Przed każdą lekcją z Potterem wkładałem trzy wspomnienia do myślodsiewni. Nie chodziło o to, że Potter byłby w stanie dostać się do mojej głowy, ale… „przezorny, zawsze ubezpieczony”. Poza tym, są sprawy, do jakich nie chciałbym wracać. Nigdy.
- Spóźniłeś się, Potter – wycedziłem patrząc na Złote Dziecko wkraczające do mojego gabinetu.
Chłopak obrzucił mnie zdenerwowanym spojrzeniem. Wygiąłem kpiąco wargi.
- No i co? Ćwiczyłeś?
- Tak – nie umiał kłamać.
- Zaraz się okaże, prawda? – warknąłem. – Wyjmij różdżkę, Potter.
Pociły mu się ręce i unikał mego wzroku. Idiota, nie ćwiczył. Zadufany w sobie bubek przekonany, że odkryje wszelkie tajemnice. Wierzący naiwnie, że tylko on może zbawić ten zły i okrutny świat. Dyszący nienawiścią, miłośnik Dumbledore’a. Kłamca.
Harry Potter dzielnie wyciągnął różdżkę.
- No to liczę do trzech. Raz… dwa…
Drzwi otworzyły się gwałtownie i stanął w nich Malfoy. Czyżby podsłuchiwał?
- Panie profesorze… och… przepraszam… – rzucał we mnie i w Cudowne Dziecko zdziwione spojrzenia.
- W porządku, Draco. Potter przyszedł tutaj na korepetycje z eliksirów – skłamałem gładko.
- Nie wiedziałem – powiedział głupio Malfoy uśmiechając się, jakby nagle dostał jakiś upragniony prezent.
- No, Draco, o co chodzi? – ponagliłem go.
- Chodzi o to, że profesor Umbridge… potrzebuje pana pomocy. Znaleźli Montague’a. Zamkniętego w toalecie na czwartym piętrze.
- Jak on się tam dostał?
- Nie wiem, proszę pana, jest trochę rozkojarzony…
- No dobrze… – powiedziałem skonsternowany. – Potter, dokończymy tę lekcję jutro wieczorem.
Szybkim krokiem wyszedłem z gabinetu. Malfoy uśmiechając się dziwnie, paplał coś o „zaniku pamięci” i o „ujemnych punktach”. Rzuciłem mu interesowne spojrzenie. Czy zdawał sobie sprawę, jakie niebezpieczeństwo mu grozi? A może jak wielu przed nim, widział tylko potęgę Czarnego Pana? Widział sukces, nie dostrzegał porażki? Prawdziwej porażki. Nawet jeśli czasowo Ten Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać wywyższy go ponad innych, to potem nadejdzie poniżenie. Lord Voldemort kochał lizusów. O ile kogokolwiek kochał…
Dracon nie nadawał się. Był za miękki… Za wiele w nim Narcyzy. Ubranej we wdzianko Lucjusza, ale nadal Narcyzy…
Weszliśmy do gabinetu Dolores Umbridge. Ropucha tarmosiła właśnie mojego wychowanka, charcząc coś o szlabanie. Wygiąłem wargi w coś na kształt uśmiechu.
- Co się stało? – przyklęknąłem przy chłopaku.
Spojrzał na mnie zdziwiony. Nie miał pojęcia co się wokół niego dzieje.
- Panie profesorze, ja nie wiem – jęknął. – Nie mam pojęcia jak się znalazłem w tej łazience.
- W porządku.
- Profesor Umbridge powiedziała, że dostanę miesięczny szlaban, jeśli nie powiem jak było – poskarżył się.
- Ależ musiałeś źle zrozumieć! – zagruchała wyżej wspomniana. – Chodziło mi o to, że szlaban dostanie osoba, która cię zamknęła! – zaprzeczyła piskliwie.
Zacisnąłem ręce na oparciu krzesła.
- Malfoy, zaprowadź Montague’a do skrzydła szpitalnego, niech pani Pomfrey da mu coś na wzmocnienie – wycedziłem wstając.
Obaj chłopcy czym prędzej opuścili gabinet Wielkiego Inkwizytora. Starałem się nie pokazać jak bardzo nie podoba mi się zachowanie Dolores. Kobieta, nieświadoma mojego gniewu uśmiechnęła się szeroko.
