Alogizm umysłowy

Nadszedł październik, a wraz z nim coraz bardziej zbliżał Turniej Trójmagiczny. Patrząc na rozemocjonowane twarze uczniów, nachodziły mnie wątpliwości.

I nie chodziło tu wbrew pozorom o wybór reprezentanta szkoły, ale o coś kompletnie innego. Jakiś irracjonalny niepokój, że coś w tym wszystkim nie gra.

Może zaczynam być paranoikiem, może mam fobię jak ten przeklęty auror, ale coś w tym wszystkim było nie tak. Z drugiej strony chyba jestem przyzwyczajony do chodzenia pod górkę, więc nie podobało mi się, że wszystko idzie zgodnie z planem.

Usiadłem w Wielkiej Sali patrząc na twarze uczniów. Draco jak zwykle się czymś chwalił. Koło niego, z miną osoby, która napiła się eliksiru szczęścia siedziała Pansy. Swoją drogą zaczynała coraz lepiej się uczyć albo wzięła się do pracy, albo te korki z Malfoy’em, naprawdę były korkami.

Przy stole puchonów uczniowie gromadzili się wokół Cedrika Diggory’ego. Z tego co zrozumiałem, miał zamiar zgłosić się do Turnieju. Prawdę powiedziawszy, nie jest to najgorszy pomysł, przynajmniej chłopak umie cokolwiek. Jest jednym z najlepszych uczniów.

- Nad czym tak intensywnie rozmyślasz, Severusie? – z zadumy wyrwał mnie głos Dumbledore’a.

Przez chwilę zastanawiałem się nad odpowiedzią. Wziąłem ze stołu puchar i zacząłem obracać go w palcach.

- Czy nie jest za prosto? – wyrzuciłem z siebie w końcu.

Dyrektor popatrzył na mnie uważnie. Zaraz zada pytanie z cyklu: „Dlaczego tak sądzisz?”, a ja kolejny raz poczuję się jak na jakimś spotkaniu w Św. Mungu w dziale chorób umysłowych.

- Masz wrażenie, że coś jest nie w porządku? – uśmiechnął się ze zrozumieniem.

W odpowiedzi pokiwałem głową.

- Może to tylko złe przeczucia? – zamyślił się. – Wiesz, wiążę ze sobą różne fakty i wydaje mi się, że wszystko łączy się w jakąś logiczną układankę. Tylko, że my nie mamy ani podmiotu, ani przymiotu.

- Sądzi pan dyrektorze, że zniknięcie Berty, zamieszki na Pucharze Świata w Quidditchu i ten turniej są jakoś powiązane? – pokręciłem z niedowierzaniem głową.

Chyba jednak nie ja tworzę tu teorię spiskową.

- Zapomniałeś o czymś – Dumbledore popatrzył na mnie czujnie z nad okularów połówek.

Przez chwilę zastanawiałem się o co może mu chodzić. Tylko, że nic nie przyszło mi do głowy.

- Byłeś na wakacjach w Czarnej Puszczy – przypomniał mi.

- Myśli pan, że… Czarny Pan znów się pojawił na świecie? – zapytałem jednym tchem.

Perspektywa powrotu do służby u niego nie wydawała mi się zbyt kusząca.

Właściwie służbę na dwóch frontach można porównać do psa, który jest uwiązany na dwóch kagańcach. Nawet jeśli jakimś cudem zerwie się z dwóch, to i tak go dogonią i znów nałożą obrożę.

- Severusie, jesteś na tyle inteligentnym człowiekiem, że doskonale zdajesz sobie sprawę, że on nigdy nie zniknął z tego świata. Teraz po prostu powrócił do niego sługa – dyrektor wydawał się w tej chwili taki stary, kruchy i schorowany. Jakby nagle przybyło mu kilkanaście lat.

- Całe szczęście, że Gabriele, nie ma na razie żadnych kłopotów – uśmiechnął się do mnie przepraszająco i wstał witając Moody’ego, który wszedł do sali, budząc popłoch u podopiecznych z mojego domu.

Odstawiłem puchar i wstałem od stołu, zamierzając udać się do biblioteki, kartka Blanche była prawie całkowicie przetłumaczona.

Brakowało mi tylko kilku słów, kontekstu. Dziewczyna miała rację, to naprawdę był eliksir. Tylko, że jeszcze nigdy takiego nie widziałem.

Wszedłem do biblioteki. Pince, spojrzała na mnie uważnie.

- Ostatnio bardzo często tu jesteś – zauważyła spokojnie. – A jeszcze rok temu stwierdziłeś, że nie ma tu niczego, czego byś nie czytał.

- Mylić się, rzecz ludzka – warknąłem w odpowiedzi i udałem się stronę półek z książkami.

Musiałem znaleźć tą pod tytułem: „Najrzadziej spotykane Starożytne Runy” M. Growing. Z tego co pamiętałem książka stała w drugim od góry rzędzie i była jedną z raczej niewypożyczanych przez uczniów egzemplarzy.

- Ta – pokazałem bibliotekarce książkę dziesięć minut później.

- Znowu Starożytne Runy? – próbowała nawiązać rozmowę.

Skinąłem niechętnie głową.

- Znowu – warknąłem na odczepnego.

W odpowiedzi spojrzała na mnie karcąco.