On wrócił

W pierwszym rzędzie stała Narcyza, niedbale oparta o ramię Lucjusza. Co jakiś czas nonszalancko ocierała chusteczką wyimaginowane łzy i kręciła z niedowierzaniem głową. Teatralnie, jak dobra zastępcza matka, gładziła zapłakaną Blanche po głowie.

Obok dziewczyny równie wstrząśnięty stał Ethan. Na jego zwykle radosnej twarzy gościło dziwne do opisania uczucie. Mieszanina żalu, bólu i…? Nie umiałem tego określić. Zwykle radosne oczy wypełniał dziwny chłód.

Czy on też zaczął odgradzać się od świata?

Dalej stali bliżsi i dalsi krewni rodziny, znajomi, przyjaciele. Gdzieś mignęła mi sylwetka McNair’a. Gdzieś zobaczyłem Avery’ego. Kilkanaście osób, których nazwisk nie mogłem skojarzyć.

- Zauważyłeś coś? – zapytał mnie spokojnie Dumbledore.

Sprawiał wrażenie czymś zainteresowanego. Widać było co prawda smutek malujący się na jego twarzy, ale doskonale zdawałem sobie sprawę, że tak naprawdę nawet żałoba nie powstrzyma dyrektora od dedukcji.

Wzruszyłem ramionami.

Tłum pogrążonych w smutku po stracie kogoś kogo znali. Zwyczajnie ludzkie.

- Nie – odparłem spokojnie.

- Ciekawe. Akurat ty powinieneś zobaczyć pierwszy pewną anomalię – szepnął jeszcze tylko Dumbledore i już nie wracał do tematu.

—

Trzecie turniejowe zadanie. Najpierw do labiryntu wbiegli reprezentanci Hogwartu. Cedrik i Potter. Potem nadszedł czas na Kruma, a na końcu Delacour.

Nic się nie działo. Labirynt miał do siebie to samo, co jezioro. Mogliśmy tylko czekać na wyniki. Nic więcej.

Po kilkunastu minutach od rozpoczęcia zadania, pojawiły się czerwone iskry. Czekałem, ażeby dowiedzieć się o co może chodzić.

- Reprezentantka Beuxbatons niestety nie ukończyła trzeciego zadania – rozległ się donośny głos Bagmana.

Zapiekła mnie blizna na ramieniu. Coś jest nie tak. Wstałem. Po chwili lekko się zachwiałem, żeby nie upaść chwyciłem się barierki i powoli zacząłem schodzić z trybun. Zdążyłem zobaczyć, że Dumbledore przypatruje mi się uważnie. Skinąłem niedostrzegalnie głową.

- Wiktor Krum zostaje zdyskwalifikowany za użycie zaklęć niedozwolonych w czasie trwania zadania – tym razem głos Bagmana był wyraźnie zdenerwowany.

Blizna zapiekła mnie jeszcze mocniej. Zachwiałem się. Czy ten czas już nadchodzi? Nie, jeszcze nie… To nie ten rodzaj bólu.

Ten jest jakby karą…

Zataczając się jak pijany zając, zrobiłem kilka kolejnych kroków. Gdy byłem pewien, że żaden uczeń mnie nie dostrzeże osunąłem się na ziemię. Podwinąłem rękaw. Mroczny Znak był rozmyty, jakby powoli nabierał kształtu czaszki. Czarnej czaszki.

- Przyprowadź dyrektora! – krzyknąłem do spieszącego w moim kierunku Filcha.

Mężczyzna spojrzał na mnie dzikim wzrokiem po czym kuśtykając pobiegł w stronę trybun.

To było takie dziwne uczucie. Balansowanie na granicy świadomości.

I wtedy to poczułem. Mroczny Znak zapiekł mnie nagle i ból zniknął. Całkowicie przestał istnieć. Spojrzałem na swoje ramię. Teraz widniała na nim czarna czaszka z wężem w środku.

Już czas!

Ze stron trybun spieszył ku mnie Dumbledore, gdy podszedł powiedziałem tylko:

- On wrócił.