Kim jest Romulus?

Rząd czarnych zamaskowanych postaci. A pośród nich ja – zdrajca. To nie było bohaterstwo, raczej jawna ocena sytuacji.

Choćby nie wiadomo jak wielką władze miał Czarny Pan i tak nie zapanuje nad światem. Jego ambicje legną w gruzach, bo choćby nie wiem jak durna rasa ludzka, nie pozwoli jednej jednostce panować. Zazdrość.

To zebranie śmierciożerców było jak najbardziej „towarzyskie”. Został wyłapany kolejny były śmierciożerca. A teraz wszyscy musieli oglądać jego koniec.

Lord wykazał się olbrzymią łaskawością i pozwolił, aby „skrócił życie zdrajcy” chętny. Zgłosiła się stojąca po lewej stronie Czarnego Pana, zakapturzona postać.

- Romulusie – cichy syk. – Jeden z nielicznych wiernych mi sług, pokaż temu tchórzowi, jak kończą zdrajcy Lorda Voldemorta – zakończył.

Stojących w szeregach śmierciożerców mimowolnie przeszedł dreszcz. Jedynie Morgana sprawiała wrażenie całkowicie znudzonej zaistniałą sytuacją. Poznałem ją od razu. Przede wszystkim nie miała określonego miejsca w kręgu. Poza tym jako jedyna nie sprawiała wrażenia przerażonej brzmieniem słów: „Lord Voldemort”. Przez chwilę wydawało mi się nawet, że spod maski wydziera kpiący uśmiech.

Tymczasem Romulus, zaczął „pokazywać tchórzowi” jak kończą zdrajcy Czarnego Pana.

Brutalnie, mało efektownie i w zasadzie bezsensu.

Musiałem jednak przyznać, że facet znał się na różnych zaklęciach. A niektóre połączenie widziałem po raz pierwszy. Okropny efekt dało połączenie Cruciatusa i Eliksiru Milczenia.

Oczy torturowanego wychodziły z orbit, wyginał się pod różnymi dziwnymi kątami, zaciskał konwulsyjnie ręce. Po kilkunastu sekundach znieruchomiał.

Wydało mi się, że słyszę wokoło odgłosy ulgi. Sam też odetchnąłem. Tylko, że Romulus tak szybko nie zaprzestał karania. On dopiero się rozkręcał. Po każdym kolejnym zaklęciu myślałem, że zamknę oczy, żeby nie patrzeć na to, co się działo ze zdrajcą. I za każdym razem patrzyłem dalej.

- Clunacli!

Na ciele torturowanego zaczęły się pojawiać głębokie rany. Zupełnie, jakby ktoś na oślep wbijał w niego nóż. Zrobiło mi się niedobrze. Zacisnąłem zęby i tępym wzrokiem parzyłem na buchającą krew.

- Dość, Romulusie – cichy szept Czarnego Pana wyrwał mnie z martwego otępienia.

A więc on zlituje się nad własnym zdrajcą? Najgorsze było to, że tego pieprzonego kata bawiło cierpienie, bawiło katowanie.

- Niech wygląd tego psa będzie dla was przestrogą – jadowity głos Czarnego Pana rozniósł się echem po sali. – Żadnego zdrajcy nie obejdzie kara – wyciągnął białą dłoń. – Avada Kedavra!

Pokrwawiony wrak człowieka doczekał się litości. Litości z rąk Lorda Voldemorta, czy życie to nie paradoksy?

- Psychopata! – usłyszałem warknięcie koło swojego ucha.

Odwróciłem się. Morgana bez maski, z niedbale zarzuconą na ramię peleryną wpatrywała się we mnie ironicznie.

- On szedł zadowolony, że może kogoś torturować – wycedziłem zimno – to już chyba dewiacja.

Niewiele rzeczy robiło wrażenie na Naddall, a w tej chwili sprawiała wrażenie szczerze wściekłej.

- Kiedyś go zabiję – wyszeptała groźnie. – Nawet nie używa swojego pierwszego imienia – prychnęła.

- Pierwszego?

- Boi się, wielki sojusznik Riddle’a – roześmiała się piskliwie.

- Dlaczego ty nigdy nie powiesz o Czarnym Panie jako o swoim ojcu? – zapytałem.

- On nie jest moim ojcem! – wyszeptała nienawistnie. – Ja nie mam ojca, tak jak nie miałam matki.