—
Dwadzieścia minut później w całkiem złym humorze wszedłem do mojego gabinetu. Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to Potter z wsadzoną twarzą w myślodsiewnię. Wściekły chwyciłem gówniarza za ramię i wyciągnąłem go z moich wspomnień. Zdążyłem zobaczyć rozpływającą się twarz Jamesa Pottera i pytanie: „Kto chce zobaczyć, jak ściągam majtki Smarkerusowi?”.
- Dobrze się bawisz? – wysyczałem przez zaciśnięte zęby.
Chłopak rozdziawił usta. Zobaczyłem w jego oczach obrzydzenie i strach.
- No więc, powiedz mi dobrze się bawiłeś, Potter? – z wściekłości ledwo stałem na nogach.
- N-nie… – wyjąkał przebrzydły gówniarz.
- Zabawny był ten twój ojciec, co? – wykrzywiłem wargi w jakiejś okropnej namiastce uśmiechu. – Dowcipny, elokwentny zupełnie jak ty…
- Ja… nie…
- Nie powtórzysz nikomu, co zobaczyłeś! – wykrzyknąłem desperacko.
- Nie. Nie, oczywiście, że nie…. – chłopak był osobliwie blady. Na potwierdzenie swoich słów kręcił głową.
- Wynoś się stąd, i nie chcę cię już nigdy widzieć w moim gabinecie!
Trzasnęły drzwi. Ze złości rozwaliłem słoje z martwymi karaluchami i zakonserwowaną żabą. Osunąłem się na ziemię. Przeklęty medalion od Blanche palił, jakby chwilę wcześniej ktoś go rozgrzał do czerwoności. Czułem się upokorzony. Przecież teraz ten mały, głupi bubek rozgada całej szkole o tym co zobaczył w myślodsiewni. Będzie taki dumny, stanie na środku Pokoju Wspólnego i zacznie się przechwalać…
Drzwi się otworzyły. Nie podniosłem głowy, aby zobaczyć kto wszedł. Co to za różnica? Przecież do jutra i tak cala szkoła będzie wiedziała. Tryumf Harry’ego Pottera…
- Mogę koło pana, usiąść? – usłyszałem ciepły, dziewczęcy głos.
Przełknąłem dziwną gulę tkwiącą gdzieś w moim gardle. Nie miałem zamiaru pokazać Blanche, w jak podłym nastroju jestem.
- Możesz wyjść z gabinetu – wysyczałem cicho.
- Nie, to jest jedyna rzecz, jakiej nie mogę zrobić – odparła spokojnie. – Może pozbieram rozsypane karaluchy?
- White, wynoś się z mojego gabinetu! – warknąłem nawet nie patrząc na nią.
- Gdzie się toczysz, martwy karaluchu? – usłyszałem w odpowiedzi jej świergot. – O! Pani żaba! Karaluch o imieniu Tim poznał żabę Lanę. Co prawda teraz Lana nie wygląda najlepiej, bo musi się pozbierać do kupy. Aktualnie jest nawet w stanie rozkładu, ale to bardzo ładna pani żaba…
Blanche najwidoczniej bawiła się martwymi karaluchami i zakonserwowaną żabą. Podniosłem głowę. Dziewczyna odwrócona do mnie bokiem, z uśmiechem na ustach prowadziła wyimaginowaną dysputę. „Tak, oczywiście, ale ten zielony kapelusz stanowczo nie pasuje do pani bladej karnacji”, „Och, ale tak mi się spodobał, że go kupiłam”.
- Psychiczna jesteś, wiesz? – rzuciłem czując jak powoli przechodzi mi wściekłość.
Dziewczyna wstała. Uśmiechnęła się do mnie szeroko. Przez chwile przyglądała się myślodsiewni, a potem za nim zdążyłem ją powstrzymać wylała jej zawartość do wiaderka z odpadkami.
- Ograbiłaś mnie z trzech wspomnień! – ryknąłem wściekły podnosząc się na nogi.
- Z niektórych wspomnień dobrze jest być ograbionym – odpowiedziała rozsądnie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz