Rozpoczęcie Turnieju Trójmagicznego

- Panno Parkinson, proszę ustawić się w parze – powiedziałem niemal łagodnie.

Dziewczyna spojrzała na mnie zdziwiona. Odwróciłem się w drugą stronę, aby poprawić kilku szóstoklasistów z mojego domu.

W końcu Dumbledore i cała kadra nauczycielska oczekują pokazania uczniów z Hogwartu z jak najlepszej strony.

- I nie ruszać się – powiedziałem do Ślizgonów uśmiechając się złośliwie. – Powinniście dawać przykład w odróżnieniu od niektórych – wskazałem palcem na Gryfonów. McGonagall właśnie strofowała jednego z siódmoklasistów.

Odwróciłem się i poszedłem w kierunku kadry pedagogicznej. Nie bez złośliwej satysfakcji musiałem stwierdzić, że powystrajali się jak szczury na otwarcie kanału.

Sprout, doczyściła pazury, Flitwick nałożył fioletową błyszczącą szatę, Minerwa zmieniła ściśnięty do granic możliwości kok, na jeszcze bardziej ściśnięty kok i na okropną szatę w szkocką kratę. Dumbledore zabłysnął jeszcze bardziej; granatowa szata w złote gwiazdki, schyliłem głowę, aby nikt nie dostrzegł mojego krzywego uśmiechu.

- A gdzie twój strój wizytowy Snape? – usłyszałem złośliwe pytanie za swoimi plecami.

Spojrzałem na Moody’ego obojętnie. Wyglądał okropnie jak zwykle.

- Tam samo, gdzie twój – odpowiedziałem, spokojnie.

Roześmiał się gardłowo, czym wystraszył stojących najbliżej uczniów.

- Moją szatę wyjściową, właśnie widzisz – warknął po kilku sekundach.

- Wypastowałeś magiczne oko? – rzuciłem obojętnie.

Przez kilka chwil patrzył mi głęboko w oczy. Nie było to zbyt miłe uczucie. Jakby wywiercał we mnie jakiś znak.

Nie wiem, co skłoniło mnie do użycia legilimencji. To było nagłe, zupełnie nie zaplanowane i już siedziałem w jego umyśle.

Duży przestronny pokój, zastawiony od góry do dołu książkami. Jedyne wolne miejsce od książek stanowiły łóżko i biurko.

- Tato, pójdziemy na mecz quidditcha? – zapytał mały blondwłosy chłopiec.

Miał nie więcej niż sześć lat. Siedzący za biurkiem mężczyzna, nawet nie spojrzał na chłopca tylko machnął ręką.

- Obiecałeś! – pisnął malec.

- Nie przeszkadzaj m. – nawet mój ojciec nie odzywał się do mnie w ten sposób, tak nonszalancko jak do zabawki.

Moody wpatrywał się we mnie ze wściekłością, gdyby nie tłumek nauczycieli, rzuciłby we mnie jakimś zaklęciem.

- Jeśli jeszcze raz to zrobisz Snape, zabiję cię – wycharczał mi do ucha.

- Już jest madame Maxime.

———–

Tym razem sam wybrałem się do Hogsmeade. Naddall miała zaległy szlaban u dyrektora, Rudolf nadrabiał zaległości w pracach domowych, a Hiena gdzieś przepadła. Była ładna, wiosenna pora, więc z listą zakupów (bo tamta dwójka skwapliwie wykorzystała fakt mojego wyjścia do wioski) wymaszerowałem z półtuzinem innych uczniów.

- Smarkerusie, co ty tutaj robisz? – usłyszałem głos Jamesa Pottera.

- Sam, bez obstawy, przy Wrzeszczącej Chacie – dodał skwapliwie Peter.

- Różne wypadki mogą się zdarzyć w takim miejscu – zakończył Syriusz.

- Cupla! – krzyknął bez ostrzeżenia Potter.

Niewidzialna lina spętała moje ciało. Upadłem.

Zakląłem w duchu nad własną głupotą. Leźć do Wrzeszczącej Chaty i to tylko po to, aby popatrzeć na widok z góry.

- No i co my z tobą zrobimy? – zapytał ironicznie Peter.

- Ostatnio, jak dopadła cię Naddall mówiłeś, że zadajesz się z Potterem i Blackiem tylko dlatego, że chcesz popatrzeć na idiotów – warknąłem złośliwie w stronę blondyna.

Zbladł, a po chwili na jego twarz wystąpił rumieniec gniewu.

- Chyba sobie żartujesz, Severusie! – zakrzyknął piskliwie. – Nigdy nie powiedziałbym czegoś takiego o Jamesie i Syriuszu!

