II zadanie turniejowe

Usiadłem na trybunach. Kolejne zadanie. Ciekawe, czy wreszcie ktoś zginie. Choć z drugiej strony, jeśli po pierwszym zadaniu nie zginął nikt, to drugie nie wydawało się niczym trudnym. Spojrzałem na reprezentantów. Wszyscy wyglądali na o wiele lepiej przygotowanych niż wcześniej.

Diggory przeskakiwał z nogi na nogę. Uśmiechnął się nerwowo do stojącej koło niego Fleur. Widocznie wszystko sobie dokładnie przygotował. Mimo to był zdenerwowany. Jest niezłym aktorem, przemknęło mi przez głowę.

Reprezentantka Beuxbatons nawet nie próbowała udawać spokojnej. Co jakiś czas zerkała na Madame Maxime i kręciła głową. Nic dziwnego, że się bała. Maleńkie kropelki potu zraszały jej twarz.

Krum sprawiał wrażenie, jakby wszystko olał. Nie uśmiechał się, nie powtarzał na głos żadnych zaklęć, stał tylko i gapił się tępo w jezioro. W odróżnieniu od reszty reprezentantów miał na sobie tylko spodenki kąpielowe. Wzruszył ramionami napotykając mój wzrok.

- Potter, zapomniał o Turnieju? – rzuciłem kąśliwie w stronę McGonagall.

Spojrzała na mnie ze złością. Przez chwilę mierzyliśmy się wzrokiem, a potem dodałem:

- Ach, nie on po prostu lubi mieć wielkie wejście.

Chłopiec – który – przeżył właśnie pędził na złamanie karku w naszą stronę. Dopadł do reszty zawodników i złapał się za bok. Uśmiechnąłem się złośliwie. Nie ma to jak mała rozgrzewka przed kąpielą w jeziorku. Przyglądałem mu się uważnie, gdy rozmawiał z Bagmanem. Gówniarz był cały spocony i… szczęśliwy?

Pokręciłem z niedowierzaniem głową. Miałem rację, on uwielbia sławę.

- Zatem nasi reprezentanci są już gotowi do drugiego zadania, które rozpocznie się na mój gwizdek. Mają dokładnie godzinę na odzyskanie tego, co utracili. Liczę do trzech! Raz… dwa… TRZY! – zawył Bagman.

Gwizdek przeszył ciszę. Cedrik i Fleur momentalnie rzucili na siebie zaklęcie bąblogłowy i wskoczyli do wody. Krum wszedł do wody zademonstrował częściową transmutację w rekina i po chwili także zniknął w odmętach jeziora.

Jeden Potter, nie spiesząc się zaczął zdejmować buty, skarpetki, poczym powoli – przecież ma całą godzinę czasu – wszedł do jeziora. Nadal nie spiesząc się powoli zaczął się zanurzać. Po chwili wyjął z kieszeni spodni… SKRZEKOZIELE i zaczął je przeżuwać. Chwilę trwało i on zniknął w jeziorze.

- Gówniarz był w moim gabinecie i ukradł skrzekoziele! – warknąłem na głos.

- I znowu, Potter? – usłyszałem cichy głos Moody’ego. – Masz jakąś obsesję na punkcie tego chłopaka.

Oddychaj powoli. Nie daj się sprowokować. To tylko stary, przygłupi auror, powtarzałem sobie w myślach.

- Ciekawe dlaczego według ciebie, on zawsze jest winny – dodał z naciskiem.

- Nie zawsze, Moody, tylko akurat teraz – odpowiedziałem dziwnie spokojnym i bezbarwnym głosem.

- Akurat teraz? – zaśmiał się tubalnie jakbym powiedział wyjątkowo dobry dowcip. – Obwiniasz tego chłopca za wszystkie swoje niepowodzenia…

Powierzchnia wody zabulgotała i pojawiła się Fleur Delacour. Wyciągnąłem szyję, aby zobaczyć jej zakładnika. Była sama. Cofnęła zaklęcie bąblogłowy i szybko wydostała się z jeziora. Cała w ranach. Malutkie zadrapania były widoczne na całym jej ciele.

- Tam byli duzio druzgotki… zaatakowala mnie! – rozpłakała się. Wielkie jak groch łzy lały się po twarzy. – Gabriele… ci nic się nie stani jej? – pytała przerażona.

Madame Maxime podbiegła do niej i mocno ją przytuliła. Po chwili zaczęły rozmawiać między sobą szybko w języku francuskim. Delacour co jakiś czas kiwała głową.

- Niestety reprezentantce Beuxbatons nie udało się przejść zadania – zagrzmiał głos Bagmana.

