Nie jest wariatem...

Patrzyłem na ogromny dół, położony kilka kroków ode mnie. Niemal całe jego dno wyłożone było kościami małych stworzeń.

Naddall chodziła wokół całej dziury, szepcząc jakieś słowa.

Co kilka kroków z niedowierzaniem kręciła głową.

- Dziesięć stóp – stwierdziła w końcu. – Całe dziesięć stóp.

Zrozumiałem, że ona obliczała odległość od granicy dołu do początku Puszczy.

Dopiero teraz zwróciłem uwagę, że między tymi dwoma miejscami znajduje się duża połać gołej, niby wypalonej ziemi, tworzącej pewien makabryczny okrąg.

- Czarna Magia – powiedziałem na głos.

Naddall spojrzała na mnie i uśmiechnęła się złośliwie.

- Gratuluję spostrzegawczości – warknęła. – Gordon, czy widziałeś w pobliżu tego miejsca jakiekolwiek stworzenia?

- Widziałem węże – odparł cicho.

- Tylko węże? – pociągnęła go za słowa.

Spojrzałem na nią z uznaniem. Naddall miała to coś, co złośliwi nazywają darem przekonywania.

- Tak – roześmiał się szaleńczo. – Tylko węże…

- Prymitywne – szepnęła pod nosem. – On powoli traci klasę. Gordon, czy to jedyne miejsce w Puszczy… – zaczęła, ale McDry przerwał jej:

- Jedyne.

- Dziękuję – wydęła wargi. – To chyba wszystko, co mogliśmy zrobić, Snape. Oszustka ma rację, przepowiednia spełniła się. Możesz już iść Gordon, znamy drogę powrotną…

Odwróciłem się gwałtownie w stronę mężczyzny.

- Nie widziałeś ostatnio czegoś podejrzanego? – zapytałem.

Naddall wzruszyła ramionami, najwyraźniej dochodząc do wniosku, że to strata czasu.

– Czegoś innego niż zazwyczaj? – drążyłem uparcie, nie zwracając uwagi na ostentacyjne miny mojej towarzyszki.

McDry zamyślił się.

- Ptaki – szepnął po paru sekundach.

- Eureka! – zakpiła Gabriele – On widział ptaki!

- Zamknij się – uciszyłem ją. – Co z nimi? Co się stało z ptakami?

- Odleciały – chyba wydawało mu się, że zdradził jakąś wyjątkowo ważny sekret.

Naddall roześmiała się piskliwie.

- Snape to wariat, czego ty od niego oczeku…

- Silenadflictio! – wrzasnął rozwścieczony McDry i moja towarzyszka posiniała z bólu.

Spojrzałem na niego zdruzgotany. W ręku trzymał różdżkę, a jego oczy rzucały złowrogie błyski.

- MAM CIEBIE DOSYĆ! – ryknął. – GDYBYM MÓGŁ, ZABIŁBYM CIĘ JUŻ W SZKOLE, PRZEKLĘTA DZIEWCZYNO!

Naddall siniała coraz bardziej, wyciągnąłem swoją różdżkę.

- NIE WTRĄCAJ SIĘ SNAPE, ONA ZASŁUŻYŁA NA TO CO OTRZYMAŁA! – przeszkodził mi w rzucaniu przeciw-zaklęcia Gordon. – JAK TO JEST DOSTAWAĆ CIOSY I NIE MÓC SIĘ BRONIĆ?! – zapytał. – NA PEWNO BARDZO PRZYJEMNIE, CO?!

- Acio różdżka! – szepnąłem i złapałem w locie różdżkę Gordona.

Mężczyzna patrzył przez chwilę na mnie wściekły a potem zaczął biec w moją stronę.

- Petrificus Totalus! – runął jak długi. – Finite Incantem – rzuciłem w stronę Gabriele.

Kobieta powoli zaczęła odzyskiwać panowanie nad sobą. Leżała na błotnistej ziemi.

Spojrzała na mnie z dziwnie obojętną miną.

- Ona zna Czarną Magię – szepnęła zdruzgotana. – Nie jest charłakiem – dodała jeszcze ciszej.

- A przede wszystkim nie jest wariatem – uzupełniłem.

Pokiwała głową.

- Nie jest wariatem – przytaknęła.