa jednego z grobów jest przepołowiona Ktoś chwycił mnie za ramię i przyciągnął do siebie.

- Riddle się z tobą zabawiał? – usłyszałem kpiący głos Naddall tuż obok siebie.

Próbowałem odpowiedzieć, żeby się ode mnie odpieprzyła, ale nie dałem rady wydusić z siebie słowa. Ledwo stałem na nogach. Z moich ust wydobył się jakiś niewyraźny bełkot.

- Ja też się cieszę, że cię widzę – odparła znudzonym tonem i nie zważając na moje protesty pociągnęła mnie dalej. – Idziemy do Dropsa – powiedziała.

Kolejny raz bezcelowo próbowałem się opierać, ale z moich ust wydobywały się coraz dziwniejsze dźwięki.

- Schowaj dumę do kieszeni – warknęła na zakończenie.