- Ktoś tu idzie – szepnął nagle Potter. – Cholera jasna, spadamy.

- Upiekło ci się teraz, ale kiedyś znów cię dorwiemy – warknął Black i Święta Trójca, dała drapaka.

Przez chwilę obserwowałem jak zbiegają. A co ze mną? Nadstawiłem ucha. Rzeczywiście ktoś wchodził. Świetnie, zaraz mnie znajdzie związanego.

- Sev? – usłyszałem zdziwiony głos przyjaciółki.

- Hiena? – okropny ceglasty rumieniec wykwitł mi na policzki.

Za nią, pojawił się Manfred Moody i ta głupia Evans. Hepzibah uśmiechnęła się promiennie patrząc na mnie. Wydawała się lekko zakłopotana.

- Finite Incanten – mruknął Manfred, on również wyglądał na zażenowanego.

Jedynie Evansówna, sprawiała wrażenie, jakby cała sytuacja ją intrygowała.

- To znowu, Potter? – bardziej stwierdziła niż zapytała.

Przez chwilę odczuwałem przemożną chęć powiedzenia jej paru słów do słuchu, ale w porę się opanowałem. Do jasnej cholery, w jakim ona się towarzystwie obraca? Profesor, ślizgonka i ślizgon, wymarzeni kompani dla gryfonki.

- Nieważne – odpowiedziałem, ze złością.

- Wiesz, co? Nic mnie nie obchodzi, że nazywasz mnie szlamą – wybuchnęła nagle, a ja poczułem, że robię się czerwony. Nerwowo zerknąłem na Manfreda, ale on sprawiał nadal wrażenie przyłapanego na wtargnięciu do spiżarki kota. – I prawda, jestem szlama – dodała niespodziewanie. – Ale przynajmniej nie dam sobie w kaszę nadmuchać.

- Jasne i najlepszym tego przykładem jest James Potter – wycedziłem zimno. – Ile razy cię wystawił?

- Dosyć! – krzyknął nagle Manfred Moody. – Wystarczy. Lily, Severusie, wracamy do wioski.

———–

Karkarow? Pokreciłem głową, nie. W jego stylu są mniej finezyjne sposoby walki. Zresztą po co? Jaki cel miałby w umieszczaniu Harrego Pottera w Turnieju Trójmagicznym? Żadnego i właśnie dlatego Igor jako domniemany pomocnik Złotego Chłopca w dostaniu się do turnieju to był czysty absurd. Zresztą ten mężczyzna nigdy naumyślnie, nie pomógłby komukolwiek.

Z drugiej strony pomysł, aby Potter sam dostał się do Turnieju, także nie należał do najmądrzejszych. Ale czy był na tyle wielkim kretynem, aby łamać regulamin i zagrać na nosie Dumbledore’owi i Moody’emu?

Gdybym nie widział miny na jego twarzy, gdy dowiedział się o uczestnictwie, wierzyłbym w tą wersję, ale widziałem.

Dyrektor spojrzał na mnie czujnie.

- Oczywiście, jesteś święcie przekonany, że Harry sam, się zgłosił, czy tak, Severusie? – zapytał cicho.

Spojrzałem na niego z uwagą.

- Wierzę, że Potter jest zadufanym w sobie małym egoistą, ale widziałem jego twarz w chwili wyboru – odparłem z powagą.

Dumbledore uśmiechnął się do mnie smutno. Zdjął okulary połówki i spojrzał na mnie ciepło.

- Jesteś wbrew temu co sam o sobie myślisz, bardzo mądrym człowiekiem, tylko czasami zawziętość zasłania ci prawdę – powiedział.

Wzruszyłem ramionami, udając, że nic mnie nie obchodzą słowa dyrektora.

- Tylko, kto mógł go zgłosić? – zapytałem.

- Tego nie wiem Severusie, ale obawiam się, że ktoś, kto na pewno nie chce mu pomóc – przez chwilę patrzył na mnie w milczeniu. – Myślisz, że to Karkarow?

- Nie – odparłem. – Po prostu nie ma motywu.

- Severusie zauważ, że w obecnej sytuacji, nikt nie ma znanego nam motywu – dyrektor westchnął ciężko i podszedł do okna.

Przez chwilę spoglądałem na jego profil, na profil przytłoczonego problemami starca.

- W takim razie, zawsze będziemy strzelać, w typowaniu przypadkowych oprawców Pottera – mruknąłem cicho.

Mężczyzna odwrócił się w moją stronę.

- I dlatego nie będziemy nikogo podejrzewać – odpowiedział spokojnie. – Wydaje mi się, że macza w tym palce Lord Voldemort, tylko nie wiem po co.