Blanche skakała nade mną jak fretka, albo jakiś bezdomny kundel. Uśmiechała się to smutniała, błagalnymi oczyma wpatrując się w kartkę papieru trzymaną, przeze mnie w ręce.
- Mogę? Mogę? Mogę? – zaśpiewała.
- Najpierw musisz odpowiedzieć mi na kilka pytań – warknąłem.
Momentalnie się uspokoiła. Usiadła na wskazanym przeze mnie krześle i zrobiła się strasznie czerwona.
- Bo… on się sam rozbił! – pisnęła zanim zdążyłem o cokolwiek zapytać.
Spojrzałem na nią lekko zdziwiony. O czym ona znowu majaczy?
- Skąd masz ten papier z eliksirem? – zapytałem, ignorując jej wcześniejsze wyznanie.
- Ukradłam – padła szybka odpowiedź.
Przez chwilę wydawało mi się, że zacznę się dusić. Blanche UKRADŁA cokolwiek?
Podszedłem do stolika, na którym stały próbki eliksirów, próbując strawić, to o czym dowiedziałem się przed chwilą.
- Skąd? – wycharczałem przez zaciśnięte zęby.
- Z domu. Był w książkach mojej mamy – mówiła cicho, spokojnie, a jednocześnie tak beznamiętnie, jakby opiła się veritaserum.
- Twoja matka, czyta takie książki? – nie potrafiłem ukryć zdziwienia.
Prawdę powiedziawszy, nie podejrzewałem, tej pustej lalki, o umiejętność czytania. Od naszego spotkania w sklepie z szatami, nie przypadła mi do gustu. Ilekroć później ją widziałem, moja niechęć tylko się pogłębiała.
Odwrotnie do Ethana, on był dziwny, ale sympatyczny. A teraz dowiedziałem się, że ta pustogłowa kobieta jednak coś umie.
- Moja mama jest francuskim Mistrzem Eliksirów – odparła dziewczyna. – To znaczy była – dodała po chwili, a dziwny cień przebiegł jej po twarzy.
- Co masz zamiar z tą kartką zrobić?
- Uwarzę eliksir – w jej głosie brzmiała dziwna zawziętość.
Loch wypełnił mój zimny, drwiący śmiech.
- Bardzo słaby dowcip – warknąłem. – Przede wszystkim nie umiesz. Po drugie, nie masz składników, część z nich jest zakazana. Po trzecie tego eliksiru nie warzył nikt od przynajmniej kilkuset lat.
Dziewczyna spojrzała na mnie ze złością.
- Uwarzę, ten eliksir, choćby to miała być ostatnia rzecz jaką zrobię – wyszeptała.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz