Szósty, rozpuszczony kociołek

Gryfoni i Ślizgoni z czwartej klasy warzyli dzisiaj wyjątkowo prosty eliksir pobudzający. Specjalnie dałem im tak prosty wywar, aby sprawdzić, ile pamiętają z zeszłego roku.

- Skończyłam – usłyszałem spokojny głos Blanche.

Podszedłem bliżej, aby przyjrzeć się czy nie popełniła żadnego błędu. Idealny. Eliksiry z czwartej klasy powinna robić z zamkniętymi oczami. Mimo wszystko poczułem przypływ dumy na myśl o tym, że ta dziewczyna za kilka lat zostanie Mistrzem Eliksirów. Według mnie jedynym w mojej pedagogicznej karierze.

- Odnoszę dziwne wrażenie, że oprócz wywaru panny Granger, żaden inny eliksir nie będzie nawet podobny do tego – wskazałem na kociołek Blanche.

Szablozębna kujonka zarumieniła się ze wstydu. Wracając do katedry usłyszałem jeszcze jakiś syk i pisk Longbottoma. Odwróciłem się momentalnie.

- Brawo! – powiedziałem najbardziej jadowitym głosem na jaki mnie było stać. – Nasz geniusz właśnie rozpuścił swój szósty kociołek.

Chłopak wyglądał jak duży, podtuczony burak.

- Powiedz mi, Longbottom, jak to jest, że wszystko co mieszasz staje się trucizną? – zapytałem bardzo spokojnie.

Dracon udał, że jest Nevillem i wymiotuje do kociołka.

- Bardzo pouczające, Malfoy – warknąłem. – Szkoda, że nikt nie prosił cię o komentarz.

Klasa do teraz umiarkowanie zainteresowana tym, co się dzieje na lekcji, umilkła. Chyba jeszcze nie słyszeli, abym miał jakiekolwiek (i kiedykolwiek) zastrzeżenie do Dracona.

- Gryffindor właśnie stracił dwadzieścia punktów, a ty Longbottom zarobiłeś szlaban, zostań po lekcji – zakończyłem temat.

Klasa nadal przeżywała wstrząs psychiczny. Jedynie Potter gorączkowo mieszał w swoim kociołku.

- A tobie znowu co nie wyszło? – warknąłem w jego stronę.

Spojrzał na mnie zdumiony.

- Tu jest napisane, że należy „po dodaniu oczu żuka szybko mieszać, w prawą stronę, przez minut trzy”, panie profesorze – odpowiedział spokojnie.

- Cieszę się, że zacząłeś brać sobie moje uwagi do serca, Potter – rozejrzałem się po klasie. – Dlaczego reszta nadal nic nie robi? Wasze lenistwo kosztowało Gryffindor kolejne pięć punktów.

—————

- Co teraz mamy? – zapytała Naddall.

Torbę zarzuciła niedbale na ramiona. Jej nonszalancka poza przykuła uwagę Blacka. Chłopak przyglądał jej się ze złością. Hiena uśmiechnęła się pod nosem, jakby nagle zauważyła coś zabawnego. Rudolf z uwieszoną na ramieniu Bellatrix spojrzał na nas zdziwiony.

- Obronę, chyba – odpowiedział strzepując swoją dziewczynę z ramienia, jakby była natrętną muchą. – Belluś, nie masz teraz przypadkiem czegoś ważnego do załatwienia? – rzucił spokojnie.

„Belluś” wyglądała jakby nie tylko nie miała niczego ważnego do załatwienia, ale także jakby nie zrozumiała aluzji. Rudolf szepnął co do niej i dziewczyna pokiwawszy głową poszła do swoich koleżanek.

- Ciekawe jaki jest ten nowy nauczyciel – zastanawiałem się głośno.

- Dwie siły walczące, razem lecz przeciw sobie i śmierć panosząca się między życiem a nieśmiertelnością wkroczyć będzie miała. Sprawiedliwość i Serce, walczyć będą, lecz choć będą pokonani, nie będzie zwycięscy – przepowiedziała Hiena.

- Niedobrze mi – usłyszeliśmy złośliwy głos Blacka. – Smark, czy ty sam wybierasz do towarzystwa takich okropnych tandeciarzy? Jedna sierotka z sierocińca, druga sierotka z sierocińca i do tego gada od rzeczy, kolega, którego starzy wywalili z domu, a słyszałem, że ty też w domku masz małe łubudu – zaśmiał się ochryple.

- Dobrze Black, że u ciebie w domu wszystko jest w jak najlepszym porządku – usłyszeliśmy cichy głos za naszymi plecami.

Odwróciłem się. W stronę pracowni obrony zmierzała Evansówna.

- No zobacz Smark, kolejna fruzia do ciebie lgnie. Masz chyba talent, lgną do ciebie same ofiary losu…

- Odszczekaj to! – krzyknąłem czerwony na twarzy. – Nikt, nie będzie obrażał moich znajomych!

- Ja to, Snape załatwię – usłyszałem opanowany głos Naddall, wyciągnęła różdżkę. – Wiesz, Black, jesteś bardziej tępy niż ustawa przewiduje – warknęła dziewczyna. – Mogę zrozumieć, że wyzywasz nas przebrzydłych ślizgonów, ale czepiać się do Gryfonki, z którą w życiu nie zamieniliśmy dwóch zdań, to już chyba lekka przesada, co?

- Dosyć tego! – do akcji wkroczył Manfred Moody. – Slytherin stracił pięć punktów, ty chłopcze jesteś z Gryffindoru?

- Tak – odparł wściekle Black.

- W takim razie Gryffindor właśnie stracił dwadzieścia pięć punktów, bo jak dobrze usłyszałem obraziłeś pięć osób. – Syriusz zrobił minę, jakby miał zamiar zabić nauczyciela jakimś okropnym zaklęciem. – Poza tym pięć punktów dla Slytherinu za obronę przyjaciół, panie… zdaje się Snape i pięć punktów dla… – spojrzał na Evansównę.

- Lily Evans, Gryffindor – powiedziała zaczerwieniona.

- …Gryffindoru za obronę osób których nawet nie znasz. Bardzo ładna postawa. Jeśli nie macie nic przeciwko, zapraszam was na lekcję – zakończył spokojnie.