Pokręciłem z niedowierzaniem głową. Choć z drugiej strony… przynajmniej dyrektorka Beuxbatons nie była podobna do Karkarowa. Zależało jej na zwycięstwie - oczywiste, ale o wiele bardziej zależało jej na Fleur.

- Właśnie minęła godzina. Reszta reprezentantów powinna za chwilę zacząć wynurzać się z wody – moje rozmyślania przerwał (kolejny raz) Ludo Bagman – O! Mamy… Cedrika Diggory’ego ze swoją zakładniczką! Gratulacje!

Chłopak był wyczerpany, ale szczęśliwy. Uśmiechał się tryumfalnie płynąc z Chang do brzegu. Gdy tylko wyszedł z wody dorwała go Pomfrey. Wykrzywiłem wargi, nie ma to jak specjalistyczna opieka medyczna.

- A oto wynurza się Wiktor Krum! – po kilku minutach zakomunikował Bagman – Ma swoją zakładniczkę. Został tylko Harry Potter.

Chłopak zawodowo z Granger uwiązaną do swojego pasa, szybko przepłynął jezioro. Jak zwykle nie uśmiechał się. Wyraz twarzy miał tak samo posępny jak zazwyczaj dopóki nie spojrzał na Pannę – wiem – wszystko – i – na pewno – powiem, wtedy na jego twarz wykwitło coś takiego jak radość?

Tak jak wcześniej po wyjściu z wody zaatakowała ich Pomfrey. Przez chwilę przyglądałem się im, a potem zwróciłem wzrok na jezioro. Dlaczego Potter nie wypływał? Może się idiota utopił. Przeklęty bachor, przecież skrzekoziele działa tylko godzinę.

Kolejne minuty mijały, a dzieciak się nie pokazywał. Przyznam, że zacząłem się denerwować. Bynajmniej nie nagłą śmiercią Pottera, ale… skandalem jaki wywoła. Tylko tego brakowało Dumbledore’owi, żeby Wybawiciel Ludzkości utopił się w jeziorze.

Kolejne bąbelki zaczęły wydobywać się z jeziora i po chwili wynurzył się Potter z…przeklęty bohater od siedmiu boleści… z Weasley’em i jakąś małą dziewczynką. Idę o zakład, że to zakładniczka reprezentantki z Beuxbatons. Chłopiec – który – przeżył ledwo dopłynął do brzegu jeziora holując (razem z Weasley’em) dziewczynę. Delacour i Percy Weasley zerwali się ze swoich miejsc i podbiegli do trójki.

Po chwili został sam Potter. Dziwne, ale poczułem satysfakcję. I co ci dało, że uratowałeś tą dwójkę? Znów jesteś sam. Chłopak jednak nie wyglądał na nieszczęśliwego. Najwyżej na wściekłego.

Dumbledore podszedł do wody i zaczął rozmawiać z trytonami, po paru sekundach odwrócił się do reszty jury i przez chwilę się zastanawiali.

- Panie i panowie, uzgodniliśmy już decyzję. Przywódczyni trytonów, Murkus, opowiedziała nam dokładnie, co wydarzyło się na dnie jeziora, i dlatego postanowiliśmy przyznać reprezentantom następujące liczby punktów na pięćdziesiąt możliwych… A więc w kolejności… Panna Fleur Delacour, choć zademonstrowała wspaniałą, skuteczną znajomość zaklęcia bąblogłowy, została zaatakowana przez druzgotki i nie udało się jej dotrzeć do swej zakładniczki. Otrzymuje dwadzieścia pięć punktów. Pan Cedrik Diggory, który również użył zaklęcia bąblogłowy, pierwszy powrócił ze swoją zakładniczką, choć przekroczył limit czasu o minutę. Dlatego przyznajemy mu czterdzieści siedem punktów. Pan Wiktor Krum dokonał niepełnej transmutacji, która jednak okazała się skuteczna, a powrócił drugi. Otrzymuje czterdzieści punktów. Pan Harry Potter użył skrzekoziela z bardzo dobrym skutkiem. Wrócił ostatni i znacznie przekroczył limit czasu. Przywódczyni trytonów poinformowała nas jednak, że pan Potter pierwszy dotarł do zakładników, a opóźnienie zostało spowodowane tym, że chciał uwolnić ich wszystkich, a nie tylko swojego. Większość sędziów uważa, że takie zachowanie świadczy o godnym podziwu instynkcie moralnym i przyznała mu największą liczbę punktów. Jednak w sumie pan Potter otrzymuje czterdzieści pięć punktów – zakończył Bagman.

Spojrzałem na chłopaka. A więc znowu został bohaterem? James też nie zostawiłby zakładników, tylko że wydawało mi się, że zrobiłby to z innych niż Harry Potter pobudek.